18 Οκτ 2017

Ήρωας με το ζόρι

  


Φιλοξενούμενος ο Παναγιώτης Ζαφείρης //
Η ιστορία που θα διηγηθώ πριν μιλήσω για την εκμετάλλευση από τον μικρό και τον μεγάλο καπιταλισμό και την άγνοια και πολλές φορές την αδιαφορία των μικρότερων τάξεων, ίσως να μην ενδιαφέρει κανέναν και πολλούς να τους κάνει να νομίζουν ότι υπερβάλλω ή λέω ψέματα. Ωστόσο όμως είναι σημαντικό παράδειγμά για όλα αυτά έστω κι αν κάποιος δε θέλει να το δει.
Σπουδάζω μέχρι τώρα 9 χρόνια, και δουλεύω (επίσημα) πάνω από 5. Την δεδομένη στιγμή έχω ξεκινήσει την εκπόνηση διδακτορικής διατριβής στην Μεταηθική Φιλοσοφία και εργάζομαι σαν λαχειοπώλης του δρόμου. Αυτή την στιγμή είμαι πάνω από 27 χρονών και εκτός από κάποια ολιγόμηνα μαθήματα με ισχνές απολαβές, οι δουλειές που έχω κάνει, όχι για χαρτζιλίκι αλλά για τα προς το ζην μου, αφορούν κατά βάση το εμπόριο. Πρόκειται για δουλειές είτε κακοπληρωμένες, είτε με απαράδεκτα αφεντικά και πολλές φορές και τα δύο. Ο καπιταλισμός και η εκμετάλλευση κάθε άλλο παρά μύθος είναι. Η επίσημη έναρξη της εργασίας μου στα 2012 ήταν η πρώτη αιτία να το καταλάβω.
Συχνά στις μέρες μας ακούς ρήσεις όπως: «Η δουλειά δεν είναι ντροπή», «ότι κάνεις καλό είναι», «δουλίτσα να υπάρχει, οι καιροί είναι δύσκολοι». Με αυτή την λογική μετά το πτυχίο μου, άρχισα να δουλεύω όπου βρω πιστεύοντας ότι είναι προσωρινό.  Από το 2012 μέχρι σήμερα ωστόσο η κατάσταση μοιάζει πιο πολύ μόνιμη παρά προσωρινή.  Πέρασα από εξωτερικές πωλήσεις κάθε τύπου, εργατοδουλειές, και κάποια άλλα έκτακτα. Κάθε προσπάθεια μου να εργαστώ σαν φιλόλογος ή αρθρογράφος απέβη εντελώς άκαρπη, ώσπου κάποια στιγμή πρόσφατα ένα ‘’σπουδαίο αφεντικό’’ με τη δικαιολογία ότι πληρώνει για σεζόν 700 ευρώ, ένσημα και ρεπό( τα αυτονόητα) αποφασίζει ότι μπορεί να μιλάει όπως θέλει, κουρελιάζοντας τα πτυχία μου και την αξιοπρέπεια μου. Με αποτέλεσμα να παραιτηθώ πρόωρα.
Με την τρύπα που υπάρχει στην εκπαίδευση τα φροντιστήρια προσλαμβάνουν μόνο τους έμπειρους με ψίχουλα στους οποίους φορτώνουν έναν σωρό δουλειά. Η χρηματοδότηση στις θεωρητικές επιστήμες είναι χωρίς υπερβολή ανύπαρκτη. Όσα για τα ιδιαίτερα αν δεν υπάρχει κύκλος γνωριμιών, είσαι αναγκασμένος να δέχεσαι παζάρια από γονείς που ξοδεύουν άνετα για ένα κάρο πράγματα αλλά θεωρούν ότι ακόμα και τα 7 ευρώ την ώρα για έναν φιλόλογο που έφαγε τη ζωή του στο πανεπιστήμιο όσο και ο γιατρός, με το οποίον αναγκαστικά δε παζαρεύει κανένας, είναι υπερβολική τιμή.
Το γεγονός ότι καιρό τώρα έχω εγκαταλείψει την πατρική στέγη, και προσπαθώ να σταθώ ανεξάρτητος στα πόδια μου, έχει ως αποτέλεσμα το βιοτικό μου επίπεδο να είναι χαμηλότερο του μέσου όρου. Η μόνη μου ανταμοιβή είναι να μου να μου δίνουν συγχαρητήρια και επαίνους που προσπαθώ να σπουδάσω ακόμα κάνοντας τέτοιες δουλειές. Αν όμως ήθελα να γίνω ήρωας θα πήγαινα στο πόλεμο. Αντίθετα αποφάσισα να μπω στη φιλοσοφική πριν 10 χρόνια για να γίνω εκπαιδευτικός κι αργότερα ίσως και ακαδημαϊκός. Δεν νιώθω καμία υπερηφάνεια που εργάζομαι μέσα σε σκλαβοπάζαρο και αντιμετωπίζω ειρωνείες και δυστροπίες αφεντικών και πελατών και τρώω την ζωή μου με εμπορικές έννοιες οι οποίες μέσα μου με αφήνουν τελείως αδιάφορο.
Η κυβέρνηση και γενικά οι πολιτικοί χώροι έχουν τεράστια ευθύνη. Δε μπορεί να μιλάμε για κενά στην εκπαίδευση και σε οποιονδήποτε άλλο επιστημονικό και τεχνικό τομέα, όταν υπάρχουν επιστήμονες και τεχνικοί που είναι άνεργοι ή δουλεύουν στις δουλειές που προαναφέρθηκαν. Ακόμα φταίνε τα αφεντικά που προσπαθούν να μειώσουν τις απολαβές εξευτελίζοντας έτσι κάθε εργαζόμενο, είτε σπουδάζει είτε όχι. Τέλος φταίει και ο απλός κόσμος γιατί με αδιαφορία και η ρομαντική στάση που προανέφερα αντί για δυναμικές λύσεις είναι η χειρότερη επιλογή. Η μετανάστευση πλέον των νέων, δεν είναι για είναι για ένα ‘’καλύτερο‘’ αύριο όπως συνηθίζουν να λένε, αλλά για την πιθανότητα να υπάρχει απλά ένα ‘’οποιοδήποτε‘’ αύριο το οποίο από τη συγκεκριμένα χώρα σιγά σιγά εκλείπει.

REVOLTERPIECES – Κλανιές σε άνεμο προς τη σωστή κατεύθυνση

Τον τελευταιο καιρό με το θέμα της δημόσιας συζήτησης σχετικά με τα ζητήματα της ΛΟΑΤ κοινότητας, ένας φίλος μου, απολίτικος γενικά, σε μια συζήτηση με ρώτησε “γιατί άραγε τέτοιο πάθος απο πλευράς του ΣΥΡΙΖΑ να περάσει κάποια μέτρα υπερ δικαιωμάτων, την ώρα που τσακίζει δικαιώματα”;
Η απάντηση σε αυτό είναι μάλλον εύκολη. Ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκει αυτά τα ζητήματα, που δεν έχουν κάποιο πολιτικό κόστος σύγκρουσης με τις δυνάμεις που πραγματικά κάνουν κουμάντο (την αστική τάξη μέσα και έξω) και πλασάρει το διαφορετικό σε σχέση με τις δυνάμεις της -όχι-Αριστεράς. Τσάμπα προοδευτιλίκι είναι. Το πιο ενδιαφέρον ερώτημα όμως είναι γιατί κάποια τέτοια κινήματα προωθούνται απο μεριές του κεφαλαίου στις ΗΠΑ.
Σα μια σκέψη πάνω στο γιατί η τάση αυτή απο μεριάς του συστήματος, θα έλεγα ότι μάλλον οι ΗΠΑ έχουν βρει τον κατάλληλο τρόπο να αφομοιώνουν κάθε είδους διαμαρτυρία, μετατρέποντάς την σε μεταμοντέρνο εργαλείο και αποκόβοντας την από την ταξική πολιτική. Αν οι γυναίκες, οι εθνικές μειονότητες, οι μετανάστες, οι γκέη κτλ αρχίσουν να αμφισβητούν δομικά ένα σύστημα που τους έχει πεταμένους στην απέξω (όπως κάνανε με διάφορα κινήματα μέσα στον 20ο αιώνα), θα αρχίσουν να ανακαλύπτουν την συλλογική έννοια της πολιτικής και είναι πολύ πιθανό να δουν και αυτό που τους ενώνει- οτι κάθε προκατάληψη (έθνος, χρώμα, φύλο, σεξουαλικότητα, οτιδήποτε) έχει σαν στόχο τη διάσπαση της εργατικής τάξης και την υποτίμηση κομματιών της. Και είναι για αυτό ακριβώς που την τελική τους λύση αυτά τα προβλήματα θα την βρουν στον σοσιαλισμό. Οπότε μάλλον σαν πρόληψη το σύστημα φροντίζει και μετατρέπει τα κινήματα αυτά σε ατομικές-“υποκειμενιστικές” (αν υπάρχει αυτός ο όρος) υποθέσεις, τελείως άσφαιρες για τον καπιταλισμό.
REVOLTERPIECES - Κλανιές σε άνεμο προς τη σωστή κατεύθυνση
Εργαζόμενοι στα μονοπωλειακά Target σε διαμαρτυρία έξω απο το χώρο εργασίας τους
Χαρακτηριστικό παράδειγμα το πώς παίζουν μπάλα οι Δημοκρατικοί με το Black Lives Matter, ένα κίνημα που ναι μεν είναι προοδευτικό και έχει δίκαιο σκοπό αλλά το οποίο δε θυμίζει σε πολλά ούτε τον MLK, ούτε τον Malcolm X και σίγουρα ούτε τους Μαύρους Πάνθηρες. Γιατί όλοι αυτοί βάλαν στο ένα ή στο άλλο σημείο τον καπιταλισμό και το κράτος του στο στόχαστρο τους, ενώ το BLM με την μεταμοντέρνα ανάλυσή του όχι. Και δεν είναι τυχαίο ότι για τους τελευταίους χρειάστηκε, για να τους αντιμετωπίσει το κράτος, να στηθεί ένα τρομοκρατικό πρόγραμμα απο τη CIA όπως το COINTELPRO, ενώ το BLM το στήριξε μέχρι και ο πρόεδρος των ΗΠΑ.
Το ίδιο συμβαίνει και με το γυναικείο κίνημα (όπου η μεταμοντέρνα φεμινιστική αφήγηση έχει μετατρέψει σε “αντίσταση” το Sex and the City), το ίδιο και με το LGBT και τις εκδηλώσεις τύπου Pride. Ή με τη μεταμοντέρνα αφήγηση του ala Toni Negri πλήθους, που στην Ελλάδα το ζήσαμε σαν “Κάτω πλατεία Αγανακτισμένοι”. Ακόμα και το εργασιακό, δεν αντιμετωπίζεται σαν συλλογικό ταξικό πρόβλημα, αλλά σαν ατομική -υποκειμενική πάντα!- υπόθεση. Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΗ- ΤΡΙΑ ΖΗΤΩ! Οι μεταμοντέρνοι θεωρητικοί μας πουλήσαν αμφισβήτηση προς το σύστημα και κατέληξαν να του δώσουν τα καλύτερα εργαλεία επίλυσης των προβλημάτων. Και εγώ δε μπορώ να μη θυμηθώ κάτι…τιμημένες φιγούρες των Εξαρχείων που πλασάραν το Ευρωσύνταγμα σαν θετικό γιατί αναγνώριζε την ιδιότητα του Ευρωπαίου πολίτη.
Καμμία ανοχή στη διάσπαση της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων με βάση κάποια προκατάληψη χρώματος, έθνους, φύλου, σεξουαλικοτητας.
Καμμία υποχώρηση απο την ολική αμφισβήτηση του συστήματος της κεφαλαιοκρατίας.

Μνημόνια ώσπου να σβήσει ο ήλιος; Μάλλον...



Άκουγα τις προάλλες τον κυβερνητικό εκπρόσωπο Δημήτρη Τζανακόπουλο να κάνει λόγο για "κατ' επάγγελμα καταστροφολόγους μιας μερίδας των ελληνικών ΜΜΕ αλλά και της αντιπολίτευσης, που δεν μπορούν να συμβιβαστούν με την ιδέα ότι βγαίνουμε οριστικά από τη μνημονιακή επιτροπεία τον Αύγουστο του 2018" και ένιωσα να μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι. Όπως, δηλαδή, μου ανεβαίνει κάθε φορά που ακούω κάποιον "έγκυρο" (πολιτικό, δημοσιογράφο, αναλυτή, καθηγητή κλπ) να αναφέρεται σε έξοδο από τα μνημόνια.

Κατ' αρχάς, ας ξεκαθαρίσουμε ότι δεν είναι ακριβές πως η χώρα μας έχει υπογράψει τρία μνημόνια. Το σωστό είναι ότι, καθώς βρεθήκαμε σε αδυναμία να δανειστούμε από τις αγορές με λογικούς όρους και ανθρώπινα επιτόκια, αναγκαστήκαμε να υπογράψουμε διαδοχικά τρεις δανειακές συμβάσεις με την περίφημη τρόικα.

[Του Στάθη Σταυρόπουλου, 24/6/2010]

Βεβαίως, κάθε δανειακή σύμβαση συνοδευόταν από ένα μνημόνιο κατανόησης (Memorandum of Understanding - MoU), με το οποίο οι μεν δανειστές μας έβαζαν κάποιους όρους προκειμένου να μας δανειοδοτήσουν, εμείς δε τους αποδεχόμασταν. Το κακό είναι ότι αυτοί οι όροι δεν μένουν σταθεροί καθ' όλη την διάρκεια της σύμβασης. Τα δάνεια καταβάλλονται σε δόσεις και οι δανειστές, πριν την καταβολή κάθε δόσης, προβαίνουν σε αξιολόγηση της πορείας εκτέλεσης της σύμβασης, προκειμένου να διαπιστώσουν το πόσο καλά εξυπηρετούνται οι στόχοι τους. Σε περίπτωση που κάτι δεν τους αρέσει, είτε υποβάλλουν είτε νέους όρους είτε προτείνουν αναπροσαρμογή των υφιστάμενων και εμείς είμαστε υποχρεωμένοι να αποδεχτούμε τα πάντα, αλλιώς διακόπτεται η ροή των δανεικών. Κάθε τέτοια καινούργια συμφωνία συνιστά ουσιαστικά ένα καινούργιο μνημόνιο.

Κατά συνέπεια, από το 2010 μέχρι σήμερα η χώρα μας έχει υπογράψει μεν τρεις δανειακές συμβάσεις αλλά άφθονα μνημόνια. Όντως η τρίτη -και τελευταία, ως τώρα- δανειακή σύμβαση λήγει τον Αύγουστο του 2018, αλλά αυτό επ' ουδενί συνεπάγεται την ταυτόχρονη λήξη των μνημονίων ή, όπως το διατυπώνει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, την έξοδο από την μνημονιακή επιτροπεία. Πρόσφατα, ο Πιερ Μοσκοβισί υπενθύμισε στον ευρωβουλευτή της ΛαΕ Νίκο Χουντή το άρθρο 14 ("Άσκηση εποπτείας μετά το πρόγραμμα") του Κανονισμού 472/2013, η πρώτη παράγραφος του οποίου είναι σαφής:
Τα κράτη μέλη παραμένουν υπό εποπτεία μετά το πρόγραμμα εφόσον δεν έχει εξοφληθεί τουλάχιστον το 75 % της χρηματοδοτικής συνδρομής που έχει ληφθεί από ένα ή περισσότερα άλλα κράτη μέλη, τον ΕΜΧΣ, τον ΕΜΣ ή το ΕΤΧΣ. Το Συμβούλιο, μετά από πρόταση της Επιτροπής, μπορεί να παρατείνει τη διάρκεια της άσκησης εποπτείας μετά το πρόγραμμα σε περίπτωση που εξακολουθεί να υπάρχει κίνδυνος για τη δημοσιονομική βιωσιμότητα του οικείου κράτους μέλους.
Το καταλάβαμε; Ό,τι κι αν λέει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, θα παραμείνουμε υπό "μνημονιακή εποπτεία" μέχρι να επιστρέψουμε το 75% των δανεικών που πήραμε με τις τρεις δανειακές συμβάσεις. Πότε θα γίνει αυτό;  Η απάντηση είναι απλή: ποτέ! Και για όποιον δεν καταλαβαίνει, έρχεται η τρίτη παράγραφος του ίδιου άρθρου να διευκρινίσει:
Η Επιτροπή πραγματοποιεί, σε συνεννόηση με την ΕΚΤ, τακτικές αποστολές επιθεώρησης στο κράτος μέλος υπό εποπτεία μετά το πρόγραμμα, προκειμένου να εκτιμήσει την οικονομική, δημοσιονομική και χρηματοπιστωτική του κατάσταση. Κοινοποιεί ανά εξάμηνο την εκτίμησή της στην αρμόδια επιτροπή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, στην ΟΔΕ, καθώς και στο κοινοβούλιο του οικείου κράτους μέλους, και εκτιμά ειδικότερα αν χρειάζονται διορθωτικά μέτρα. Η αρμόδια επιτροπή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου μπορεί να προσφέρει στο οικείο κράτος μέλος και στην Επιτροπή τη δυνατότητα να συμμετάσχει σε ανταλλαγή απόψεων όσον αφορά την πρόοδο που επιτυγχάνεται στο πλαίσιο της εποπτείας μετά το πρόγραμμα.
Ελπίζω ότι προσέξατε εκείνο το "μπορεί" (αν θέλει, δεν είναι υποχρεωμένη) στην τελευταία φράση. Ελπίζω, επίσης, να προσέξατε ότι το δανειοδοτημένο κράτος θα συμμετέχει (αν συμμετέχει) μόνο "σε ανταλλαγή απόψεων" και όχι στην λήψη αποφάσεων. Δηλαδή, οι αποφάσεις της αρμόδιας επιτροπής για λήψη νέων μέτρων θα λαμβάνονται ερήμην του κράτους που χρωστάει. Η δημοκρατία σε όλο της το μεγαλείο.

Αυγή, 27/6/2015. Λέμε και κανένα εγγλέζικο για να περνάει η ώρα...

Επομένως, εκείνο που λήγει τον Αύγουστο του 2018 είναι η τρέχουσα δανειακή σύμβαση και τίποτε περισσότερο. Και μάλιστα, η λήξη της τρίτης δανειακής σύμβασης δεν σημαίνει ότι δεν πρόκειται να ακολουθήσει και τέταρτη, σε περίπτωση που η χώρα δεν καταφέρει να δανειστεί από τις αγορές με λογικό επιτόκιο. Με δεδομένο δε ότι κατά την τριετία 2022-2024 είναι προγραμματισμένο να πληρώσουμε μόνο για τόκους δανείων το εξωπραγματικό ποσό των 55,6 δισεκατομμυρίων ευρώ, πρέπει να θεωρείται δεδομένη μια νέα δανειακή σύμβαση, εκτός εάν προκύψει κάποια εξαιρετικά μακρά επιμήκυνση του χρόνου εξόφλησης.

Φυσικά, μια νέα δανειακή σύμβαση θα συνοδεύεται από ένα νέο μνημόνιο κατανόησης. Και πάει λέγοντας... Τελικά, εκείνος ο γνωστός λαϊκός χαριεντισμός "μνημόνια ώσπου να σβήσει ο ήλιος" δεν δείχνει και τόσο εκτός πραγματικότητος.

Συμπέρασμα; Ό,τι κι αν λέει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος και όσα κι αν διατυμπανίζει η αντιπολίτευση, κανείς από τους σημερινούς πολίτες αυτής της χώρας, όσο νέος κι αν είναι, δεν πρόκειται να ζήσει σε μια Ελλάδα απαλλαγμένη από πάσης φύσεως μνημονιακή επιτροπεία. Κατά πάσα πιθανότητα, κάτι τέτοιο δεν θα ζήσουν ούτε τα εγγόνια μας. Εκτός εάν...

«Λαγέ, μαδάς;»

1) O Τραμπ, έχοντας δίπλα του τον Έλληνα πρωθυπουργό, ξεκίνησε την κοινή τους συνέντευξη μιλώντας για το ρεκόρ στον δείκτη του… αμερικανικού χρηματιστηρίου. Στη συνέχεια οι μισές του δηλώσεις αναλώθηκαν στα εξής αμιγώς… ελληνικού ενδιαφέροντος θέματα: Στο Οbamacare, στο ισοζύγιο των ΗΠΑ με τους βασικούς εμπορικούς τους εταίρους και στην επιλογή του επόμενου διοικητή της Fed…
Όπως διαπιστώνει κανείς, ο Τραμπ ξεχείλιζε από… αγωνία και ενδιαφέρον για την συνάντηση που είχε προηγηθεί με τον Τσίπρα.
    2) Ο Τσίπρας – σύμφωνα με τους φίλους του – πήγε στις ΗΠΑ ώστε μεταξύ άλλων να φέρει και «επενδύσεις» που θα ανοίξουν δουλειές στην Ελλάδα. Αντιθέτως τι μάθαμε; Ότι εκεί, η καταχρεωμένη Ελλάδα, η Ελλάδα του ΕΝΦΙΑ και της κατάργησης του ΕΚΑΣ, η Ελλάδα του δεν έχουμε μαντήλι να κλάψουμε, συνήψε συμφωνία να φεσωθεί επιπλέον 2,4 δισ. δολάρια. Γιατί; Για να αγοράσει αμερικανικά F-16! Συμφωνία που, όπως είπε ο Τραμπ, θα ανοίξει, μεν, δουλειές (όλοι τις ίδιες αθλιότητες και τα ίδια ψέματα λένε στους λαούς τους), αλλά που; Στις ΗΠΑ…
 Πήγε, δηλαδή, ο Τσίπρας στις ΗΠΑ για να ταΐσει κι αυτός, όπως όλοι οι προκάτοχοί  του, τις «Λόκχιντ» και για να μπορεί ο Τραμππου ταίζει τις «Λόκχιντ» με το αίμα του ελληνικού και όλων των λαών, να πουλάει παραμύθια στον αμερικανικό λαό περί νέων θέσεων εργασίας (στις… ΗΠΑ). 
   3) Ο Τραμπ είπε στις κοινές δηλώσεις με τον Τσίπραότι συγχαίρει την Ελλάδα που εκπληρώνει τις υποχρεώσεις της στο ΝΑΤΟ όντας μια από τις λίγες χώρες που καταβάλει στο σύγχρονο «ταμείο της Δήλου» πάνω από το 2% του ΑΕΠ της σε αμυντικές δαπάνες.
Και ο Τσίπρας – ο «αριστερός» – αυτός που θα έφερνε «απεμπλοκή της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ» («Πολιτική Απόφαση» Ιδρυτικού Συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ – Ιούλιος 2013), τι έκανε; Καμάρωνε σαν γύφτικο σκεπάρνι. Τι έκανε; Διαλάλησε, για να δείξει πόσο καλός σύμμαχος είναι, την στρατιωτική συνεργασία της Ελλάδας όχι μόνο με τις ΗΠΑ, αλλά και με το Ισραήλ. Ποιος; Ο – «αριστερός» – Τσίπρας, αυτός που θα έφερνε την «αποτροπή της στρατιωτικής συνεργασίας με το Ισραήλ» («Πολιτική Απόφαση» Ιδρυτικού Συνεδρίου ΣΥΡΙΖΑ – Ιούλιος 2013) και την «εφαρμογή της αρχής “κανείς Έλληνας στρατιώτης σε πολεμικά μέτωπα έξω από τα σύνορα της χώρας”(…)».
    4) Ο Τραμπ μας είπε πόσο ευτυχής είναι για την ύπαρξη της βάσης της Σούδας στην Ελλάδα. Μιλάμε για την Σούδα που ως άντρο του αμερικανικού ιμπεριαλιστικού εγκλήματος έχει παρασημοφορηθεί δυο φορές από τους Μπους, τη μια στον πόλεμο του Κόλπου και την άλλη στην διάλυση της Γιουγκοσλαβίας. Αυτή είναι η Σούδα. Αυτό είναι και το Ακτιο, αυτή (θα) είναι και η Ανδραβίδα που οι Αμερικάνοι τη θέλουν για βάση drones, αυτές θα είναι και οι νέες βάσεις (!) από Καστέλι μέχρι Κάρπαθο που καμιά άλλη κυβέρνηση πλην της «αριστερής» του ΣΥΡΙΖΑ δεν τόλμησε ποτέ να θέσει: Νέες βάσεις!
 Και ο Τσίπρας – ο «αριστερός» – αυτός  που θα έφερνε την «κατάργηση των ξένων στρατιωτικών βάσεων» (από την «Πολιτική Απόφαση» του Ιδρυτικού Συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ – Ιούλιος 2013), αυτός που έλεγε «(…) κλείσιμο όλων των ξένων βάσεων στην Ελλάδα. Αμεση κατάργηση των βάσεων της Σούδας και του Ακτίου. Δεν θέλουμε την Ελλάδα στο ΝΑΤΟ, ούτε το ΝΑΤΟ στην Ελλάδα και αγωνιζόμαστε για την διάλυσή του» («Εκλογικό Πρόγραμμα» ΣΥΡΙΖΑ – Μάης 2012), τι έκανε; Πήρε το λόγο και κοιτώντας γλυκά και συμμαχικά τον Τραμπ, του είπε με νόημα: Ναι, στη Σούδα «γίνεται σημαντική δουλειά, που μπορεί και πρέπει να αναβαθμιστεί»!
     5) Ο Τσίπρας, ο ίδιος που πήγαινε το 2014 στο Ελληνικό βγάζοντας λογίδρια ότι η σωτηρία του Ελληνικού ήταν «κατάθεση ψυχής»για τον ΣΥΡΙΖΑ και μια «μάχη που δεν πρόκειται να την εγκαταλείψουμε», εμφανίστηκε δίπλα στον Τραμπγια να διαφημίσει, τι;
Για να διαφημίσει το «realestate» – δικά του τα λόγια – του Ελληνικού. Και να καλέσει τους Αμερικάνους να κάνουν πολλές τέτοιες «επενδύσεις» στην Ελλάδα σαν αυτές που όταν ήταν στην αντιπολίτευση τις αποκαλούσε – δικά του τα λόγια – «πλιάτσικο». Αλλά τώρα, ενώπιον του και επιχειρηματία Τραμπ, εγγυήθηκε την «φαστ τρακ» πραγματοποίησή τους…
    6) Ο Τσίπρας, γλείφοντας περί την προηγούμενη μνημονιακή«στήριξη» των Αμερικάνων,την οποία έχουμε απολαύσει 7 μνημονιακά χρόνια τώρα, πήγε στις ΗΠΑ για να πάρει νέα αμερικανική «στήριξη» στο θέμα του χρέους. Έτσι λέει το παραμύθι. Και τι πήρε; Μαζί με την γενική δήλωση του Τραμπ για την ρύθμιση του χρέους πήρε, όμως, και μια ακόμα δήλωση. Μόνο που αυτή δεν ήταν γενική. Ήταν πολύ ειδική και πολύ στοχευμένη: Ενθάρρυνα τον κ.Τσίπρα, είπε ο Τραμπ, η Ελλάδα να συνεχίσει την εφαρμογή του προγράμματος και των μεταρρυθμίσεων.
Ε, όσο κι αν είμαστε «ιθαγενείς» γνωρίζουμε πια την μετάφραση των λέξεων «πρόγραμμα» και «μεταρρυθμίσεις»: Μνημόνια, είναι η μετάφραση. Τόσο ενθαρρυντικός και ευπροσήγορος ο κ.Τραμπ…
   7) Πήγε ο Τσίπρας στις ΗΠΑ για να του ανατεθεί από τους Αμερικάνους «ρόλος κλειδί» αυτά ήταν τα λόγια του Τραμπ – για την επίτευξη των γεωστρατηγικών συμφερόντων τους στην περιοχή. Ειδικά τώρα που οι σχέσεις των ΗΠΑ με την Τουρκία δεν είναι και οι καλύτερες. Και γι’ αυτό το σκοπό ξεδίπλωσε ο Τσίπρας – ο «αριστερός» – όλη την πραμάτεια της υποτέλειας και της συνενοχής της ελληνικής άρχουσας τάξης στα ιμπεριαλιστικά εγκλήματα. Και τι «αξιόπιστοί σύμμαχοί σας που είμαστε», και τι «για πολλά χρόνια» που θα είμαστε ακόμα σύμμαχοι, και (άλα Παπανδρέου, Σαμαρά, Μπακογιάννη κοκ) τι «κοινές αξίες»που έχουμε, και τι «σταθερές οι σχέσεις μας από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο που τώρα είναι και στο καλύτερο επίπεδο», και τι «υπέρμαχος της σταθερότητας στην περιοχή που είστε κ.Τράμπ» (ο Τράμπ υπέρμαχος της σταθερότητας!), και τι «υπέρμαχος της ειρήνης που είστε κ.Τράμπ» (ο Τραμπ υπέρμαχος της ειρήνης!)…Και γιατί όλα αυτά; Για να έχουμε, λέει, τα «ανταλλάγματα» που απορρέουν από την αναγόρευση της Ελλάδας σε «ρόλο κλειδί» των Αμερικάνων».
Ε, λοιπόν, θα το θέσουμε ευθέως, αφού πρώτα ρίξουμε μια ματιά γύρω μας. Μια ματιά στην περιοχή, από τη Συρία και το Ιρακ μέχρι την Κορέα και το Αφγανιστάν και από την Λιβύη και την Παλαιστίνη μέχρι τα κατακερματισμένα Βαλκάνια και το γεμάτο πτώματα προσφύγων Αιγαίο. Και αφού ρίξαμε τη ματιά μας, ρωτάμε:
Αλήθεια: 
Πόσο χαλασμένος πρέπει να είσαι για να διαφημίζεις τον «αναβαθμισμένο» σου ρόλο στον αφανισμό των γειτονικών λαών σαν προϋπόθεση της «βελτίωσης» της ζωής του ελληνικού λαού;Πόσο;…
Απάντηση:
Τόσο ώστε να συνεχίζεις επάξια εκείνη τη σχέση με τις ΗΠΑ που ξεκινάει από τις βόμβες ναπάλμ του Εμφυλίου, πάει στα «στρατηγέ μου ιδού ο στρατός σας» της Μακρονήσου, περνάει από τους μετεμφυλιακούς Πιουριφόι και από τους Κίσινγκερ της χούντας για να φτάσει στα «ευχαριστούμε τις ΗΠΑ» του Σημίτη.
Είναι αυτά τα «ευχαριστούμε τις ΗΠΑ» που σήμερα τα επαναλαμβάνει ο Τσίπρας – ο «αριστερός»…
    8) Ρωτήθηκε ο Τσίπρας πως αισθάνεται τώρα ενώπιον του Τραμπ, όταν τον Μάρτη του 2016 σχολιάζοντας το ενδεχόμενο να εκλεγεί ο Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ είχε πει εκείνο το «μακάρι να μη μας βρει κι αυτό το κακό». Και τι απάντησε ο Τσίπρας ως άλλος Σαμαράς (τα θυμάστε τα «ουδείς αναμάρτητος» ενώπιον της Μέρκελ εκείνου του άλλου «κολοκοτρώνη» μας); Μπορεί «να μοιάζει διαβολικός αλλά ό,τι κάνει είναι για καλό»(!), απολογήθηκε ο λεβέντης μας – ο «αριστερός».Τώρα που είδα τον Τραμπαπό κοντά, είπε ο λεβέντης μας – ο «αριστερός» -κατάλαβα ότι ο Τραμπ είναι «συνεχιστής των αξιών της ελευθερίας και της δημοκρατίας»!

Και εμείς κύριε Τσίπρα, τώρα που σας είδαμε εκεί στον Λευκό Οίκο, το καταλάβαμε. Καταλάβαμε το νόημα εκείνου του ανεκδότου με τον λαγό, που τραύλιζε σε αμερικάνικη προφορά ακόμα και το τραύλισμά του, όταν το λιοντάρι τον ρώτησε: «Λαγέ μαδάς;»…

Περάστε από τον κ. Πρόεδρο για τα διαπιστευτήρια


Δημοσιεύτηκε στην Κατιούσα

Σήμερα ο Τσίπρας γίνεται αισίως ο δέκατος Έλληνας πρωθυπουργός, που περνά το κατώφλι του Λευκού Οίκου, και μια ιστορική αναδρομή μας δίνει χρήσιμα ιστορικά συμπεράσματα.

Από το Δεκέμβρη του 1946, με τον Τσαλδάρη να εξασφαλίζει “ευγενή χορηγία” για τον εμφύλιο που βρισκόταν σε εξέλιξη, εγκαινιάζοντας την αλλαγή φρουράς μεταξύ ΗΠΑ και Βρετανίας…
…στην επίσκεψη του Καραμανλή το 61′ -με την ΕΔΑ αξιωματική αντιπολίτευση ακόμα, λίγους μήνες πριν το εκλογικό όργιο βίας και νοθείας- και τον… Γκωλισμό του αρχηγού της ΕΡΕ να δείχνει το ‘ανεξάρτητο πνεύμα’ του, επικροτώντας την εισβολή στον κόλπο των Χοίρων, που γινόταν εκείνες τις μέρες…

Ο οποίος ξαναπήγε το 78′ ανεπίσημα και με την Ελλάδα έξω από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ -για τα μάτια του κόσμου. Ενώ μεσολάβησε το 64′ η επίσκεψη του Γ. Παπανδρέου του πρεσβύτερου -του πρώτου από τους τρεις- και το παζάρι για την Κύπρο, με το σχέδιο Άτσεσον, που το χάλασε η κυβέρνηση του Μακάριου.


Ο Μητσοτάκης πήγε το 90′ κι έγινε φίλος με τον Μπους, στο τέλος του “Ψυχρού Πολέμου’ με τα Βαλκάνια να είναι πυριτιδαποθήκη έτοιμη να εκραγεί. Το 94′ ήταν η σειρά του Ανδρέα, 13 χρόνια μετά την πρώτη εκλογή του, αφού στην οκταετία της Αλλαγής ήταν ακόμα νωπό το “ΕΟΚ και ΝΑΤΟ” (το ίδιο συνδικάτο) και η θεωρητική εναντίωση στην πολιτική μιας χώρας, της οποίας ήταν υπήκοος. Κι όσο πολέμησε τελικά την πρώτη, πολέμησε και το δεύτερο.



Ο Σημίτης πήγε το 96′, αμέσως μετά τα Ίμια, για να ευχαριστήσει από κοντά τους Αμερικανούς -η δική μας εκδοχή thanksgiving… Και άλλη μία φορά το 2002, στον απόηχο της 11ης Σεπτέμβρη, για να πάρει οδηγίες αντιμετώπισης της τρομοκρατίας. Ακολούθησε ο δεύτερος Καραμανλής, αφού είχε θαφτεί το σχέδιο Ανάν, και προτού αρχίσει να χτίζει την  αφήγηση πως τον έφαγαν οι ΗΠΑ, όταν προσέγγισε τη Ρωσία για το φυσικό αέριο.

Οι Παπανδρέου τρίτωσαν με το ΓΑΠ το 2010, λίγο πριν πάει στο Καστελόριζο να ανακοινώσει το πρώτο μνημόνιο, με τη συμμετοχή του ΔΝΤ. Κι ακολούθησε ο Σαμαράς με το δεύτερο μνημόνιο, για να τριτώσει κι εδώ το καλό με τον Αλέξη, που ντύθηκε για λίγο Τομ Κρουζ, μες στο F-16, για να μπει στο κλίμα.

Έτοιμοι για υπόκλιση; Πάμε
Κρατήστε λοιπόν ένα ωραίο στατιστικό, που δεν μπορεί να είναι σύμπτωση: στα χρόνια της Μεταπολίτευσης, όλοι οι πρωθυπουργοί -εξαιρώντας φυσικά τους υπηρεσιακούς- πέρασαν σε κάποια φάση της θητείας τους -αν όχι από την πρώτη τετραετία τους, για να πάρουν τα διαπιστευτήρια από τον πρόεδρο, μαζί με την ευλογία της Ουάσιγκτον και να κλείσουν παράλληλα μερικές μπίζνες.

Κι η “περήφανη Αριστερά” του Αλέξη δε θα μπορούσε φυσικά να λείπει από το κάδρο.

Οι κολιγιές με τον «διάβολο», για το καλό του κεφαλαίου, εγγυώνται «κόλαση» στο λαό





Associated Press
Την ατζέντα - «φωτιά» για το λαό, η οποία βρέθηκε στο επίκεντρο των επαφών του Αλ. Τσίπρα στις ΗΠΑ, επιβεβαίωσαν οι κοινές δηλώσεις χτες βράδυ με τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Ντ. Τραμπ, μετά τη συνάντησή τους στο Λευκό Οίκο.
Την ακόμα πιο ενεργή εμπλοκή της Ελλάδας στα επικίνδυνα σχέδια ΗΠΑ - ΝΑΤΟ στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και των Βαλκανίων προεξόφλησε ο ίδιος ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, μιλώντας για ενίσχυση της συνεργασίας σε τομείς που ενδιαφέρουν τα μονοπώλια των ΗΠΑ, όπως η Ενέργεια και το εμπόριο, αλλά και την ενίσχυση της αμυντικής συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών, αναφέροντας συγκεκριμένα απόφαση αναβάθμισης του στόλου των F16 «ύψους 2,4 δισεκατομμυρίων».
Ολη η ατζέντα από τον Τραμπ
«Ενώπιόν μας υπάρχουν πολλές ευκαιρίες», ανέφερε ο Ντ. Τραμπ, υποδεικνύοντας συγκεκριμένα τους τομείς της άμυνας, της Ενέργειας και του εμπορίου, ευχαριστώντας για τη «φιλοξενία» της αμερικανικής βάσης στη Σούδα αλλά και για τις δυσθεώρητες ΝΑΤΟικές δαπάνες, που ξεπερνούν το 2% του ΑΕΠ. «Ευχαριστώ τους Ελληνες που φιλοξενούν τις αμερικανικές δυνάμεις στη βάση της Σούδας και γιατί είναι απ' τις λίγες χώρες που δαπανούν τουλάχιστον το 2% για το ΝΑΤΟ», ανέφερε χαρακτηριστικά, προσθέτοντας την ευαρέσκειά του για την απόφαση αναβάθμισης του στόλου των F16, για την οποία είπε πως «υπάρχει μια συμφωνία για την αναβάθμιση των ελληνικών F16 και αυτή η συμφωνία θα ενισχύσει τις θέσεις εργασίας στις ΗΠΑ και τις σχέσεις μας».
Επιπλέον, εξήρε τη συμβολή της Ελλάδας στους αγωγούς Ενέργειας και για την επίτευξη του στόχου για ενεργειακή ασφάλεια της ΕΕ, ενώ δεν μάσησε τα λόγια του, δηλώνοντας ότι η συμβολή της αυτή θα αυξήσει τις εξαγωγές υγροποιημένου αερίου από τις ΗΠΑ, ενισχύοντας τα κέρδη των επιχειρήσεών τους.
Ξέπλυμα στις ΗΠΑ από τον Τσίπρα
Για «μοναδική στιγμή για να ενισχύσουμε τη στρατηγική μας συμμαχία και συνεργασία» έκανε λόγο ο πρωθυπουργός, που επανέλαβε τα περί «Ελλάδας - πυλώνα σταθερότητας στην περιοχή», σημειώνοντας χαρακτηριστικά ότι «ανυπομονούμε να ενισχύσουμε τη συνεργασία μας, γιατί έχουμε κοινές αξίες και κοινά συμφέροντα στην περιοχή». Είπε επιπλέον πως η Ελλάδα είναι ένας «χρήσιμος» και «αξιόπιστος» σύμμαχος των ΗΠΑ, απαριθμώντας τα όσα έχει κάνει η κυβέρνησή του στις κολιγιές με Ισραήλ και Αίγυπτο, μέσα από τριμερή και τετραμερή σχήματα συνεργασίας, τις επαφές της με τον αραβικό κόσμο, τη μετατροπή της χώρας σε ισχυρή δύναμη στον τομέα της ναυτιλίας και του Τουρισμού και σε κόμβο μεταφορών και Ενέργειας.
Παράλληλα, επιβεβαίωσε τα σχέδια για αναβάθμιση της Σούδας ως ορμητηρίου επεμβάσεων στην περιοχή, λέγοντας πως «σε ό,τι αφορά τη Σούδα, είναι γνωστό ότι έχει ιδιαίτερη γεωστρατηγική σημασία, την αξιολογήσαμε από κοινού, γίνεται σημαντική δουλειά εκεί, που μπορεί και πρέπει να αναβαθμιστεί».
Ενώ, «ξεπλένοντας» πέρα από κάθε όριο το ρόλο των ΗΠΑ και τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, ο πρωθυπουργός έφτασε να μιλάει για «αξίες της δημοκρατίας και της ελευθερίας που μοιράζονται οι δύο χώρες» και μάλιστα, όταν ρωτήθηκε για παλιότερες δηλώσεις του για τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, είπε ότι «η προσέγγισή του στα πράγματα και ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζει την πολιτική μπορεί να μοιάζει διαβολικός, αλλά γίνεται για καλό»!
Προκλητικός και ενδεικτικός των επικίνδυνων παζαριών ήταν και ο τρόπος που ο πρωθυπουργός έμπλεξε την επίλυση των λεγόμενων «εθνικών θεμάτων» με τους αναβαθμισμένους ρόλους που διεκδικεί η αστική τάξη στα σχέδια των ΗΠΑ στην περιοχή, λέγοντας χαρακτηριστικά πως «η Ελλάδα μπορεί να αναπτύξει ρόλο πυλώνα σταθερότητας μόνο αν απελευθερωθεί από θεμελιώδεις εθνικές ανησυχίες της στους τομείς της ασφάλειας και της άμυνας. Οι ΗΠΑ μπορούν παίξουν σημαντικό ρόλο στον διπλωματικό όσο και αμυντικό τομέα. Προσβλέπουμε στη δίκαιη λύση του Κυπριακού, προς όφελος του κυπριακού λαού, χωρίς εγγυητές και κατοχικά στρατεύματα (...) η επικίνδυνη δραστηριότητα της Τουρκίας στο Αιγαίο πρέπει να τερματιστεί, υπονομεύει τις σχέσεις μεταξύ δύο ΝΑΤΟικών συμμάχων σε μια ευαίσθητη περιοχή». Οπως χαρακτηριστικό ήταν και το γεγονός ότι ο Αμερικανός Πρόεδρος δεν έκανε καμία απολύτως αναφορά στα εν λόγω θέματα.
Κατά τ' άλλα, αμφότεροι έκλιναν σε όλες τις πτώσεις την ανάγκη ανάκαμψης της καπιταλιστικής οικονομίας στην Ελλάδα, ως τη βάση στην οποία θα πατήσουν οι παραπέρα σχεδιασμοί. Ο Ντ. Τραμπ ενθάρρυνε όπως είπε τον Αλ. Τσίπρα να προχωρήσει το πρόγραμμα των αντιλαϊκών μεταρρυθμίσεων, ενώ εξέφρασε και τη θέση των ΗΠΑ για μια «αξιόπιστη ανακούφιση από το χρέος», που βέβαια αφορά αποκλειστικά τα συμφέροντα του κεφαλαίου.
Ο Αλ. Τσίπρας από την πλευρά του παρέθεσε όλα όσα έχει κάνει η κυβέρνησή του μέχρι σήμερα για την «προσέλκυση επενδύσεων», όπως την απλοποίηση της αδειοδότησης, τον αναπτυξιακό νόμο κ.ά., δεσμευόμενος για πορεία στην ίδια κατεύθυνση, ενώ ανακοίνωσε ότι θα συσταθεί μόνιμη ομάδα εργασίας ανάμεσα στους υπουργούς Οικονομίας των δύο χωρών, με αντικείμενο τη συνεργασία στις επενδύσεις και την οικονομία.
Τι άλλο συζητήθηκε;
Ολα αυτά δημοσίως, αφού για σχεδόν δύο ώρες είχαν προηγηθεί «κεκλεισμένων των θυρών» διευρυμένες συνομιλίες στην αίθουσα του Υπουργικού Συμβουλίου των ΗΠΑ, όπου συμμετείχαν από πλευράς ΗΠΑ οι Ρεξ Τίλερσον (υπουργός Εξωτερικών), Στίβεν Μνούτσιν (υπουργός Οικονομικών), Γουίλμπουρ Ρος (υπουργός Εμπορίου), Τζον Κέλι (προσωπάρχης Προέδρου ΗΠΑ), ο στρατηγός Χέρμπερτ - Ρέινολντ ΜακΜάστερ (σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας), Τζάρεντ Κούσνερ (βοηθός και ανώτερος σύμβουλος του Τραμπ), Ντίνα Πάουελ (αναπληρώτρια του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας), Γκάρι Κον (επικεφαλής του οικονομικού επιτελείου του Τραμπ), Τζέφρι Πάιατ (πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα) και Φιόνα Χιλ (βοηθός του Τραμπ, υπεύθυνη για ευρωπαϊκές και ρωσικές υποθέσεις). Από ελληνικής πλευράς στη συνάντηση συμμετείχαν οι υπουργοί Εξωτερικών, Οικονομίας, Ψηφιακής Πολιτικής, Εθνικής Αμυνας, καθώς και μια σειρά σύμβουλοι.
Συνάντηση με Λαγκάρντ
Την κοινή τους προσήλωση στην αντιλαϊκή πολιτική και στην εφαρμογή των μέτρων που απαιτούνται για την ολοκλήρωση και της τρίτης «αξιολόγησης» συνομολόγησαν Αλ. Τσίπρας και Κριστίν Λαγκάρντ, στη συνάντηση που είχαν μετά τα μεσάνυχτα της Δευτέρας (ώρα Ελλάδας), στην Ουάσιγκτον. Αμέσως μετά, ο πρωθυπουργός δήλωσε ότι συζήτησαν «τη βραχυπρόθεσμη και μεσοπρόθεσμη προοπτική της ελληνικής οικονομίας, τη σημαντική πρόοδο που έχει επιτευχθεί έως τώρα στην κατεύθυνση της επιτυχούς ολοκλήρωσης του προγράμματος και τα βήματα που κάνουμε τώρα προς την κατεύθυνση οικοδόμησης μιας αξιόπιστης και βιώσιμης πρόσβασης στις αγορές».
Ο πρωθυπουργός επανέλαβε το αφήγημα της Ελλάδας που «ανακάμπτει», εγκωμίασε το γεγονός ότι «έχουμε υπερβεί τους στόχους του πρωτογενούς πλεονάσματος για τρία συνεχόμενα χρόνια» και πρόσθεσε πως «συμφωνήσαμε ότι είναι προς το συμφέρον όλων των πλευρών να ολοκληρωθεί έγκαιρα η τρίτη αξιολόγηση, όσο το δυνατόν συντομότερα», κάτι που «όλοι επιθυμούν», όπως είπε, αφού «θα επιτρέψει στην ελληνική οικονομία να διατηρήσει το θετικό "μομέντουμ" και θα προσφέρει μια περίοδο "καθαρού αέρα", κατά τη διάρκεια της οποίας όλα τα μέρη μπορούν να εστιάσουν στην καίρια συζήτηση σχετικά με τις παραμέτρους ελάφρυνσης του χρέους και να θέσουν τους όρους για μια επιτυχή και βιώσιμη πρόσβαση στις αγορές». Εξέφρασε τέλος την ελπίδα ότι «στις κρίσιμες συζητήσεις για το θέμα του χρέους, το ΔΝΤ θα διαδραματίσει έναν καίριο και αποφασιστικό ρόλο».

«Πυλώνες»





Αν κρίνουμε απ' τα όσα μεταφέρουν οι ανταποκριτές που βρίσκονται στις ΗΠΑ συνοδεύοντας τον πρωθυπουργό, οι περισσότεροι εκ των «επενδυτών» που συναντά η κυβερνητική αντιπροσωπεία αναφέρονται στην ανάγκη να στηριχτεί η εγχώρια καπιταλιστική οικονομία για «γεωπολιτικούς λόγους». Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που ακούγεται αυτό: Τις προάλλες ο Αμερικανός πρέσβης έλεγε κι αυτός ότι πρέπει να στηριχτεί η ανάκαμψη της καπιταλιστικής οικονομίας, ούτως ώστε «η Ελλάδα να μπορέσει να παίξει το ρόλο της στα Βαλκάνια», εκεί όπου, με το «ειδικό της βάρος» - όπως λένε τα αστικά επιτελεία - διεκδικεί αναβάθμιση ρόλων στα σχέδια ΗΠΑ - ΝΑΤΟ και ΕΕ. Αυτό βέβαια επιβεβαιώνει για μια ακόμα φορά (όπως έχει επιβεβαιωθεί και πολλές φορές στο πρόσφατο παρελθόν) ότι οι εξελίξεις στην καπιταλιστική οικονομία δεν αναπτύσσονται σε «κενό αέρος», αλλά είναι «νύχι - κρέας» με τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς στην περιοχή. Οτι η ανάκαμψη του κεφαλαίου όχι μόνο δεν θωρακίζει τη χώρα από τους κινδύνους, αλλά ότι έχει ως προϋπόθεση το ακόμα μεγαλύτερο «χώσιμο» στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς. Να λοιπόν ποιοι θα είναι οι «πυλώνες» της ανάκαμψης για λογαριασμό του κεφαλαίου: Από τη μια, μέτρα χωρίς τέλος για την εργατική τάξη και το λαό, ώστε να διαμορφώνεται «φιλοεπενδυτικό περιβάλλον». Από την άλλη, «άνοιγμα» και εμπλοκή σε ακόμα μεγαλύτερους κινδύνους. Αυτούς τους «πυλώνες» πρέπει να κλονίσουν με την πάλη και τη συμμαχία τους εργαζόμενοι και λαϊκά στρώματα.

«Ξεπλένοντας» τους φονιάδες των λαών...


Πραγματικό «περιβόλι» είναι η επιχειρηματολογία που αναπτύσσουν τις τελευταίες μέρες στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, μέσα και από τις σελίδες της κυβερνητικής «Αυγής», με αφορμή την επίσκεψη Τσίπρα στις ΗΠΑ. Οι ακροβασίες τους είναι εντυπωσιακές, στην προσπάθεια να βαφτίσουν «λουκούλλειο γεύμα» το σανό που σερβίρουν, αλλά και για να δώσουν τα διαπιστευτήρια στους «συμμάχους» τους, να στείλουν το μήνυμα ότι οι μπίζνες είναι μπίζνες και ότι τις στηρίζουν αναφανδόν.
***
Διαβάζουμε, λοιπόν, ότι αυτό που κάνει η κυβέρνηση στις ΗΠΑ και γενικότερα, είναι μια σύγχρονη «Realpolitik»! Ισχυρίζεται μάλιστα ο αρθρογράφος της «Αυγής» (που πρόσφατα «αποσπάστηκε» και επίσημα στο προπαγανδιστικό επιτελείο του Μαξίμου), ότι η «αριστερά» μπορεί να υπηρετήσει αυτήν την εξωτερική πολιτική καλύτερα από άλλες δυνάμεις: «Μπορεί να ασκεί αποτελεσματικά μια τέτοια πολιτική, όχι ξεχνώντας ότι είναι αριστερός (σ.σ. ο πρωθυπουργός), αλλά επειδή είναι αριστερός (!)», γράφει χαρακτηριστικά.
Τεκμήριο του αρθρογράφου; Το ότι σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του, ο πρωθυπουργός «δεν είναι δεδομένος» και γι' αυτό μπορεί να διαπραγματευτεί, ενώ οι προηγούμενοι επέστρεφαν από τις επισκέψεις τους στις ΗΠΑ με το χαρτάκι του «εντέλεσθε» στην τσέπη.
Αλήθεια, τι δεν είναι «δεδομένο» για τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ; Αν άλλαξε κάτι σε σχέση με τους προκατόχους της, είναι ότι η Ελλάδα έγινε ακόμα πιο «δεδομένη» δύναμη στήριξης των πολιτικοστρατιωτικών σχεδίων των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στην περιοχή. Καινούργιο στοιχείο είναι επίσης ότι η κυβέρνηση πρωτοστάτησε για την πρόσκληση και τη συγκρότηση της ΝΑΤΟικής αρμάδας στο Αιγαίο, με πρόσχημα τις προσφυγικές ροές. Είναι επίσης γεγονός ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, η «μη δεδομένη», «άνοιξε» όσο καμιά προηγούμενη το ζήτημα της επέκτασης των αμερικανικών βάσεων, π.χ. σε Κάρπαθο, αλλά και της αναβάθμισης της Σούδας.
Οποιος έχει αμφιβολίες για το πόσο «δεδομένη» είναι η κυβέρνηση για τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, ας ρίξει μια ματιά στις στρατιωτικές δαπάνες, που μένουν σταθερά πάνω από το 2% του ΑΕΠ, όπως ζητάει το ΝΑΤΟ, σε μια περίοδο που στοιχειώδεις λαϊκές ανάγκες ρίχνονται στον Καιάδα, λόγω «δημοσιονομικής προσαρμογής». Ας ρίξει όμως μια ματιά και στις καθημερινές σχεδόν παρεμβάσεις του πρέσβη των ΗΠΑ στην Αθήνα, που «στάζει μέλι» για την κυβέρνηση και τη δέσμευσή της στους αμερικανοΝΑΤΟικούς σχεδιασμούς. Ας κρίνει τέλος από το γεγονός ότι η Ελλάδα εξελίσσεται σε σημαιοφόρο του ΝΑΤΟ στην περιοχή, παίζοντας καθοριστικό ρόλο στις φονικές επιχειρήσεις του.
***
«Δεν ισχύει πλέον το "φονιάδες των λαών Αμερικάνοι"», είναι το «πόρισμα» στο οποίο κατέληξε η εφημερίδα του ΣΥΡΙΖΑ χτες, με άρθρο κυβερνητικού βουλευτή. Και εκτός από ...«realpolitik», η τοποθέτηση αυτή, σύμφωνα με τον βουλευτή, είναι και «συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης»! Γιατί δεν ισχύει το σύνθημα, σύμφωνα με τον ΣΥΡΙΖΑ;
Πρώτον: Επειδή «φονιάδες υπάρχουν σε όλο τον κόσμο...», δείχνοντας τους ναζί και τους «φονταμενταλιστές». Το ότι πολλοί από αυτούς τους φονιάδες αποδεδειγμένα εκκολάφτηκαν στα θερμοκήπια των ιμπεριαλιστικών επιτελείων του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ, της ΕΕ κ.α. δεν απασχολεί τον βουλευτή. Ούτε προφανώς τον ενδιαφέρει ότι η δράση τους αξιοποιείται σήμερα ως πρόσχημα για ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, περιστολή λαϊκών δικαιωμάτων και ελευθεριών στα καπιταλιστικά κράτη.
Δεύτερον (ακόμα πιο παιδαριώδες επιχείρημα): Στις ΗΠΑ μένουν και φτωχοί, άνεργοι, άστεγοι, καταπιεσμένοι... «Είναι όλοι αυτοί "φονιάδες των λαών";» αναρωτιέται ο βουλευτής! Η απάντηση είναι προφανής, όμως στον αστερισμό των Συριζαίων δεν υπάρχουν προφανή. Ποτέ το εργατικό κίνημα δεν ταύτισε τη βάρβαρη πολιτική κρατών και κυβερνήσεων με τους λαούς τους, ούτε στα πιο δύσκολα χρόνια. Ψιλά γράμματα αυτά για τους Συριζαίους, όταν πρέπει να χλευάσουν το αντιπολεμικό - αντιιμπεριαλιστικό κίνημα, για να δικαιολογήσουν την εγκληματικά επικίνδυνη πολιτική της κυβέρνησής τους.
***
Και το συμπέρασμα που προκύπτει από τα παραπάνω ...τρανταχτά επιχειρήματα είναι σαφές, με τον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ να γράφει: «Στο ερώτημα αν ένας αριστερός πρωθυπουργός μπορεί να μεταβαίνει στις ΗΠΑ για να υπηρετήσει τα συμφέροντα της χώρας με τις αξίες και τις ιδέες της Αριστεράς, η απάντηση είναι καταφανής. Μπορεί να συναντά τον Τραμπ, την ηγεσία των ΗΠΑ, τους επιχειρηματίες, να συζητά για τις απαιτήσεις τους, ίσως και για νέες βάσεις πολεμικών εξορμήσεων - θανάτου στη Μέση Ανατολή, χωρίς να ξεχνά ότι είναι αριστερός»!
Ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να πείσει το λαό ότι είναι διαφορετικό το να υπογράφει την επέκταση της συμφωνίας της Σούδας ένας «αριστερός», απ' ότι ένας «δεξιός» πρωθυπουργός. Οτι τους λαούς της Μ. Ανατολής και της Β. Αφρικής τους σκοτώνουν διαφορετικά τα πολεμικά αεροσκάφη που εφοδιάζονται από την «αριστερή» και όχι από τη «δεξιά» Σούδα. Οτι τα εκατομμύρια των προσφύγων που θαλασσοπνίγονται διαλέγουν τον ξεριζωμό και τον εγκλωβισμό τους από τους «αριστερούς» και όχι από τους «δεξιούς» σημαιοφόρους του ΝΑΤΟ...
Ομολογουμένως φιλότιμη προσπάθεια, αλλά δύσκολος ο διαχωρισμός, αφού οι υπερασπιστές της εμπλοκής της Ελλάδας στους επικίνδυνους ΝΑΤΟικούς σχεδιασμούς εκτείνονται σε όλο το αστικό πολιτικό φάσμα: Από τη ΝΔ και τη ΔΗΣΥ μέχρι τους φασίστες της ΧΑ, όλοι τους επισημαίνουν στην κυβέρνηση τις «ιστορικές ευκαιρίες» που πρέπει να αξιοποιήσει στις ΗΠΑ. Κάνουν λοιπόν σαφές ότι στα κομβικά και κρίσιμα για το κεφάλαιο ζητήματα, οι διαχωριστικές γραμμές πάνε περίπατο...

Το «come back»...


Το «come back» (η «επιστροφή») της ελληνικής οικονομίας αποτελεί το νέο αφήγημα της κυβέρνησης, με τον πρωθυπουργό, που πρωτάκουσε το σλόγκαν από τα χείλη Αμερικανών «επενδυτών», να το επαναλαμβάνει σε όλες τις ομιλίες του κατά την επίσκεψή του στις ΗΠΑ. Μάλιστα, σύμφωνα με τον Αλ. Τσίπρα, η επιστροφή αυτή «δε σημαίνει επιστροφή στο μοντέλο ανάπτυξης που έφερε την κρίση, αλλά μετάβαση σε ένα νέο μοντέλο», που τάχα θα είναι απαλλαγμένο από τις «παθογένειες» που οδήγησαν στην καπιταλιστική κρίση.
Για τι μιλάνε; Για την επιστροφή στους υψηλούς ρυθμούς κερδοφορίας για το κεφάλαιο, μετά από 8 χρόνια βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης. Επιστροφή που όχι μόνο δεν σηματοδοτεί καμία «επιστροφή» όσων έχασε η εργατική τάξη τα χρόνια αυτά, αλλά αντίθετα βασίζεται στην ένταση της εκμετάλλευσής της, όπως αυτή αποτυπώνεται και στους εκατοντάδες μνημονιακούς νόμους που έχει πλέον στα χέρια του το κεφάλαιο για να ξεζουμίζει πιο αποτελεσματικά τους εργαζόμενους. Στις δεσμεύσεις ότι η αντιλαϊκή επίθεση θα συνεχιστεί με αμείωτους ρυθμούς για τα επόμενα πολλά χρόνια, στις «υποχρεώσεις» που προκύπτουν από τη συμμετοχή σε ΕΕ και Ευρωζώνη και αφορούν τους αυτόματους δημοσιονομικούς «κόφτες», τα ευρωπαϊκά εξάμηνα κ.ο.κ., τα μνημόνια δηλαδή διαρκείας, ώστε να θωρακιστεί η «ανταγωνιστικότητα» του κεφαλαίου.
Η «επιστροφή» αυτή βασίζεται στο τσάκισμα επαγγελματιών, μικρομεσαίων αγροτών, αλλά και το χτύπημα στα δικαιώματα των λαϊκών στρωμάτων σε Παιδεία, Υγεία, Πρόνοια κ.ο.κ., ώστε να ανοίξουν νέα πεδία κερδοφορίας για τους «επενδυτές». Σηματοδοτείται από την επιτάχυνση των ιδιωτικοποιήσεων σε τομείς και υποδομές στρατηγικής σημασίας, από την επιτάχυνση των αναδιαρθρώσεων που αφορούν την «απελευθέρωση» σε κλάδους όπως αυτούς της Ενέργειας, των Μεταφορών κ.α., στη βάση και των ευρωενωσιακών κατευθύνσεων. Πηγαίνει χέρι - χέρι με το διαρκές μάτωμα του λαού, ώστε το αστικό κράτος να βρίσκει «δημοσιονομικά περιθώρια» για «ζεστό» χρήμα, φοροαπαλλαγές και άλλες διευκολύνσεις στο κεφάλαιο. Περνάει μέσα από τις αναδιαρθρώσεις στον κρατικό μηχανισμό που διαμορφώνουν ένα αστικό κράτος ακόμα πιο εχθρικό απέναντι στα εργατικά - λαϊκά συμφέροντα, και αντίστοιχα ακόμα πιο αποτελεσματικό για τα συμφέροντα του κεφαλαίου.
Και βέβαια η «επιστροφή» αυτή της καπιταλιστικής οικονομίας περνάει μέσα από την «αναβαθμισμένη» εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, από τη «διαθεσιμότητα» που περιγράφουν τα κυβερνητικά στελέχη αυτές τις μέρες στις ΗΠΑ να αναλάβουν ακόμα ενεργότερους ρόλους στην προώθηση των σχεδίων ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ στην περιοχή, προς εμπέδωση της ιμπεριαλιστικής «ασφάλειας και σταθερότητας» εντός της οποίας «τρέχουν» τα διάφορα επενδυτικά σχέδια.
Από αυτή την άποψη, αν κανείς αφαιρέσει τις προπαγανδιστικές φανφάρες, το αφήγημα δεν έχει τίποτα το νέο, σε σχέση με όσα είδε ο λαός προτού ξεσπάσει και η τελευταία καπιταλιστική κρίση. Η «επιστροφή» της ανάπτυξης προς όφελος του κεφαλαίου και ο νέος γύρος καπιταλιστικής συσσώρευσης ξανά και ξανά θα βασίζονται σε ένα νέο γύρο έντασης της εκμετάλλευσης, ξανά και ξανά θα οδηγούν σε νέες καπιταλιστικές κρίσεις, ένταση των ανταγωνισμών, που πληρώνουν οι λαοί ακόμα και με το αίμα τους.
Το «come back» για λογαριασμό του κεφαλαίου πρέπει να βρει το λαό σε θέσεις μάχης, έτοιμο να αντεπιτεθεί, να οργανώσει την πάλη του, να δυναμώσει τη συμμαχία του, διεκδικώντας όσα έχασε στα χρόνια της καπιταλιστικής κρίσης, αλλά και την οριστική διέξοδο από το «φαύλο κύκλο» της καπιταλιστικής εξουσίας και οικονομίας, διεκδικώντας τον πλούτο που παράγει.

17 Οκτ 2017

Από το «Φονιάδες των λαών Αμερικάνοι» στο «Προστάτες των λαών Αμερικάνοι»

   


Ντ. Τραμπ: «Θα υπάρξει αναβάθμιση των F-16(…) Θα έχουμε συναντήσεις και γεύμα εργασίας, θα συζητήσουμε και επιπλέον τρόπους για να βοηθήσουμε την Ελλάδα και η Ελλάδα να βοηθήσει εμάς»
Αλ. Τσίπρας: «Ευχαριστώ για τη φιλοξενία. Είμαι βέβαιος ότι θα έχουμε πάρα πολύ εποικοδομητική συνάντηση. Είμαι βέβαιος για τη στρατηγική συνεργασία και θα κάνουμε ό,τι χρειαστεί για να ενισχύσουμε αυτή τη συνεργασία» απάντησε ο κ. Τσίπρας ευρισκόμενος εξ ευωνύμων του προέδρου Τραμπ στο Οβάλ Γραφείο του Λευκού Οίκου.
«Είμαι πάρα πολύ ευτυχής που βρίσκομαι εδώ» συνέχισε ο πρωθυπουργός.
Και γιατί να μην είναι; Άλλωστε ο Έλληνας πρωθυπουργός πήγε αποφασισμένος για αναβάθμιση της εμπλοκής της χώρας στα σχέδια ΗΠΑ και ΝΑΤΟ και φρόντισε να το κάνει σαφές και πριν την αναχώρησή του και όσο είναι στις ΗΠΑ.  «Βρισκόμαστε σε μία περίοδο που οι σκοποί της εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδας βρίσκουν κοινά σημεία με τη στρατηγική των ΗΠΑ στην περιοχή».
Η χώρα σε ρόλο υπηρέτη του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ στα εγκληματικά τους σχέδια στην περιοχή. Μια κυβέρνηση πρόθυμη να στηρίξει και ενισχύσει τους χειρότερους εγκληματίες που έχουν περάσει από την περιοχή μας, αλλά και από όλη την Υδρόγειο, μετά την λήξη του Β’ παγκοσμίου πολέμου…
Τι να πρωτοθυμηθούμε; τις αμερικανοκίνητες δικτατορίες, το Βιετνάμ, την Κορέα, την Κύπρο, το Ιράκ, τη Γιουγκοσλαβία, το Αφγανιστάν, τη Λιβύη, τη Συρία και τους πολέμους που εξαπολύουν σε κάθε γωνιά της γής όπου αισθάνονται ότι απειλούνται τα συμφέροντά τους προκαλώντας θάνατο, καταστροφή, φρίκη, εξαθλίωση και προσφυγιά σε εκατομμύρια ανθρώπους;

Με μπροστάρη την Πρώτη Φορά Αριστερά λοιπόν, από το: ”Φονιάδες των Λαών Αμερικάνοι” φτάσαμε στο: ”ΠΡΟΣΤΑΤΕΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ”…

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχωσε την Ηριάννα και τον Περικλή πιο βαθιά στη φυλακή!

        

Χθες ο ΣΥΡΙΖΑ έχωσε την Ηριάννα και τον Περικλή πιο βαθιά στη φυλακή απορρίπτοντας για μία ακόμα φορά την αίτηση αποφυλάκισής τους! Μάλιστα ο ΣΥΡΙΖΑ έχωσε την Ηριάννα και τον Περικλή πιο βαθιά στη φυλακή με ψήφους 5-0! Απόλυτη πλειοψηφία στην συνέχιση της κράτησης δύο ανθρώπων χωρίς κανένα σοβαρό στοιχείο! Θα πει κανένας ότι το αίτημα αποφυλάκισης της Ηριάννας και του Περικλή το απέρριψε η Δικαιοσύνη και όχι ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά θα έχει πολύ λάθος! Από τη μια η ιστορία γράφει ότι επί κυβερνήσεως του λαοπρόβλητου αριστερού ηγέτη κρατούνται στην φυλακή δύο άνθρωποι με φτιαχτά στοιχεία, αφού τα ονόματα όλων των καλών δικαστών που φρόντισαν να έχουν την Ηριάννα και τον Περικλή στη φυλακή, ενώ έχουν ελεύθερο τον Ρουπακιά, κανένας δεν τα ξέρει και μάλλον κανένας δεν νοιάζεται να τα μάθει! Η ιστορία γράφει ότι επί κυβερνήσεως ΣΥΡΙΖΑ ο δολοφόνος του Φύσσα ελεύθερος κυκλοφορεί ενώ η Ηριάννα και ο Περικλής συνεχίζουν να βρίσκονται στη φυλακή! Από την άλλη εάν ο ΣΥΡΙΖΑ επιμείνει ότι φταίνε οι κακοί δικαστές που τον προβοκάρουν και κρατάνε την Ηριάννα και τον Περικλή στη φυλακή, θα θυμηθούμε ότι αυτοί οι ίδιοι καλοί δικαστές συμμετείχαν δια της απραξίας τους στην απόφαση του ΣΥΡΙΖΑ για ανατροπή της απόφασης του Ελληνικού λαού στο δημοψήφισμα! Αυτοί οι ίδιοι δικαστές πήραν μέρος στο κοινοβουλευτικό πραξικόπημα του ΣΥΡΙΖΑ, των ΑΝΕΛ, της Νέας Δημοκρατίας, του ΠΑΣΟΚ, του Ποταμιού, του Προέδρου της Δημοκρατίας, αφού δεν έκαναν καμία ενέργεια για να υπερασπίσουν την απόφαση του λαού στο δημοψήφισμα!
Οι γελοιότητες των Συριζαίων κυβερνητικών παραγόντων που καταφέρονται εναντίον της Δικαιοσύνης με την οποία σε αγαστή συνεργασία μακελεύουν τα εργατικά – λαϊκά δικαιώματα, δεν είναι τίποτα άλλο παρά η συνέχεια εκείνων των «επαναστατικών» γελοιοτήτων που τους οδήγησαν να πάρουν την διακυβέρνηση! Τα καραγκιοζιλίκια των Συριζαίων που αφήνουν σε ισχύ τον τρομονόμο με βάση τον οποίον η Ηριάννα και ο Περικλής βρίσκονται στη φυλακή και από την άλλη κατηγορούν τους δικαστές γιατί εφαρμόζουν τον νόμο του ΣΥΡΙΖΑ και την αστυνομία γιατί κατασκευάζει στοιχεία, είναι τα γνωστά καραγκιοζιλίκια του ΣΥΡΙΖΑ με τα οποία ασκεί την αντιλαϊκή βαρβαρότητα και προσπαθεί να χρεώσει την ευθύνη στη… Μαρίκα!
Λίγες ημέρες αφότου οι Συριζαίοι κόντεψαν να υποχρεώσουν τον λαό να πανηγυρίζει για το προοδευτικό νομοσχέδιο της αλλαγής ταυτότητας φύλου, λίγο διάστημα πριν οι Συριζαίοι βιάσουν τον λαό να πανηγυρίσει για το προοδευτικό νομοσχέδιο που θα νομιμοποιεί την μαστούρα, αυτοί οι ίδιοι οι Συριζαίοι χώνουν την Ηριάννα και τον Περικλή πιο βαθιά στη φυλακή! Οι Συριζαίοι αντάμα με την Δικαιοσύνη, την οποία δήθεν κατηγορούν, δείχνουν στο λαό τα δόντια τους! Δείχνουν στον λαό τι περιμένει όποιον αντισταθεί στην βάρβαρη επέλαση του αστικού κράτους! Δεν είναι τυχαίο το ότι ο ΣΥΡΙΖΑ λίγες ημέρες πριν έχωσε στη φυλακή τον άνθρωπο που δεν πλήρωσε διόδια σύμφωνα με τις προτροπές του ΣΥΡΙΖΑ όταν ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν στην αντιπολίτευση! Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει σκοπό να τσακίσει το λαϊκό κίνημα και να κλείσει στη φυλακή όποιον αντισταθεί στη βάρβαρη επέλασή του! Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει σκοπό να κλείσει στη φυλακή όποιον αντισταθεί στους πλειστηριασμούς και στις κατασχέσεις λαϊκών κατοικιών, γι’ αυτό ο λαός πρέπει να ξεσηκωθεί αφού μόνο αυτός μπορεί να βγάλει την Ηριάννα και τον Περικλή από την φυλακή και να ανατρέψει την αντιλαϊκή επέλαση!

Νάβις

Η "σύγκρουση των πολιτισμών" και η συνάντηση Τσίπρα-Τραμπ



Το 1998, ο εκδοτικός οίκος Terzo Books έδωσε στην κυκλοφορία το εξαιρετικά ενδιαφέρον και πολυσυζητημένο έργο του -μακαρίτη πλέον- πολιτειακού πολιτικού επιστήμονα και καθηγητή τού Χάρβαρντ Σάμιουελ Π. Χάντινγκτον "Η σύγκρουση των πολιτισμών και ο ανασχηματισμός της παγκόσμιας τάξης". Σε σύντομο χρονικό διάστημα ακολούθησε και δεύτερη έκδοση αλλά το βιβλίο ήταν εξαντλημένο εδώ και πολλά χρόνια, ώσπου επανεκδόθηκε πριν λίγο καιρό από τις εκδόσεις Πατάκη.

Με το έργο του αυτό, ο Χάντινγκτον επιχειρεί ουσιαστικά να απαντήσει στο πολύκροτο "Τέλος της Ιστορίας" του Φράνσις Φουκουγιάμα, όπου διατρανωνόταν η άποψη ότι η κατάρρευση του σοσιαλισμού οδηγεί αναπόφευκτα στην παγκόσμια ειρήνη διά της επικρατήσεως του καπιταλισμού. Ο Χάντινγκτον προσπαθεί να καταδείξει ότι οι συγκρούσεις και οι ρήξεις θα συνεχιστούν λόγω πολιτισμικών διαφορών.

Στο τρίτο μέρος τού βιβλίου του ("Η ανατέλλουσα τάξη των πολιτισμών"), ο Χάντινγκτον εισάγει τον όρο διχασμένες χώρες, ορίζοντας ως τέτοιες εκείνες όπου υπάρχουν μεγάλες ομάδες ανθρώπων που ανήκουν σε διαφορετικούς πολιτισμούς. "Μια διχασμένη χώρα", λέει ο Χάντινγκτον, "έχει μια κυρίαρχη κουλτούρα που την κατατάσσει σε έναν πολιτισμό αλλά οι πολιτικοί ηγέτες της επιθυμούν να την εντάξουν σε έναν άλλο". Παραδείγματα διχασμένων χωρών είναι η προεπαναστατική Ρωσσία (οι τσάροι επιθυμούσαν τον δυτικό πολιτισμό, αντίθετα προς την πλειοψηφία του λαού που προτιμούσε την ευρασιατική ορθοδοξία του), το Μεξικό (η άρχουσα τάξη επιθυμεί την πρόσδεση στο βορειοαμερικανικό άρμα παρ' ότι η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων αισθάνονται -και είναι- λατινοαμερικανοί), ακόμη δε και η Αυστραλία (οι κάτοικοι αισθάνονται δυτικοί αλλά η οικονομική ελίτ προτιμά την στροφή προς την Ασία, με την οποία γίνονται οι μεγάλες δουλειές).

"Η Δύση κέρδισε τον κόσμο όχι με την υπεροχή των ιδεών ή των αξιών ή της θρησκείας της (...)
αλλά μάλλον με την υπεροχή της στην εφαρμογή οργανωμένης βίας.
Οι δυτικοί συχνά ξεχνούν αυτό το γεγονός, οι μη δυτικοί ποτέ."  (Σάμιουελ Π. Χάντινγκτον)

Όμως, το κορυφαίο παράδειγμα διχασμένης χώρας είναι η Τουρκία, η οποία παραμένει διχασμένη εδώ και έναν αιώνα περίπου. Ήταν η δεκαετία του 1920, όταν ο Μουσταφά Κεμάλ επιχείρησε να "εκδυτικοποιήσει" (συγγνώμη για τον όρο) την χώρα με εξαιρετικά βίαιο τρόπο. Μεταξύ άλλων (όπου συμπεριλαμβάνονται οι εκκαθαρίσεις αρμενίων και ελλήνων) κατάργησε το αξίωμα του χαλίφη (δηλαδή, την κεντρική θρησκευτική εξουσία), την παραδοσιακή εκπαίδευση και τα θρησκευτικά υπουργεία, αντικατέστησε τα θρησκευτικά σχολεία με ενιαία δημόσια κοσμική εκπαίδευση, τα θρησκευτικά δικαστήρια με νομικό σύστημα ελβετικού τύπου και το παραδοσιακό ημερολόγιο με το Γρηγοριανό, απαγόρευσε τον φερετζέ και το φέσι, επέβαλε το λατινικό αλφάβητο αντί του αραβικού και αφαίρεσε από το ισλάμ τον τίτλο της επίσημης θρησκείας του κράτους.

Η κεμαλική αστική τάξη συνέχισε επί πολλές δεκαετίες την προσπάθεια να προσδέσει την χώρα στην Δύση: εισήγαγε τον πολυκομματισμό, μπήκε στο ΝΑΤΟ, αποδέχτηκε το Δόγμα Τρούμαν και το Σχέδιο Μάρσαλ, δέχτηκε πολιτειακές βάσεις και, γενικά, έφτασε να θεωρείται το ανατολικό προπύργιο της Δύσης στην προσπάθεια ανάσχεσης της σοβιετικής επέκτασης προς νότο. Το πρόβλημα της Τουρκίας είναι ότι το τέλος του ψυχρού πολέμου μείωσε την σημασία της για την Δύση. Έτσι, η προσπάθεια της αστικής εξουσίας να εντάξει την χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν τελεσφορεί.

Κατά τον Χάντινγκτον, "μια διχασμένη χώρα για να μπορέσει να επαναπροσδιορίσει την πολιτισμική της ταυτότητα, πρέπει να εξασφαλίσει τρεις τουλάχιστον όρους. Πρώτον, η πολιτική και οικονομική ελίτ της χώρας θα πρέπει να υποστηρίζουν αυτη την προσπάθεια επαναπροσδιορισμού της ταυτότητας. Δεύτερον, η κοινή γνώμη πρέπει τουλάχιστον να συναινεί. Τρίτον, ο ξενιστής πολιτισμός, που στις περισσότερες περιπτώσεις είναι η Δύση, θα πρέπει να είναι έτοιμος να υποδεχτεί τον προσήλυτο". Η Τουρκία έχει εξασφαλίσει τους δυο πρώτους όρους αλλά βρίσκεται πολύ μακρυά από την εκπλήρωση του τρίτου, λόγω της δυτικής ισλαμοφοβίας.

Πιο κάτω, ο Χάντινγκτον εξετάζει την κατάσταση στον ισλαμικό χώρο, εκφράζει το ερώτημα τι θα συμβεί αν αυτό ο χώρος ενοποιηθεί υπό μια ηγέτιδα χώρα και παρατηρεί ότι "η Τουρκία διαθέτει την ιστορία, τον πληθυσμό, μέσο επίπεδο οικονομικής ανάπτυξης, εθνική συνοχή και στρατιωτική παράδοση και ικανότητα για να γίνει κράτος πυρήνας του Ισλάμ. Ωστόσο, ο Ατατούρκ, με το να ορίσει κατηγορηματικά την Τουρκία ως κοσμική κοινωνία, εμπόδισε την τουρκική δημοκρατία να διαδεχτεί την Οθωμανική Αυτοκρατορία σ' αυτόν τον ρόλο. Η Τουρκία δεν θα μπορούσε καν να γίνει μέλος του ΟΙΣ (Οργανισμός Ισλαμικής Συνδιάσκεψης) λόγω της συνταγματικής δέσμευσής της να είναι κοσμικό το καθεστώς της. Όσο η Τουρκία θα συνεχίσει να αυτοχαρακτηρίζεται κοσμικό κράτος, δεν μπορεί να ηγηθεί του Ισλάμ. Τι θα συνέβαινε, όμως, αν η Τουρκία αποφάσιζε να επαναπροσδιορίσει την θέση της; Κάποια στιγμή η Τουρκία θα μπορέσει να εγκαταλείψει τον κουραστικό και εξευτελιστικό ρόλο του ζητιάνου που ικετεύει να γίνει μέλος της Δύσης και να συνεχίει τον εντυπωσιακό και σοβαρό ιστορικό της ρόλο ως του σημαντικότερου ισλαμικού συνομιλητή και ανατγωνιστή της Δύσης. Ο φονταμενταλισμός βρίσκεται σε άνοδο στην Τουρκία".

Ας θυμηθούμε ότι, τότε που έγραφε ο Χάντινγκτον όλα αυτά, δεν είχε ανατείλει ακόμη το άστρο τού Ταγίπ Ερντογκάν, ο οποίος έχει αποδυθεί σε μια προσπάθεια αποκαθήλωσης του Ατατούρκ και ενδυνάμωσης του ισλαμισμού στην χώρα. Είναι, λοιπόν, λογικό η Δύση να αντιμετωπίζει με άκρα σοβαρότητα το ενδεχόμενο "αποσκίρτησης" της Τουρκίας από το δυτικό στρατόπεδο και προσανατολισμού της προς το ισλαμικό.

Στιγμιότυπο από παλιότερη συνάντηση Τραμπ-Τσίπρα (Βρυξέλλες, 25/5/2017)

Ίσως να αναρωτιέται ο αναγνώστης γιατί θυμήθηκα όλα τούτα σήμερα. Αφορμή ήταν η προ ολίγου συνάντηση του πρωθυπουργού με τον πρόεδρο των ΗΠΑ, η οποία έγινε με πρωτοβουλία τής Ουάσιγκτον και αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε. Εκτίμησή μου είναι ότι οι ΗΠΑ προετοιμάζονται για πιθανή μεταστροφή τής Τουρκίας και στρώνουν το έδαφος ώστε να παίξει πλέον η Ελλάδα τον ρόλο που μέχρι τώρα παίζουν οι γείτονες ως ανατολικό μετερίζι της δύσης προς το ισλαμικό τόξο. Την εκτίμησή μου αυτή προσυπογράφουν τα αιτήματα των πολιτειακών για πενταετή -από μονοετή που ισχύει ως τώρα- συμφωνία για την Σούδα, για χρήση διαφόρων ελληνικών αεροδρομίων από τα αεροσκάφη τους, για παραχώρηση των Νεωρίου Σύρου προς εξυπηρέτηση των αναγκών τού στόλου τους, για συνεργασία στα ενεργειακά σχέδια (πολιτειακών συμφερόντων αγωγοί μεταφοράς υδρογονανθράκων) κλπ. τα οποία συζητήθηκαν σήμερα από τον Τσίπρα και τον Τραμπ. Παράλληλα, δεν μπορώ να μη λάβω υπ' όψη μου τις αποκαλύψεις για σχεδιαζόμενη αποθήκευση ατομικών όπλων στην αεροπορική βάση του Άραξου.

Εν κατακλείδι, ο φόβος για ενδεχόμενη πολιτισμική -και πολιτική- μεταστροφή της Τουρκίας σημαίνει την οριστική εγκατάλειψη μερικών αλήστου μνήμης σοσιαλιστικής προέλευσης συνθημάτων, όπως π.χ. "έξω τώρα οι αμερικάνοι", "φονιάδες των λαών αμερικάνοι", "έξω οι βάσεις του θανάτου" κλπ. Η ειρωνεία είναι ότι το θάψιμό τους γίνεται επί αριστερής διακυβέρνησης. Τελικά, η ιστορία έχει περίεργη αίσθηση του χιούμορ.


ΥΓ: Ίσως θα είχε ενδιαφέρον μια συζήτηση περί του αν και κατά πόσο είναι και η Ελλάδα μια διχασμένη χώρα (ειδικά μετά το δημοψήφισμα του 2015) αλλά αυτό ας το αφήσουμε για μια άλλη φορά.

Μάλτα: Νεκρή blogger που κατηγορούσε την κυβέρνηση για διαφθορά - Έβαλαν βόμβα στο αυτοκίνητό της

Σκοτώθηκε χθες η Μαλτέζα blogger Ντάφνι Καρουάνα Γκαλιζία, η οποία είχε κατηγορήσει την κυβέρνηση για διαφθορά και συνέβαλε στην προκήρυξη πρόωρων εκλογών στη χώρα. Όπως ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός της Μάλτας Τζόζεφ Μουσκάτ, έχασε τη ζωή της από μια βόμβα που είχε τοποθετηθεί κάτω από το αυτοκίνητό της.

Σε συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε ο Μουσκάτ, το στενό περιβάλλον του οποίου είχε κατηγορηθεί από την Καρουάνα Γκαλιζία, κατήγγειλε τη «βάρβαρη» δολοφονία και έδωσε εντολή στις δυνάμεις ασφαλείας να καταβάλουν κάθε προσπάθεια για να οδηγηθούν οι δράστες ενώπιον της δικαιοσύνης.

«Αυτό που συνέβη χθες είναι απαράδεκτο σε όλα τα επίπεδα. Σήμερα είναι μια μαύρη ημέρα για τη δημοκρατία και την ελευθερία της έκφρασης», είπε ο πρωθυπουργός, καλώντας τους Μαλτέζους να παραμείνουν ενωμένοι.

Η 53χρονη Καρουάνα Γκαλιζία είχε εργαστεί ως χρονογράφος σε πολλά μέσα ενημέρωσης της χώρας της. Ήταν όμως γνωστότερη για το blog της, στο οποίο αποκάλυπτε διάφορες υποθέσεις διαφθοράς. Στις αρχές Ιουνίου, το Εργατικό Κόμμα του Μουσκάτ κέρδισε με άνεση τις πρόωρες βουλευτικές εκλογές που προκηρύχθηκαν μετά την αποκάλυψη μιας σειράς σκανδάλων στα οποία εμπλέκονταν στενοί συνεργάτες και συγγενείς του πρωθυπουργού. Στις αποκαλύψεις αυτές έπαιξε κεντρικό ρόλο η Καρουάνα Γκαλιζία.

Την περασμένη άνοιξη το περιοδικό Politico είχε συμπεριλάβει την Μαλτέζα blogger στις «28 προσωπικότητες που δονούν την Ευρώπη», γράφοντας για αυτήν ότι είναι «ένα WikiLeaks από μόνη της, μια σταυροφόρος κατά της αδιαφάνειας και της διαφθοράς στη Μάλτα».

Γύρω στις 15.00 σήμερα, τοπική ώρα, σημειώθηκε μια ισχυρή έκρηξη στο αυτοκίνητο που οδηγούσε η Καρουάνα Γκαλιζία. Το όχημα τυλίχθηκε στις φλόγες και εκτινάχθηκε σε ένα γειτονικό χωράφι, με αποτέλεσμα να χάσει τη ζωή της η 53χρονη γυναίκα.
πηγή 

«Επιστρατεύονται» οι χρυσαυγίτες ενάντια στις διεκδικήσεις των εργαζομένων στη Ν/Ζώνη Περάματος

Την «επιστράτευση» των ναζιστών της Χρυσής Αυγής ενάντια στους αγώνες και τις διεκδικήσεις των εργαζομένων στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη Περάματος καταγγέλλουν τα Παραρτήματα Πειραιά και Σαλαμίνας του Συνδικάτου Εργατοϋπαλλήλων Μετάλλου Αττικής και Ναυπηγικής Βιομηχανίας Ελλάδας.
Όπως τονίζεται στην ανακοίνωση - καταγγελία, η «περιπλανώμενη, θλιβερή ομάδα των 10 - 15 νοικιασμένων φουσκωτών του δουλεμπορικού, της συμμορίας της Χρυσής Αυγής», επισκέφτηκαν την περασμένη Παρασκευή χώρο εργασίας, όπου είχε προηγηθεί παρέμβαση του Συνδικάτου με θέμα την υπογραφή Συλλογικής Σύμβασης και τον αγώνα που δίνουν οι εργαζόμενοι συσπειρωμένοι στο Συνδικάτο από τις αρχές του έτους. Στην παρέμβασή τους «επιχείρησαν να τρομοκρατήσουν συναδέλφους ώστε να μη διεκδικήσουν το αυτονόητο, δηλαδή να πληρωθούν κανονικά», αναφέρει η ανακοίνωση του Συνδικάτου, υπενθυμίζοντας πως ο ρόλος των χρυσαυγιτών είναι να λειτουργούν ως «μαντρόσκυλα των αφεντικών και να αντιπαλεύουν κάθε τι που αμφισβητεί τα συμφέροντα των εργοδοτών».
Το Συνδικάτο προσθέτει, ακόμη, πως η εργοδοσία επιστρατεύει «ό,τι πιο βρώμικο και αντεργατικό», την ίδια ώρα που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ υλοποιεί όλα τα αντεργατικά μέτρα και ετοιμάζεται για επίθεση στα συνδικάτα και στο δικαίωμα στην απεργία, την ίδια ώρα «που κορυφώνεται ο ενωμένος και αποφασιστικός αγώνας, στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη, για υπογραφή ικανοποιητικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας μετά από εννιά χρόνια».
«Προειδοποιούμε όχι μόνο το συγκεκριμένο εργολάβο, αλλά συνολικά την εργοδοσία, ότι ο κλάδος είναι συσπειρωμένος και αποφασισμένος όσο ποτέ άλλοτε, να περιφρουρήσει τις κατακτήσεις του και να διεκδικήσει καλύτερες συνθήκες εργασίας και καλύτερες αμοιβές. Προειδοποιούμε ότι όχι μόνο δεν πρόκειται να υποκύψουμε σε κανενός είδους απειλές και τρομοκρατία, αλλά θα κόψουμε από τη ρίζα όποιο χέρι επιχειρήσει να σηκωθεί σε οποιονδήποτε συνάδελφο», επισημαίνει το Συνδικάτο. Καλεί, τέλος, «τους χιλιάδες συναδέλφους να περιφρουρήσουν τον αγώνα μας και το Συνδικάτο μας, να καταδικάσουν, απομονώνοντας τα φασιστοειδή της Χρυσής Αυγής, που το τελευταίο διάστημα επιχειρούν να βγουν από τις τρύπες τους, εξαπολύοντας άνανδρες επιθέσεις σε μεροκαματιάρηδες, μετανάστες και Έλληνες, σε Ασπρόπυργο - Μενίδι, αλλά και στους αφισοκολλητές ναυτεργάτες της ΠΕΝΕΝ».

Κανένα;



«Σημαία» έχει κάνει από την περασμένη Παρασκευή η κυβέρνηση τις δηλώσεις στελεχών του ΔΝΤ ότι, με βάση τις προβλέψεις του για τους ρυθμούς «ανάκαμψης» της εγχώριας καπιταλιστικής οικονομίας, «δε θα χρειαστούν επιπλέον μέτρα». Η απάτη βέβαια βγάζει μάτι και δεν αφορά μόνο - όπως λένε τα αστικά επιτελεία - την προσπάθεια του ΔΝΤ να φορτώσει την ευθύνη για πιθανά νέα μέτρα στη μεριά της Ευρωζώνης (που προβλέπει υψηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης, άρα και πιάσιμο του στόχου για τα ματωμένα πρωτογενή πλεονάσματα). Αφορά πολύ περισσότερο την προσπάθεια να κρυφτεί ότι τα «επιπλέον» μέτρα δεν εξαντλούνται στα 95 προαπαιτούμενα που περιλαμβάνονται στην τρίτη «αξιολόγηση», ανάμεσα στα οποία το χτύπημα στο δικαίωμα στην απεργία, το «τσεκούρι» σε κοινωνικά επιδόματα και πάει λέγοντας. Αυτά όχι μόνο θεωρούνται δεδομένα από την κυβέρνηση, αλλά η γρήγορη εφαρμογή τους παρουσιάζεται εκβιαστικά ως όρος «για να μη χρειαστούν»... ακόμα περισσότερα. Επιπλέον, καμιά πλευρά δεν αποκλείει το ενδεχόμενο να εφαρμοστούν μια ώρα αρχύτερα τα ήδη ψηφισμένα μέτρα για Φορολογικό και συντάξεις. Και βέβαια, τα περί «κανενός επιπλέον μέτρου» δεν αφορούν ούτε τους δημοσιονομικούς κόφτες, που ενεργοποιούνται αυτόματα, ούτε τα μόνιμα «ευρωπαϊκά εξάμηνα», ούτε τις δεσμεύσεις για πλεονάσματα έως το... 2060, που σημαίνουν μνημόνια και μέτρα διαρκείας για το λαό. Και το πιο βασικό: Η επίτευξη υψηλότερων ρυθμών καπιταλιστικής ανάκαμψης, από την οποία εξαρτούν έως ένα βαθμό τα «επιπλέον» μέτρα, σημαίνει ένταση της εκμετάλλευσης και αναδιαρθρώσεις για το κεφάλαιο. Δηλαδή «όχι Γιάννης, Γιαννάκης»...

Σούδα: Ανώτερος διανομέας υλικοτεχνικής υποστήριξης



Αυτά είναι τα λόγια του Αμερικανού πρεσβευτή των ΗΠΑ στην Ελλάδα, με αφορμή εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στη βάση της Σούδας, για τη συμπλήρωση των 242 χρόνων από την ίδρυση του Αμερικανικού Ναυτικού.

Η ιμπεριαλιστική δύναμη των ΗΠΑ, μέσω του πρεσβευτή της, ειδικότερα αυτήν την περίοδο, δεν χάνει ευκαιρία για να τονίσει την αναγκαιότητα αυξημένης παρουσίας της και να αναδείξει για μια ακόμη φορά τη χρησιμότητα της παραπέρα αναβάθμισης της λειτουργίας της βάσης της Σούδας προς όφελος των ιμπεριαλιστών. Αναδεικνύουν με κάθε ευκαιρία τη σημασία που έχει αυτό το ιμπεριαλιστικό ορμητήριο, για την προώθηση των συμφερόντων των ΗΠΑ, στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Οι δηλώσεις αυτές έγιναν μάλιστα σε μια περίοδο που η κυβέρνηση βρίσκεται στις ΗΠΑ και συζητάει με τους ιμπεριαλιστές την παραπέρα προώθηση των συμφερόντων των ΗΠΑ στην περιοχή, κάτι που επιβεβαίωσε και ο πρεσβευτής των ΗΠΑ στην εκδήλωση στη Σούδα, λέγοντας ότι Ελλάδα και ΗΠΑ είναι δύο χώρες που επιδιώκουν τους ίδιους στόχους και χαρακτήρισε τη βάση της Σούδας ως μοντέλο στρατιωτικής συνεργασίας.

Λόγια κυνικά, που δημιουργούν εύλογη ανησυχία στο λαό μας, με την παραπέρα εμπλοκή της χώρας μας στους επικίνδυνους σχεδιασμούς των ΗΠΑ, παράλληλα και με την όξυνση των ανταγωνισμών στην περιοχή. Ο λαός μας δεν πρέπει να «τσιμπάει» σε τέτοιου είδους επικίνδυνες εξαγγελίες για το μέλλον του ίδιου και των παιδιών του. Γνωρίζει πολύ καλά και από πρώτο χέρι ποιοι είναι αυτοί οι στόχοι που οι δύο χώρες, ΗΠΑ και Ελλάδα, επιδιώκουν αντάμα. Μέχρι σήμερα όλες οι αντιλαϊκές κυβερνήσεις είχαν «κοινούς στόχους» με τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Για την επίτευξή τους, χρησιμοποιήθηκαν στρατιωτικές δυνάμεις και εγκαταστάσεις στη χώρα μας, για το διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας, στο Αφγανιστάν, τον Περσικό Κόλπο, τον Ινδικό Ωκεανό, τη Λιβύη, το Λίβανο, τον πόλεμο για το διαμελισμό της Συρίας. Η κυβέρνηση έχει μεγάλη ευθύνη. Ο λαός μας δεν γνωρίζει, βρίσκεται στην κυριολεξία στο σκοτάδι, για το τι συζητάει αυτές τις μέρες η κυβέρνηση στις ΗΠΑ. Τι δεσμεύσεις και υποχρεώσεις θα αναλάβει παραπέρα η κυβέρνηση, τι νέα θηλιά θα περάσει στο λαό η κυβέρνηση.


Ποιο ήταν το «όφελος» για το λαό μας μέχρι σήμερα, με τη συμμετοχή της χώρας μας σε όλες αυτές τις πολεμικές εκστρατείες και αποστολές, που σκοτώθηκαν άμαχοι και εκατομμύρια αναγκάστηκαν να πάρουν το δρόμο της προσφυγιάς και της μετανάστευσης; Το «όφελος» για το λαό μας ήταν να στραγγιστεί όσο γίνεται περισσότερο, στο όνομα της κρίσης και της ΝΑΤΟικής συμμαχίας, να «ματώσει» οικονομικά, για να «κατακτήσει» η Ελλάδα το 2016 τη δεύτερη θέση στον κόσμο σε ποσοστό επί του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος στις στρατιωτικές δαπάνες. Επίσης, χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή, διότι όλα αυτά που ετοιμάζεται η κυβέρνηση να συμφωνήσει με τους ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ, θα έχουν περιτύλιγμα την «ανάπτυξη» με επενδύσεις που θα κάνουν τα μονοπώλια, με στόχο την παραπέρα διείσδυση στην περιοχή, την αύξηση των μεριδίων τους στο πλαίσιο του ανταγωνισμού τους με άλλα μονοπώλια.
Ο λαός μας δεν πρέπει να περιμένει κανένα όφελος από αυτά.

Ακόμη, σύμφωνα με την ομιλία του Αμερικανού πρεσβευτή, μαζί με το ΝΑΤΟ και την ΕΕ, διατηρείται και εμβαθύνεται η άμυνα, η ασφάλεια και προωθείται η συνεργασία για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας, όπως εννοούν οι ιμπεριαλιστές τις επεμβάσεις τους σε χώρες, όπου θέλουν να προωθήσουν τα συμφέροντά τους, να εξασφαλίσουν μερίδια αγορών από την εκμετάλλευση πλουτοπαραγωγικών πηγών, δρόμων μεταφοράς εμπορευμάτων. Δεν παρέλειψε, μάλιστα, στην ομιλία του, να τονίσει ότι για την υλοποίηση των στόχων του ιμπεριαλισμού και στο πλαίσιο της αυξανόμενης «αμυντικής συνεργασίας» της Ελλάδας και των ΗΠΑ, έχει αυξηθεί το προσωπικό των ΗΠΑ στη βάση της Σούδας, διότι η βάση έχει μετατραπεί σε ανώτερο διανομέα μεταφοράς πολεμικού υλικού και υποστήριξης στα πεδία των μαχών που διεξάγουν οι ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο και αλλού. Τόνισε, μάλιστα, ότι οι πρόσφατες πολεμικές συγκρούσεις στη Μεσόγειο «υπογράμμισαν περαιτέρω τη σημασία της Σούδας». Με κυνικό τρόπο είπε ότι «η βάση είναι αφιερωμένη στη φροντίδα του στόλου και των αερομεταφορών σε αυτήν τη στρατηγικά κρίσιμη περιοχή του κόσμου». Αυτό που με απλά λόγια χρόνια τώρα έχει καταλάβει ο λαός μας, ότι η βάση της Σούδας, για τις ΗΠΑ, αποτελεί ένα αβύθιστο προγεφύρωμά τους και κομβικό σημείο για τα συμφέροντά τους στη Μεσόγειο.

Παρέμβαση επίσης, στο πλαίσιο της επίσκεψης της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, έκανε και η οργάνωση ομογενών στις ΗΠΑ, American Hellenic Institute (AHI), όπου αφού ευχαριστεί τον Τραμπ για την πρόσκληση στον πρωθυπουργό, σημειώνει ότι η Ελλάδα είναι πρωτοπόρα στη μάχη κατά της τρομοκρατίας. Στην επιστολή τους παραθέτουν αναλυτικά στοιχεία για το προσωπικό των ΗΠΑ στη Σούδα, για το 2016, θέλοντας να αναδείξουν τη στρατηγική σημασία της βάσης, σχετικά με την προώθηση των αμερικανικών συμφερόντων. Ετσι αναφέρουν ότι στη Σούδα φιλοξενήθηκαν 122 πολεμικά πλοία του Αμερικανικού Ναυτικού, προσγειώθηκαν 7.041 πολεμικά αεροσκάφη των ΗΠΑ και από τη βάση πέρασαν 21.802 στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων των ΗΠΑ. Επίσης, εκθειάζουν το γεγονός ότι αμερικανικό αεροπλανοφόρο επισκευάστηκε στη Σούδα, χωρίς να αναγκαστεί να μεταβεί στη Βιρτζίνια για επισκευή, και τα οφέλη που είχε ο Αμερικανός φορολογούμενος από τη μείωση του κόστους μετακίνησης του αεροπλανοφόρου στις ΗΠΑ.

Οι ομολογίες του πρεσβευτή, αλλά και η ανακοίνωση - παρέμβαση της αμερικανικής οργάνωσης (AHI), στο πλαίσιο της επίσκεψης της κυβέρνησης στις ΗΠΑ, δεν αφήνουν κανένα περιθώριο παρερμηνειών και αμφισβητήσεων. Είναι αυτό που λέει και ο λαός μας: «Θέλει να κρυφτεί αλλά η χαρά δεν την αφήνει». Ομιλία σταράτη, χωρίς περιστροφές, κυνική, που μόνο έντονη ανησυχία για τα τεκταινόμενα στις ΗΠΑ ανάμεσα στην κυβέρνηση και τους ιμπεριαλιστές μπορεί να προκαλέσει στο λαό μας.

Η κυβέρνηση πρέπει τώρα να κλείσει τη βάση της Σούδας, αλλά και τις άλλες βάσεις που χρησιμοποιούν οι αμερικανοΝΑΤΟικοί ιμπεριαλιστές. Να γυρίσουν πίσω όλες οι στρατιωτικές αποστολές, που βρίσκονται μακριά από τα σύνορα. Να φύγουμε από το ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Ούτε γη ούτε νερό στους φονιάδες των λαών.
Το ΚΚΕ έχει καλέσει το λαό μας να επαγρυπνεί. Τίποτε καλό δεν προοιωνίζουν αυτές οι επικίνδυνες εξελίξεις και σχεδιασμοί της κυβέρνησης. Να βάλει τέλος στην ανοχή και την αναμονή που είχε δείξει απέναντι στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ.

Οι παραλείψεις του νομοσχεδίου για την «ταυτότητα φύλου»



Από την έναρξη της σχετικής συζήτησης του νόμου για τη «νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου», το ΚΚΕ έθεσε προβληματισμούς για τη διαδικασία που εισάγεται και εστίασε την προσοχή του στους όρους που μπορούν να εξασφαλίσουν την ουσιαστική υποστήριξη των διεμφυλικών ατόμων.

Καταψήφισε το νομοσχέδιο όχι επειδή αρνείται το δικαίωμα ενός διεμφυλικού ατόμου στην αλλαγή του αναγραφόμενου φύλου του στα νομικά του έγγραφα, προκειμένου να επιλυθεί η σύγκρουση που βιώνει για βιολογικούς, κοινωνικούς ή άλλους λόγους.

Το καταψήφισε γιατί το νομοσχέδιο αγνοεί την ανάγκη η ατομική απόφαση να στηρίζεται σε μια επιστημονικά τεκμηριωμένη και κοινωνικά θεσμοθετημένη γνωμοδότηση, να συνοδεύεται από μέτρα επιστημονικής και κοινωνικής στήριξης πριν και μετά την όποια επιλογή, να εξασφαλίζεται όσο είναι δυνατόν η στήριξη από το οικογενειακό, το συγγενικό, το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον. Για το ΚΚΕ όλα τα παραπάνω είναι κρίσιμα, ώστε το ατομικό δικαίωμα να μην αναγνωρίζεται μόνο τυπικά αλλά να μπορεί να ασκηθεί με ουσιαστικό τρόπο. Ομως η νομοθετική ρύθμιση που επέλεξε η κυβέρνηση να εισαγάγει τα παραβλέπει όλα αυτά με σχεδόν απόλυτο τρόπο.

Η άρση κάθε προϋπόθεσης για χειρουργικές επεμβάσεις είναι αναμφίβολα ένα θετικό στοιχείο, αν και στην πραγματικότητα η συγκεκριμένη προϋπόθεση είχε εν πολλοίς τεθεί ήδη στο περιθώριο από τις αποφάσεις των δικαστηρίων που αποφάνθηκαν γύρω από σχετικές υποθέσεις τα πρόσφατα χρόνια. Την ίδια στιγμή, με το πρόσχημα της υιοθέτησης μιας «κατά το δυνατόν απλής διαδικασίας», η κυβέρνηση εξοβέλισε κάθε κοινωνική διάσταση του ζητήματος, κάθε επιστημονική τοποθέτηση πάνω στο θέμα, κάθε ευθύνη του κράτους να στηρίζει με δομές και υπηρεσίες τους ανθρώπους που αφορά το νομοθέτημα.
Αντιπαρέθεσε, μάλιστα, την ανάγκη για κοινωνική και επιστημονική υποστήριξη στη βούληση, την ατομική επιλογή και το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού. Τελικά, η νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου αντιμετωπίζεται σαν μια υπόθεση στενά και μόνο ατομική, όπως άλλωστε αντιμετωπίζεται κάθε ανάγκη και δικαίωμα του καθενός και της καθεμιάς στο πλαίσιο της σημερινής κοινωνίας.
Αποτέλεσμα της αντιμετώπισης αυτής είναι και το γεγονός ότι τόσο το ίδιο το νομοσχέδιο όσο και η συζήτηση γύρω από αυτό πέρασαν στα ψιλά τις περιπτώσεις των μεσοφυλικών ατόμων, χωρίς να κάνουν την παραμικρή προσπάθεια να δώσουν ορισμένες λύσεις.

Αυτή η επιστημονικά τεκμηριωμένη θέση του ΚΚΕ απαντά στις χυδαίες προσπάθειες συκοφάντησης του ΚΚΕ, ιδιαίτερα από τον ΣΥΡΙΖΑ. Η κυβέρνηση, κάτω από τη δυσκολία να απαντήσει επί της ουσίας στη θέση μας, έθεσε πλαστές διαχωριστικές γραμμές περί «σκότους» και «προόδου», φτάνοντας προκλητικά να κατηγορεί το ΚΚΕ για «ομοφοβία», για ταύτιση με τις αναχρονιστικές αντιλήψεις της Εκκλησίας, με μισαλλόδοξες απόψεις και μισάνθρωπες πρακτικές, όπως αυτές που πρεσβεύουν οι ναζιστές της Χρυσής Αυγής.

Στη συκοφάντηση του σοσιαλισμού και στους ιστορικούς αναγωγισμούς «συναντήθηκαν» όλες οι πτέρυγες της Βουλής. Κι ενώ οι αναφορές στη νομοθεσία της Σοβιετικής Ενωσης τις δεκαετίες του 1920 και του 1930 έδωσαν και πήραν, στηριζόμενες σε αναξιόπιστες πηγές, αγνοήθηκε η επισήμανση του ΚΚΕ πως στις χώρες που προβλήθηκαν ως καλές πρακτικές για τη νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου βρίσκονται παράλληλα σε ισχύ αντιδραστικοί και αναχρονιστικοί νόμοι.
Πρόκειται για τις περιπτώσεις της Μάλτας και της Ιρλανδίας, που έχουν υιοθετήσει τη «διόρθωση της ταυτότητας φύλου» με μια απλή αίτηση του ενδιαφερόμενου προσώπου, και την ίδια στιγμή, σήμερα, το 2017, απαγορεύουν και ποινικοποιούν το δικαίωμα των γυναικών στην άμβλωση.
Στις παρεμβάσεις του με αφορμή το νομοσχέδιο, το ΚΚΕ ανέδειξε πλευρές των ανορθολογικών θεωριών που προβάλλονται γύρω από την ταυτότητα φύλου και των προεκτάσεων που έχουν στη διαμόρφωση συνείδησης και στάσης ζωής. Με βάση και αφετηρία τις θεωρίες αυτές, διαχωρίζεται πλήρως το βιολογικό από το κοινωνικό φύλο.
Δεν υπάρχει διαχωρισμός άνδρα - γυναίκας ως αντικειμενικό γεγονός. Αντιμετωπίζεται το φύλο αποκλειστικά και μόνο σαν μια κατασκευή και ένα καλούπι που προσδίδει η κοινωνία στα μέλη της. Ο ιδεαλισμός και ο υποκειμενισμός τους δεν αμφισβητούν μόνο την ύπαρξη δύο διαφορετικών φύλων, αλλά την ίδια την αντικειμενική πραγματικότητα.
Οι προεκτάσεις των σχετικών αντιλήψεων είναι πολλαπλά χρήσιμες για το κεφάλαιο: Στις συνθήκες κυριαρχίας της ρευστότητας και της σχετικότητας, σε μια πραγματικότητα που ορίζεται αποκλειστικά και μόνο από την υποκειμενική εμπειρία και το ατομικό βίωμα, καθένας και καθεμιά στέκεται μόνος του απέναντι στα προβλήματα, ψάχνει να πορευτεί τον δικό του μοναχικό δρόμο, που δεν αμφισβητεί τα βάθρα της εκμετάλλευσης στα οποία είναι χτισμένη η καπιταλιστική κοινωνία.
  • Το άρθρο αναδημοσιεύεται από την «Εφημερίδα των Συντακτών», 16/10/2017.

Της
Βιβής Δάγκα*
Η Β. Δάγκα είναι μέλος της ΚΕ και υπεύθυνη του Τμήματος της ΚΕ για την Ισοτιμία και τη Χειραφέτηση της Γυναίκας

«Ευκαιρία»


Η λέξη «ευκαιρία» κυριαρχεί στις αναλύσεις της κυβέρνησης και των αστικών επιτελείων, ενόψει της σημερινής συνάντησης Τραμπ - Τσίπρα. Ακόμα και η ΝΔ χαρακτηρίζει τη συνάντηση «ευκαιρία», καλώντας την κυβέρνηση να την εκμεταλλευτεί.
Με την ίδια ευκολία που χαράσσουν κάλπικες διαχωριστικές γραμμές και τσακώνονται για τις εντυπώσεις ή για πλευρές της οικονομικής διαχείρισης, τα κόμματα του κεφαλαίου συντάσσονται όλα πίσω από την ίδια άποψη σε ό,τι αφορά την επίσκεψη του πρωθυπουργού στις ΗΠΑ.
Συμφωνούν δηλαδή ότι η κρίση στις σχέσεις των ΑμερικανοΝΑΤΟικών με την Τουρκία δημιουργεί προϋποθέσεις αναβάθμισης του γεωστρατηγικού ρόλου της Ελλάδας στην ευρύτερη περιοχή.
Και δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, αφού ο στόχος αυτός αποτελεί στρατηγική επιδίωξη της ελληνικής αστικής τάξης, προκειμένου να δημιουργηθούν καλύτεροι όροι ανάδειξης της χώρας σε κόμβο Ενέργειας και Μεταφορών, επενδύσεων επιχειρηματικών ομίλων.
Επομένως, απ' τη σκοπιά των συμφερόντων του κεφαλαίου, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η αμερικανο-τουρκική κρίση αποτελεί ευκαιρία για να αναβαθμίσει τον περιφερειακό του ρόλο.
Η εξέλιξη αυτή περνάει μέσα από τη στενότερη στρατιωτική συνεργασία με τις ΗΠΑ και τη βαθύτερη εμπλοκή της χώρας στους ΝΑΤΟικούς σχεδιασμούς για την Ανατολική Μεσόγειο, τη Μέση Ανατολή, τη Β. Αφρική, αλλά και βορειότερα, τα Δυτικά Βαλκάνια, τη Μαύρη Θάλασσα, τις Βαλτικές χώρες και τη συνοριογραμμή με τη Ρωσία.
Σε αυτό το έδαφος, συζητιούνται η επέκταση της συμφωνίας για τη βάση της Σούδας και η αναβάθμιση των υποδομών της, αλλά και η αξιοποίηση άλλων αεροδρομίων και στρατιωτικών εγκαταστάσεων, για να χρησιμοποιηθούν από την πολεμική μηχανή του ΝΑΤΟ. Για παράδειγμα, ακούγονται το Καστέλι και ο Αραξος (ο τελευταίος για την πιθανή αποθήκευση πυρηνικών όπλων, αν αποφασιστεί η εκκένωση του Ιντσιρλίκ), αλλά και η Ανδραβίδα, για τη στάθμευση των μη επανδρωμένων αμερικανικών πολεμικών αεροσκαφών.
Οπως επίσης έγραψε ο «Κυριακάτικος Ριζοσπάστης», οι ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις εντείνουν παράλληλα τις συνεκπαιδεύσεις με τον στρατό των ΗΠΑ και άλλων ΝΑΤΟικών κρατών, ενώ στο τραπέζι βρίσκεται και η αντικατάσταση από ελληνικά πλοία των αμερικανικών ναυτικών δυνάμεων που συνοδεύουν τα αεροπλανοφόρα στην Ανατολική Μεσόγειο και πέρα απ' αυτή. Θυμίζουμε ότι ήδη, οι ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις συμμετέχουν σε 12 ιμπεριαλιστικές αποστολές έξω από τα σύνορα της χώρας.
Αν προχωρήσουν αυτοί οι σχεδιασμοί, τότε θα μιλάμε για μια πρωτοφανή ανάπτυξη ΝΑΤΟικών δυνάμεων στην ελληνική επικράτεια, ενώ παράλληλα η χώρα θα παίζει ρόλο βασικού ορμητηρίου για τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στη γύρω περιοχή. Ταυτόχρονα, βέβαια, οι ανταγωνισμοί μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας δεν πρόκειται να κοπάσουν, αντίθετα θα οξυνθούν, για τον πρόσθετο λόγο ότι η Ελλάδα αναζητά αναβαθμισμένο ρόλο και στα Βαλκάνια, όπου η Τουρκία παρεμβαίνει ολοένα και περισσότερο με στρατιωτικά, πολιτικά και οικονομικά μέσα.
Ο κίνδυνος για κλιμάκωση της έντασης είναι μεγάλος, μέσα στο γενικότερο κλίμα των ανταγωνισμών ανάμεσα στα ισχυρά ιμπεριαλιστικά κέντρα, την αναδιάταξη των συμμαχιών, τα συγκρουόμενα σχέδια που υπάρχουν στην περιοχή για τη χάραξη του ενεργειακού χάρτη.
Μπορούν όλα αυτά να χαρακτηριστούν «ευκαιρία» για το λαό; `Η μήπως είναι «ευκαιρία» για τα λαϊκά στρώματα οι επενδύσεις που λένε ότι θα γίνουν, πάνω στα αποκαΐδια των εργατικών - λαϊκών δικαιωμάτων, στο πλαίσιο της πολιτικής των ιδιωτικοποιήσεων και της παραπέρα απελευθέρωσης τομέων της οικονομίας, που αποβαίνουν συνολικά σε βάρος των εργαζομένων και του λαού;
Τίποτα από αυτά δεν είναι «ευκαιρία» από τη σκοπιά του λαϊκού συμφέροντος. Και πρέπει να απαντηθεί αποφασιστικά η προσπάθεια της κυβέρνησης να σπείρει προσδοκίες στο λαό ότι έχει κάτι να κερδίσει από την επικίνδυνη κατάσταση που διαμορφώνεται στην περιοχή και από τα σχέδια αναβάθμισης του περιφερειακού ρόλου της Ελλάδας στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και τις αντιθέσεις.

«Μαγική εικόνα» και στην Εκπαίδευση


Εχει περάσει ήδη ένας και πλέον μήνας από την έναρξη της σχολικής χρονιάς και πολλά σχολεία προσπαθούν ακόμα να διαμορφώσουν το εβδομαδιαίο πρόγραμμά τους. Είναι κι αυτό ένα δείγμα της «κανονικότητας» την οποία αναφέρει διαρκώς το υπουργείο Παιδείας, κομπάζοντας ότι με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, τα σχολεία ξεκίνησαν με τους εκπαιδευτικούς στη θέση τους... Ωστόσο, και η φετινή σχολική χρονιά άρχισε χωρίς μόνιμους διορισμούς, με κενά και ελλείψεις που παρατείνονται, ενώ η ίδια η εκπαιδευτική διαδικασία και η λειτουργία του συστήματος έχουν ενσωματώσει πλήρως και παγιώνουν μια σειρά από αντιεκπαιδευτικά μέτρα που προωθήθηκαν τα τελευταία χρόνια, όπως η γενίκευση της δεύτερης και τρίτης ανάθεσης μαθημάτων και των μετακινήσεων για τους εκπαιδευτικούς, η παγίωση των τμημάτων με 25 και 27 μαθητές, η μείωση των ωρών διδασκαλίας σε μαθήματα κ.ο.κ.
***
Παράλληλα, χιλιάδες προνήπια βρέθηκαν εκτός νηπιαγωγείων και παιδικών σταθμών, οικογένειες αναγκάστηκαν για μια ακόμα φορά να πληρώσουν για Παράλληλη Στήριξη, μια σειρά Ολοήμερα δεν λειτουργούν με πλήρες πρόγραμμα, τα Τμήματα Ενταξης και οι τάξεις υποδοχής παραμένουν πολύ πίσω από τις ανάγκες, γονείς διεκδικούν με κινητοποιήσεις ακόμα και μέτρα για την ασφαλή μεταφορά των παιδιών τους από και προς το σχολείο. Για παράδειγμα, χρειάστηκε ένας μήνας πολύμορφων κινητοποιήσεων, παραστάσεων διαμαρτυρίας, παρεμβάσεων, για να «σωθούν» κάποια από τα ολιγομελή τμήματα Επαγγελματικών Λυκείων σε όλη τη χώρα, για τα οποία ο αρχικός σχεδιασμός ήταν να κλείσουν, στο όνομα της «εξοικονόμησης πόρων» για τη «δημοσιονομική προσαρμογή». Με αυτές τις κινητοποιήσεις εκπαιδευτικοί και μαθητές ζήτησαν το αυτονόητο δικαίωμα, να συνεχίσουν να φοιτούν στο σχολείο και στην ειδικότητά τους, απέναντι στην επιλογή της κυβέρνησης να μειώνει σταθερά κάθε χρόνο τα τμήματα που χαρακτηρίζει «ολιγομελή».
***
Για μια ακόμη χρονιά οι λαϊκές οικογένειες ζουν με την αγωνία για το μέλλον των παιδιών τους και με το χέρι στην τσέπη για φροντιστήρια, ξένες γλώσσες, αθλητικές και πολιτιστικές δραστηριότητες κ.λπ. Στο πλαίσιο της ίδιας αντιλαϊκής πολιτικής, το επόμενο διάστημα έρχονται νέες αλλαγές στο Λύκειο. Το σχέδιο το οποίο το υπουργείο Παιδείας δημοσιοποίησε από τον περασμένο Αύγουστο, σκιαγραφεί ένα Λύκειο αποκλειστικά προσανατολισμένο στην πρόσβαση στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, με μείωση μαθημάτων και τη γενική μόρφωση να σταματά στην Α' τάξη, με επιπλέον εξετάσεις πανελλαδικού τύπου. Οι ισχυρισμοί της κυβέρνησης ότι με αυτό θα μειωθούν τάχα τα φροντιστήρια και η παραπαιδεία, δεν είναι ικανοί να κρύψουν ότι πρόκειται για αλλαγές που πλήττουν πρώτα και κύρια τα παιδιά των φτωχών λαϊκών οικογενειών, ορθώνοντας ακόμα μεγαλύτερα εμπόδια στις σπουδές τους.
***
Απέναντι σε αυτήν την πραγματικότητα και παρά την προσπάθεια της κυβέρνησης να καλλιεργήσει προσδοκίες και στάση αναμονής, παρουσιάζοντας αντεστραμμένη τη μίζερη εικόνα του σχολείου, από την αρχή της χρονιάς αναπτύσσονται πολύμορφες διεκδικήσεις για μια σειρά από ζητήματα, σε κεντρικό και κατά τόπους επίπεδο, με πρωτοβουλία συνδικάτων, συλλόγων γονέων και δασκάλων, Λαϊκών Επιτροπών καθώς και άλλων φορέων. Οι κινητοποιήσεις αυτές αποκαλύπτουν την κοροϊδία της κυβέρνησης ότι «όλα δουλεύουν ρολόι», βάζουν στο επίκεντρο τη διεκδίκηση μέτρων ανακούφισης από τα οξυμένα προβλήματα και δείχνουν το δρόμο της οργανωμένης πάλης για την ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών.
***
Αυτοί οι αγώνες χρειάζεται το επόμενο διάστημα να στηριχτούν, να μαζικοποιηθούν, να πολλαπλασιαστούν. Να μην εγκλωβιστεί ο λαός στη λογική του «ρεαλιστικού» και «εφικτού», στην επίκληση της «επιτροπείας», των «περιορισμένων πόρων» από την κυβέρνηση, που μπουκώνει με προνόμια το κεφάλαιο και ταυτόχρονα προσαρμόζει αποτελεσματικότερα την Εκπαίδευση στις ανάγκες της κερδοφορίας του. Για να υπάρξει πραγματική διέξοδος προς όφελος του λαού, χρειάζεται ο αγώνας για Παιδεία των σύγχρονων αναγκών και της πραγματικής μόρφωσης να γίνει υπόθεση του εργατικού - λαϊκού κινήματος, να συνδεθεί με την πάλη για άλλο δρόμο ανάπτυξης, που θα έχει κριτήριο τις ανάγκες του λαού και όχι την κερδοφορία του κεφαλαίου.

Ήρωας με το ζόρι

   Από herko Φιλοξενούμενος ο Παναγιώτης Ζαφείρης // Η ιστορία που θα διηγηθώ πριν μιλήσω για ...

TOP READ