25 Σεπ 2017

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΥΞΗΣΗ ΤΩΝ ΤΕΛΩΝ ΚΑΘΑΡΙΟΤΗΤΑΣ ΚΑΤΑ 150%!!!


            
Προκλητική και απαράδεκτη είναι η απόφαση που πάρθηκε από το Σύνδεσμο Καθαριότητας την περασμένη Δευτέρα για αύξηση μαμούθ των τελών καθαριότητας από 22 σε 56 ευρώ, δηλαδή αύξηση πάνω από 150%.
            Μέσα σε μια κατάσταση τρομακτικής μείωσης των λαϊκών εισοδημάτων με τους φόρους και τα χαράτσια να παραμονεύουν στο τέλος κάθε μήνα η Δημοτική αρχή του ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισε ότι αυτή η λύση είναι μονόδρομος για να λειτουργήσει ο περίφημος δεματοποιητής την ίδια ώρα που στρώνουν το έδαφος για τη λειτουργία του παράνομου ΧΥΤΑ Λευκίμμης. Το νέο αυτό χαράτσι προορίζεται για τον ιδιώτη που θα αναλάβει τη λειτουργία δεματοποιητή και τη μεταφορά των δεμάτων... Ζεστό χρήμα σε επιχειρηματίες για μία υποχρέωση του κράτους. Στόχος τους είναι η ολοκληρωτική ιδιωτικοποίηση του τομέα της καθαριότητας αφού στον καπιταλισμό όλα, ακόμα και τα σκουπίδια, είναι εμπόρευμα και πεδίο κερδοφορίας του κεφαλαίου, πάντα σε βάρος του λαού.
            Για μία ακόμη φορά αποδεικνύεται ότι η πλειοψηφία στο Δήμο Κέρκυρας, ως κομμάτι της τοπικής διοίκησης, αποτελεί το μακρύ χέρι και το πολυεργαλείο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ για την υλοποίηση των κατευθύνσεων των μνημονίων σε τοπικό επίπεδο.
            Επιβαρύνει συνεχώς τις λαϊκές οικογένειες με φόρους για τα απορρίμματα, για το νερό (σχεδιάζεται νέα μεγάλη αύξηση με βάση οδηγία της ΕΕ), τους παιδικούς σταθμούς, τα σχολεία με στόχο την εξοικονόμηση πόρων του κεντρικού κράτους έτσι ώστε να ικανοποιηθούν οι απαιτήσεις του κεφαλαίου για επενδυτικά πρόγραμμα, φοροαπαλλαγές κλπ. Να ποια είναι η ανάπτυξη που ήρθαν να εξαγγείλουν ο Πρωθυπουργός και οι καπιταλιστές του ΣΕΤΕ στο νησί μας τις τελευταίες μέρες με τη Δημοτική Αρχή βέβαια να πιάνει πάντα πρώτο τραπέζι πίστα.   
            Η ΤΕ Κέρκυρας του ΚΚΕ καλεί του εργαζόμενους, τους αυτοαπασχολούμενους, τους φτωχούς αγρότες, τους ανέργους να μη δεχθούν το νέο αυτό φόρο. Να οργανωθούν και να αντιπαλέψουν την απόφαση του συνδέσμου καθαριότητας με μαζική παρουσία στη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου με αυτό το θέμα. Να απαιτήσουν οριστική λύση στο πρόβλημα των σκουπιδιών με αποκλειστική ευθύνη του κράτους χωρίς τη συμμετοχή ιδιωτών, με νέα χωροθέτηση και ολοκληρωμένη διαχείριση των απορριμμάτων μακριά από τον υπερκορεσμένο ΧΥΤΑ Τεμπλονίου και τον παράνομο ΧΥΤΑ Λευκίμμης.   
ΤΕ ΚΕΡΚΥΡΑΣ ΤΟΥ ΚΚΕ

21/09/2017

Οι ναζί έρχονται και ο Κόκκινος Στρατός είναι ο μόνος που μπορεί να τους σταματήσει!

       


Ο ναζισμός σήκωσε κεφάλι! Το αυγό του φιδιού έσπασε και το φίδι του φασισμού όρμησε να ξαναδαγκώσει τον κόσμο! Το φίδι έρχεται! Η ανοχή στους ναζιστές και στους απογόνους τους, το κυνήγι των κομμουνιστών των απογόνων των μαχητών που γλίτωσαν τον κόσμο από τον ναζισμό, η ηρωοποίηση των απογόνων των ναζί και των συνεργατών τους, η απαγόρευση του κομμουνισμού και των κομμουνιστικών συμβόλων σε σειρά χωρών, οι βρώμικες κατασκευασμένες ιστορίες για κομμουνιστικά εγκλήματα, η θυματοποίηση των ναζί και των συνεργατών τους, έκαναν το αυγό του φιδιού να σπάσει και το φίδι να πεταχτεί όπως πετάχτηκε λίγο πριν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο όταν άπαντες συνεργάστηκαν για να τσακίσουν τους κομμουνιστές και το κομμουνιστικό κίνημα στην Γερμανία και να φέρουν τους Ναζί στην εξουσία! Το αυγό το γέννησε και το εκκόλαψε η ίδια σκύλα που το γέννησε και στον Β’ Παγκόσμιο και στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο! Μπορεί το φίδι τότε του φασισμού να το έλιωσε ο Κόκκινος Στρατός αλλά η σκύλα έμεινε ζωντανή! Πληγωμένη αλλά ζωντανή! Ο καπιταλισμός, αυτό το βρωμερό σύστημα που υπηρετούν η Χρυσή Αυγή, το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ, ο Λεβέντης, το ΠΟΤΑΜΙ, ο Καμμένος, ο Σώρρας, ο ΣΥΡΙΖΑ 1, ο ΣΥΡΙΖΑ 2 έμεινε ζωντανό και ξαναγέννησε! Τότε το κεφάλι του φιδιού έλιωσε από τον βηματισμό του Κόκκινου Στρατού, του Στρατού της χώρας των ηρώων που έδωσε 26.600.000 νεκρούς στις μάχες για την συντριβή του φασισμού!
Κόκκινος Στρατός σήμερα δεν υπάρχει! Το φίδι όμως έρχεται για να καταπιεί τους λαούς και περιθώρια αναμονής δεν υπάρχουν! Κόκκινος Στρατός δεν υπάρχει, αλλά σύντομα θα ξαναυπάρξει, όχι από κανένα βίτσιο ή από καμία εθιμοτυπική υποχρέωση προς το παρελθόν! Ο Κόκκινος Στρατός έρχεται ως αναγκαιότητα της ιστορίας και της κοινωνίας να τσακίσει το φίδι και μαζί αυτήν την φορά να τσακίσει και την σκύλα που γεννάει τα φίδια! Αυτήν την φορά ο Κόκκινος Στρατός θα τσακίσει τον ίδιο τον Καπιταλισμό και θα οδηγήσει την κοινωνία σ’ ένα άλμα ακόμα ποιο μεγάλο ακόμα ποιο συγκλονιστικό από εκείνο το πρωτοφανές άλμα της Οκτωβριανής Επανάστασης!
Κόκκινος Στρατός μπορεί να μην υπάρχει και όλα σήμερα να φαντάζουν δύσκολα, αλλά αύριο θα ξημερώσει άλλη μέρα! Μπορεί σ’ ολόκληρο τον κόσμο να κυριάρχησε η μαυρίλα, η αντεπανάσταση, ο φόβος, η υποχώρηση, η απογοήτευση, η ήττα, αλλά σ’ αυτήν την γωνιά της γης που έχουμε την τιμή να περπατάμε, πατώντας σε κάθε βήμα πέτρες βαμμένες από το αίμα των ηρώων του λαού, οι σημαίες κρατιούνται ψηλά, οι σημαίες δεν υπεστάλησαν ποτέ! Οι μαχητές του Γράμμου μπορεί να ηττήθηκαν αλλά δεν λύγισαν ποτέ, ούτε σε εξορίες, ούτε σε φυλακές, ούτε σε βασανισμούς, ούτε σε εκτελέσεις! Οι απόγονοί τους πήραν την σημαία και την κράτησαν ψηλά! Καιρός είναι να την σηκώσουν ακόμα ψηλότερα! Η φωτιά που έμεινε να καίει στην χώρα του Μπελογιάννη, του Πλουμπίδη, της Ηλέκτρας, του Άρη γρήγορα θα απλωθεί σ’ ολόκληρη την Ευρώπη, σ’ ολόκληρο τον κόσμο και θα κάψει τον ναζισμό, μαζί και την σκύλα που τον γεννά, τον Καπιταλισμό! Οι απόγονοι των μαχητών του Γράμμου είναι εδώ και σύντομα θα γίνουν ποτάμι που θα απλωθεί στον κόσμο και θα πνίξει το θηρίο!
Και μπροστά από το λαϊκό ποτάμι, που θα πνίξει άπαξ δια παντός τον φασισμό και τον καπιταλισμό, θα πηγαίνει εκείνο το κατακόκκινο λάβαρο με τα τρία αστραφτερά γράμματα του κόμματος που έμεινε πιστό στην κοινωνία την χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, που έμεινε πιστό στον κομμουνισμό μέσα στις πιο αντεπαναστατικές, στις πιο αντιδραστικές, στις πιο άγριες συνθήκες! ΚΚΕ!!

Πέτρος Τατ.

Η μαύρη αντίδραση του Λευκού Οίκου και του White Power

Οι ΗΠΑ δεν ήταν ποτέ παράδεισος για τους αφροαμερικανούς υπηκόους τους, αν και οι αστυνομικές τους αρχές φρόντιζαν σταθερά να στέλνουν πολλούς απ’ αυτούς στον άλλο κόσμο (παράδεισο), για ψύλλου πήδημα. Ιδίως όμως μετά από τη στιγμή που έγινε ο Τραμπ ένοικος του Λευκού Οίκου, τον μετέτρεψε σε σύμβολο της Κου Κλουξ Κλαν και του White Power (το δόγμα της “ανώτερης” -αρίας- λευκής φυλής).
Η αθλητικο-πολιτική παράδοση λέει πως κάθε χρόνο ο Αμερικανός πρόεδρος υποδέχεται τους πρωταθλητές του ΝΒΑ στο Λευκό Οίκο. Στις τάξεις των νυν πρωταθλητών, Γκόλντεν Στέιτ Γουόριορς, υπήρχαν αμφιβολίες κι η σκέψη να αποφύγουν την επίσκεψη, ως ένδειξη διαμαρτυρίας για τις ανοιχτά ρατσιστικές και ακροδεξιές απόψεις του νέου προέδρου. Το πιο πρόσφατο κρούσμα ήταν η έμμεση υβριστική επίθεση του Τραμπ στον Καπέρνικ, του αθλητή του ράγκμπι, που αντί να σταθεί όρθιος στην ανάκρουση του αμερικάνικου εθνικού ύμνου, πριν την έναρξη ενός αγώνα, γονάτισε για να μην αντικρίσει τη σημαία μιας χώρας, που δολοφονεί όσους θεωρεί πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Ας σημειωθεί πως η κίνηση αυτή δεν είχε γίνει εναντίον του Τραμπ, αλλά επί προεδρίας Ομπάμα, ως διαμαρτυρία για ένα διαχρονικό φαινόμενο. Οι κυβερνήσεις φεύγουνε, αλλά ο ρατσισμός μένει.
Τελικά τη “λύση” σε αυτόν το Γόρδιο δεσμό, ήρθε να δώσει ο ίδιος ο Τραμπ, ρίχνοντας άκυρο στους πρωταθλητές, που δεν άξιζαν τέτοια τιμή, εφόσον δίσταζαν για την πρόσκληση, η οποία κι αποσύρθηκε. Η απάντηση δεν ήρθε από τις τάξεις των Γουόριορς, αλλά από το μεγάλο τους αντίπαλο (στο γήπεδο), του Λεμπρόν Τζέιμς των Καβαλίερς, που έριξε μια μεγαλοπρεπή “αμένσιωτη” (χωρίς συγκεκριμένη αναφορά κι απεύθυνση) σπόντα στο “τουίτερ”.


Που σε ελεύθερη απόδοση, λέει τα εξής:
Βρε ανόητε, ο Κάρι είπε ήδη ότι δε θα έρθει. Επομένως δεν υπάρχει πρόσκληση. Η επίσκεψη στο Λευκό Οίκο ήταν μεγάλη τιμή, μέχρι που εμφανίστηκες εσύ!
Ποιον να εννοεί άραγε;
Οι αντιδράσεις αυτές δεν είναι αμελητέες, ούτε όμως χωρίς αντιφάσεις. Οι ακριβοπληρωμένοι αθλητές του ΝΒΑ δε βολεύονται στην ασφάλεια των εκατομμυρίων τους κι αντιδρούν ενάντια στη λογική των μάνατζερ και των μεγάλων συμβολαίων που υπαγορεύουν μια αποστειρωμένη συμπεριφορά στο πλαίσιο της α-πολιτικής ορθότητας (politically correct). Αυτή η αντίδραση όμως μένει σε ρηχά νερά, όταν μπλέκει στα δίχτυα των Δημοκρατικών, που αποτελούν την άλλη όψη του ίδιου νομίσματος. Όπως πχ όταν ο Λεμπρόν Τζέιμς στήριξε τη Χίλαρι Κλίντον και την προεκλογική της εκστρατεία, χωρίς να αγνοεί πως η θητεία του προκατόχου της, Ομπάμα, του πρώτο αφροαμερικανού προέδρου της ιστορίας των ΗΠΑ, δε βελτίωσε στο παραμικρό τη ζωή των φτωχών μαύρων στα γκέτο των μεγαλουπόλεων.
Θα μπορούσε να πει κανείς, παραφράζοντας μια γνωστή φράση, πως το πρόβλημα δεν είναι ένας ανόητος πρόεδρος. Είναι ο καπιταλισμός ανόητε…

Τους στοιχειώνει





«Το μέλλον δεν θα 'ρθει από μονάχο του, αν δεν πάρουμε μέτρα κι εμείς...». Το σύνθημα αυτό του 43ου Φεστιβάλ ΚΝΕ - «Οδηγητή», που φιλοξένησε χιλιάδες κόσμου και έγινε πόλος έλξης για τη νεολαία, φαίνεται ότι «κάθεται στο λαιμό» ορισμένων γραφιάδων του αστικού Τύπου, που αρνούνται αυτό το μέλλον, προφανώς επειδή δεν χωράει τα αφεντικά τους. Τι μας είπαν λοιπόν; Οτι το Φεστιβάλ (στο οποίο βέβαια δεν πήγαν...) τους προκαλεί «πλήξη» και «διάθεση συννεφιάς», ότι διακρίνουν ένα «αίσθημα ακινησίας» που «ρουφάει τους χυμούς της ζωής για να συντηρηθεί»! Και βέβαια δεν έλειψαν οι αντικομμουνιστικές αναφορές, με αφορμή το γεγονός ότι το Φεστιβάλ είναι αφιερωμένο στα 100 χρόνια από την Οκτωβριανή Επανάσταση, που (όπως φαίνεται) τους στοιχειώνει ακόμα: Στεναχωριούνται και εκφράζουν ένα «κρίμα», επειδή υπάρχει ένα σημαντικό τμήμα της νεολαίας, μέσα και γύρω από την ΚΝΕ, που υπερασπίζεται και μάχεται για το σοσιαλισμό - κομμουνισμό, πετώντας στα σκουπίδια την αντικομμουνιστική σαβούρα της ΕΕ. Είναι επομένως λογικό οι γραφιάδες αυτοί να μην μπορούν να εξηγήσουν «πώς μπορεί νέοι άνθρωποι να υιοθετούν μια τόσο άκριτη προσέγγιση της Ιστορίας», αφού θα προτιμούσαν να μην ξεφύγει κανένας από το μαντρί της σάπιας ιδεολογίας τους. Από την πίκρα τους για την επιτυχία του Φεστιβάλ της ΚΝΕ, κρατάμε μία από τις διαπιστώσεις τους: Οτι ο ρόλος του ΚΚΕ «ξεπερνάει κατά πολύ τα εκλογικά του ποσοστά...». Ξιδάκι!

Αποκρυπτογράφηση του νευρωνικού κώδικα αναγνώρισης προσώπων





Αριστερά το πραγματικό πρόσωπο που δείχτηκε σε πίθηκο και δεξιά η αναπαράστασή του, όπως προβλέφθηκε με βάση την εγκεφαλική δραστηριότητα του πιθήκου
Αριστερά το πραγματικό πρόσωπο που δείχτηκε σε πίθηκο και δεξιά η αναπαράστασή του, όπως προβλέφθηκε με βάση την εγκεφαλική δραστηριότητα του πιθήκου
Οι μελέτες απεικόνισης του εγκεφάλου αποκάλυψαν ότι αρκετές περιοχές μεγέθους βατόμουρου μέσα στους μετωπιαίους λοβούς του εγκεφάλου ειδικεύονται στην αναγνώριση προσώπων. Οι νευροεπιστήμονες ονομάζουν αυτές τις περιοχές «λωρίδες προσώπων». Ομως, ούτε οι σαρώσεις του εγκεφάλου, ούτε οι κλινικές έρευνες με ασθενείς, που έχουν εμφυτευμένα ηλεκτρόδια στον εγκέφαλό τους, μπόρεσαν να εξηγήσουν πώς λειτουργούν αυτές οι λωρίδες.
Πρόσφατα, η βιολόγος Ντόρις Τσάο και οι συνάδελφοί της στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνια, κατάφεραν τελικά να αποκρυπτογραφήσουν τον νευρωνικό κώδικα αναγνώρισης προσώπων, στα πρωτεύοντα θηλαστικά. Ανακάλυψαν ότι η ταχύτητα πυροδότησης κάθε νευρικού κυττάρου μέσα στις λωρίδες προσώπων αντιστοιχεί σε ένα διαφορετικό χαρακτηριστικό του προσώπου. Οι νευρώνες ρυθμίζονται καθώς αναπτύσσεται ο εγκέφαλος και αλληλεπιδρά με το περιβάλλον, ώστε ο καθένας να αντιδρά σε μικρά τμήματα πληροφοριών, που μετά συνδυάζονται με ποικίλους τρόπους, για να συνθέσουν την εικόνα κάθε προσώπου που συναντά το ζώο. «Οι τιμές κάθε ρυθμιστή είναι τόσο προβλέψιμες, που μπορούμε να ανασυνθέσουμε το πρόσωπο που βλέπει ο πίθηκος, απλώς παρακολουθώντας την ηλεκτρική δραστηριότητα των (σ.σ. εξειδικευμένων) κυττάρων που διαθέτει για τα πρόσωπα».
Παλιότερες έρευνες είχαν δείξει ότι ενδεχομένως υπάρχουν στον εγκέφαλο νευρώνες που ο καθένας κωδικοποιεί τα χαρακτηριστικά προσώπου ενός και μόνο ατόμου. Η έρευνα της Τσάο και των συνεργατών της κατέρριψε αυτήν τη θεωρία, διαπιστώνοντας ότι οι νευρώνες στις λωρίδες προσώπου έχουν διαφορετικό καταμερισμό εργασίας, με τους νευρώνες κάθε λωρίδας να ειδικεύονται σε κάποιο επιμέρους, συμπληρωματικό χαρακτηριστικό ενός προσώπου και όλοι μαζί να συνεργάζονται, να επικοινωνούν και να οικοδομούν τη συνολική εικόνα του προσώπου. Από τη στιγμή που αναγνώρισαν την ύπαρξη αυτού του καταμερισμού, οι ερευνητές ανέπτυξαν αντίστοιχο νευρωνικό μαθηματικό μοντέλο και έδειξαν σε πιθήκους εικόνες προσώπων που δεν είχαν ξαναδεί. Χρησιμοποιώντας το μοντέλο και τον αλγόριθμο για το πώς αντιδρούν οι διάφοροι νευρώνες, μπόρεσαν να αναπαράγουν ψηφιακά την εικόνα που έβλεπε ο πίθηκος. Οι αναπαραστάσεις των εικόνων ήταν εκπληκτικά ακριβείς, σχεδόν αξεχώριστες από τις πραγματικές εικόνες που είχαν δει οι πίθηκοι.
Διαπιστώθηκε ότι χρειαζόταν μικρός αριθμός νευρώνων για να αναπαρασταθούν από το μαθηματικό μοντέλο τα πρόσωπα που δείχνονταν στα ζώα. Μόλις 205 κύτταρα! Αυτό δείχνει την αποτελεσματικότητα και πόσο συμπαγές είναι το σύστημα αναγνώρισης προσώπων και γιατί μπορούμε να διακρίνουμε ένα πρόσωπο ανάμεσα σε χιλιάδες άλλα, χωρίς να χρειάζεται να αφιερώσουμε μεγάλο μέρος του εγκεφάλου μας σε αυτήν τη δραστηριότητα. Οπως έδειξαν λειτουργικές απεικονίσεις μαγνητικού συντονισμού (fMRI), ο εγκεφαλικός μηχανισμός αναγνώρισης προσώπων στον άνθρωπο είναι παρόμοιος με εκείνον των πιθήκων, αν και ο αριθμός των λωρίδων προσώπων στον άνθρωπο μπορεί να είναι διαφορετικός.
Οπως επισημαίνει ο Αντριαν Νέστορ, νευροεπιστήμονας του πανεπιστημίου του Τορόντο, που επίσης μελετά την αναγνώριση προσώπων, το θέμα δεν περιορίζεται στα πρόσωπα. Τελικός σκοπός είναι η αποκωδικοποίηση του νευρωνικού κώδικα αναγνώρισης οποιουδήποτε αντικειμένου.
Με άλλα λόγια, έχει ανοίξει ο δρόμος ώστε να είναι δυνατό να «κρυφοκοιτάξει» κανείς μέσα στον εγκέφαλο, για να δει το πρόσωπο του ανθρώπου που σκέφτεσαι. Αύριο ίσως μπορεί να έχει πλήρη και ακριβή εικόνα, τουλάχιστον των μη αφηρημένων σκέψεων, που σχετίζονται με πρόσωπα και πράγματα, ακόμη και να «βιντεοσκοπεί» τα όνειρά σου.

Τεχνικά μέσα παραβίασης της ελευθερίας της συνείδησης


Νέες τεχνολογίες απεικόνισης της λειτουργίας του εγκεφάλου μπορούν να αποκαλύψουν σκέψεις ενός ανθρώπου, ίσως ακόμη και να τις αλλάξουν



Η αντίληψη του ανθρώπινου μυαλού ως πεδίου απόλυτης προστασίας όσων συμβαίνουν μέσα σε αυτό, δηλαδή των σκέψεων, από οποιαδήποτε εξωτερική επέμβαση θεωρείται δεδομένη από την απαρχή του πολιτισμού. Μπορούσες να διωχθείς μόνο για εκείνα που διατύπωσες δημόσια και για εκείνα που έκανες, όχι για εκείνα που σκεφτόσουν και δεν τα αποκάλυψες σε κανέναν. Οι επαναστάτες, καθένας που στο διάβα των αιώνων ερχόταν σε αντιπαράθεση με τις κυρίαρχες αντιδραστικές δυνάμεις, οι διωκόμενοι αγωνιστές ήξεραν ότι ο αντίπαλος είχε μόνο εξωτερικά μέσα, με τη μορφή λόγων και ...έργων, για να προσπαθήσει να τους λυγίσει. Το μυαλό του καθενός ήταν δικό του βασίλειο.
Σήμερα, το δεδομένο αυτό τείνει να μην ισχύει πια. Εξεζητημένες μηχανές νευροαπεικόνισης και διεπαφές εγκεφάλου - υπολογιστή ανιχνεύουν την ηλεκτρική δραστηριότητα των νευρώνων, επιτρέποντας την αποκωδικοποίηση ακόμη και την αλλαγή των σημάτων του νευρικού συστήματος, μέσω των οποίων πραγματοποιούνται οι νοητικές διαδικασίες. Αν και αυτές οι πρόοδοι έχουν μεγάλη σημασία για την επιστημονική έρευνα σε διάφορους τομείς και ειδικότερα για την ιατρική, ταυτόχρονα βάζουν επί τάπητος το ζήτημα της ανεξέλεγκτης, ή «ελεγχόμενης», στο πλαίσιο του καπιταλιστικού κοινωνικού - οικονομικού σχηματισμού, πρόσβασης ή και παρέμβασης στη νευρική δραστηριότητα των ανθρώπων.
Ενεργούμενα
Το ζήτημα δεν είναι θεωρητικό, καθώς νέες ριζοσπαστικές νευροτεχνολογίες ήδη έχουν κάνει το πέρασμα από τον ιατρικό τομέα χρήσης τους στον ...εμπορικό. Προσπάθειες αποκωδικοποίησης νοητικών πληροφοριών μέσω τεχνικών απεικόνισης εμφανίζονται ήδη, ακόμη και σε δικαστικές υποθέσεις, συχνά με επιστημονικά αμφισβητήσιμο τρόπο. Για παράδειγμα, το 2008 μια γυναίκα στην Ινδία καταδικάστηκε ισόβια για φόνο στη βάση σάρωσης του εγκεφάλου της, που έδειξε - κατά τον δικαστή - «γνώση από εμπειρία» γύρω από το έγκλημα. Πλασάρονται, επίσης, χρήσεις νευροτεχνολογίας ως ανιχνευτές ψεύδους στο πλαίσιο ανακριτικών διαδικασιών. Παρά τον σκεπτικισμό που εκφράζουν οι ειδικοί επιστήμονες, επιχειρήσεις προβάλλουν μέσω μάρκετινγκ τη χρήση της λειτουργικής απεικόνισης μαγνητικού συντονισμού (fMRI) και μιας τεχνολογίας βασισμένης στην ηλεκτροεγκεφαλογραφία, ως τεχνικές, που μπορούν να αποκαλύψουν το αληθές ή το ψευδές ενός ισχυρισμού. Στο στρατιωτικό τομέα εξετάζονται οι σχετικές τεχνολογίες για άλλο λόγο: Για χρήση ως μέσα εγκεφαλικής διέγερσης, που θα αυξήσουν την ετοιμότητα και την προσοχή των στρατιωτών. Οι ίδιες τεχνολογίες θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν και για να κάνουν τους στρατιώτες πιο φιλοπόλεμους και άφοβους, καλύτερο κρέας για τα καπιταλιστικά κανόνια.
Αστικά κουρέλια
Οι αστικές διακηρύξεις περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθερίας της συνείδησης, που γίνονται όλο και περισσότερο κουρέλι από τότε που ο καπιταλισμός κυριάρχησε και η αστική τάξη από επαναστατική έγινε αντιδραστική, τώρα ανοίγεται ο δρόμος να κουρελιαστούν σε βαθύτερο από κάθε άλλη φορά επίπεδο. Νομικοί στις ΗΠΑ και αλλού συζητούν ήδη για την επανατοποθέτηση σε νέα βάση των «βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων», ακόμη και για τη δημιουργία ειδικών δικαιωμάτων σχετικών με τις νευρικές λειτουργίες του ανθρώπου. Μιλούν για το δικαίωμα στη γνωστική ελευθερία, που θα επιτρέπει στους ανθρώπους να παίρνουν ελεύθερα και με πλήρη γνώση αποφάσεις σχετικές με τη χρήση τεχνολογίας που μπορεί να επηρεάσει τις σκέψεις τους! «Ελεύθερα» και «με πλήρη γνώση» στον καπιταλισμό ακούγεται σαν ανέκδοτο, τουλάχιστον όσον αφορά τις μάζες των εκμεταλλευομένων.
Η παραβίαση της προσωπικότητας στο νευρολογικό επίπεδο είναι πολύ πιο επικίνδυνη, επειδή παρακάμπτει το επίπεδο της συνείδησης και της λογικής σκέψης, αφήνοντας το άτομο ανυπεράσπιστο να αντιδρά ακούσια. Ο κίνδυνος δεν βρίσκεται μόνο στις επιθετικές εκστρατείες μάρκετινγκ και σε κάποιες αποφάσεις δικαστηρίων, αλλά και στην αξιοποίηση των νευροτεχνολογιών σε εφαρμογές που αφορούν τον κοινό ...καταναλωτή. Τέτοιες χρήσεις αυξάνουν διαρκώς. Πρόσφατα το Facebook αποκάλυψε ένα σχέδιο για τη δημιουργία διεπαφής μετατροπής λόγου σε κείμενο, με απευθείας μετάφραση των σκέψεων στον εγκέφαλο από υπολογιστή. Παρόμοιες προσπάθειες έχουν κάνει εταιρείες όπως η «Samsung» και η «Netflix». Πολλά μονοπώλια της Πληροφορικής και της Ηλεκτρονικής σχεδιάζουν συστήματα αντικατάστασης του πληκτρολογίου με απευθείας έλεγχο από τον εγκέφαλο, ως κύριο τρόπο αλληλεπίδρασης με τους υπολογιστές.
Απαγωγή εγκεφάλου
Και βέβαια, αν τα εργαλεία απεικονιστικής σάρωσης του εγκεφάλου γίνουν αντικείμενα ευρέως προσιτά, ανοίγονται νέες δυνατότητες για κακοπροαίρετη χρήση τους από κάθε λογής εγκληματίες, π.χ. για κυβερνοεπιθέσεις. Οι ιατρικές συσκευές που συνδέονται απευθείας με τον εγκέφαλο είναι ευάλωτες σε σαμποτάζ και οι νευροεπιστήμονες του πανεπιστημίου της Οξφόρδης τονίζουν ότι το ίδιο ευάλωτα είναι και τα εγκεφαλικά εμφυτεύματα, ανοίγοντας το δρόμο για ένα φαινόμενο, που ίσως ονομαστεί «απαγωγή εγκεφάλου»...
Οι εξελίξεις αυτές, όπως και οι εξελίξεις που σχετίζονται με τη ρομποτική και την τεχνητή νοημοσύνη, δείχνουν πόσο άστοχη είναι η αναβλητικότητα, στη βάση της λαθεμένης εκτίμησης ότι όλα αυτά απέχουν ακόμη πολύ από το να γίνουν πραγματικότητα. Η ζωή, η κοινωνία, η επιστήμη προχωρούν κάνοντας και μεγάλα άλματα κατά διαστήματα. Τα άλματα που είναι μπροστά μας δεν πρέπει να γίνουν προς την άβυσσο, αλλά στην κατεύθυνση της οικοδόμησης ενός κόσμου πιο φιλικού προς τον άνθρωπο, προς το σύνολο των ανθρώπων και τις ανάγκες τους. Και αυτός ο κόσμος δεν μπορεί να οικοδομηθεί αν δεν γκρεμιστεί ο κόσμος των ανταγωνιστικών αντιθέσεων, τις οποίες γεννά η ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής και η συνεπακόλουθη εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Επιμέλεια:
Σταύρος ΞΕΝΙΚΟΥΔΑΚΗΣ
Πηγή: «Scientific American»

Η γλυκόπικρη γεύση του Ευρωμπάσκετ και οι προκλήσεις της επόμενης μέρας



Με τις εμφανίσεις του στο Ευρωμπάσκετ ο Κώστας Σλούκας δείχνει να αποτελεί έναν από τους βασικούς πυλώνες της Εθνικής για τα επόμενα χρόνια
AP
Με τις εμφανίσεις του στο Ευρωμπάσκετ ο Κώστας Σλούκας δείχνει να αποτελεί έναν από τους βασικούς πυλώνες της Εθνικής για τα επόμενα χρόνια
Με το όνειρο για ένα μετάλλιο σε Ευρωμπάσκετ, μετά από το χάλκινο το 1999, να μένει ανεκπλήρωτο, η Εθνική ανδρών ολοκλήρωσε με την 8η θέση την ...περιπέτειά της στην Κωνσταντινούπολη. Η ελληνική ομάδα σταμάτησε στους οκτώ της διοργάνωσης μην μπορώντας να ξεπεράσει το εμπόδιο της Ρωσίας, αν και έδειξε να έχει όλες τις προϋποθέσεις να τα καταφέρει. Ετσι, με βάση τον γενικότερο συντελεστή, ως ομάδα κατετάγη 8η αφού στη διοργάνωση της Τουρκίας δεν υπήρχαν αγώνες κατάταξης, απλώς η Εθνική είχε τη χειρότερη συγκομιδή από όλες τις ομάδες που προκρίθηκαν στην οκτάδα.
Ανάμεικτα συναισθήματα
Η ειδική, όπως εξελίχθηκε βάσει των όσων κλήθηκε να αντιμετωπίσει, αποστολή της Εθνικής στη διοργάνωση ολοκληρώθηκε αφήνοντας μια γλυκόπικρη γεύση. Την πίκρα για μια ακόμη φορά για τη διάκριση που δεν ήρθε αλλά και την όποια γλύκα μπορεί να αφήσει το ξεπέρασμα των προβλημάτων που την ταλαιπώρησαν, με αποτέλεσμα η Εθνική να φθάσει εκεί που έφθασε. Κάτι που παραδέχθηκε και ο ίδιος ο ομοσπονδιακός τεχνικός, Κώστας Μίσσας, κατά την επιστροφή της ομάδας στην Αθήνα, κάνοντας τον απολογισμό της πορείας στη διοργάνωση. «Μας έμεινε μια γλυκόπικρη γεύση. Από τη μία, προκριθήκαμε στους οκτώ, αλλά θα μπορούσαμε να φτάσουμε και μέχρι τα ημιτελικά. Ηταν δύο δύσκολοι μήνες. Παρουσιάσαμε μια κακή εικόνα στην α' φάση, μια καλή στα νοκ άουτ, οπότε μας μένει αυτή η γλυκόπικρη γεύση», τόνισε χαρακτηριστικά ο Ελληνας κόουτς.

Για γλυκόπικρη γεύση έκανε λόγο ο ομοσπονδιακός τεχνικός, Κώστας Μίσσας, στον απολογισμό του για την πορεία της Εθνικής
Eurokinissi
Για γλυκόπικρη γεύση έκανε λόγο ο ομοσπονδιακός τεχνικός, Κώστας Μίσσας, στον απολογισμό του για την πορεία της Εθνικής
Ο ίδιος μιλώντας ειδικά για τον κομβικό για το κάτι παραπάνω αγώνα με τη Ρωσία έδωσε τη δική του εξήγηση για το πώς εξελίχθηκαν τα πράγματα. Παράλληλα, απάντησε και στην κριτική που ασκήθηκε στο τεχνικό επιτελείο για την ελάχιστη έως μηδαμινή χρησιμοποίηση παικτών από τον πάγκο: «Είχαμε τρεις μέρες ξεκούρασης. Ανάλογα με τη μορφή και τη ροή κάναμε κάποια πράγματα. Στο τελευταίο κομμάτι του παιχνιδιού η ομάδα έμεινε έτσι, πάντα σε επικοινωνία με τους παίκτες. Για παράδειγμα, έβγαλα για δύο λεπτά τον Καλάθη, που ήταν ο καλύτερος του αγώνα, και μου είπε "κόουτς, παίζω άλλα δύο παιχνίδια". Τη μία φορά έχουμε ανοιχτό rotation, την άλλη κλειστό, τα πάντα ωστόσο έχουν σχέση με το αποτέλεσμα».
Από την παγωνιά της Φινλανδίας στην... ελπίδα της Πόλης
Κάνοντας τον απολογισμό της παρουσίας της Εθνικής στη διοργάνωση, αυτός δεν μπορεί παρά να περιλαμβάνει δύο διαφορετικά πρόσωπα όσον αφορά το αγωνιστικό και κυρίως το ψυχολογικό της προφίλ. Φθάνοντας αρχικά στη Φινλανδία για τους αγώνες του Α' ομίλου ο επηρεασμός απ' τα όσα είχαν συμβεί στη διάρκεια της προετοιμασίας ήταν εμφανής. Η επεισοδιακή, όπως εξελίχθηκε (με τη διαφωνία ΕΟΚ - ΝΒΑ και Μπακς για το τι έχει συμβεί), αποχώρηση του Γιάννη Αντετοκούνμπο είχε αλλάξει τα πάντα στην ομάδα. Από τα πλάνα της τεχνικής ηγεσίας για το πώς θα παρουσιαστεί η ομάδα μέχρι την ψυχολογία των παικτών. Την ίδια στιγμή, η γενικότερη κριτική για την ποιότητα της ομάδας ή την επιλογή του συγκεκριμένου τεχνικού τιμ ποτέ δεν έπαψε να την συνοδεύει, ακόμα από την πρώτη συνάντησή της, στα μέσα Ιούλη, για την έναρξη της προετοιμασίας. Τα τεντωμένα νεύρα δεν πέρασαν χωρίς συνέπειες, με τις πληροφορίες λίγο πριν από την έναρξη των αγώνων να κάνουν λόγο για επεισόδια μεταξύ παικτών. Με όλο αυτό το κλίμα η Εθνική έκανε την πρεμιέρα της στη διοργάνωση κόντρα στον πλέον αδύναμο κρίκο του Α' ομίλου Ισλανδία, όπου μετά από μέτριο πρώτο ημίχρονο χρειάστηκε να ανεβάσει αρκετά την απόδοση προκειμένου να φθάσει σε ευρεία επικράτηση με 90-61. Ομως, ακόμα και αυτό δεν αποδείχθηκε ικανό να αλλάξει το κλίμα. Οι ήττες που ακολούθησαν, από Γαλλία (95-87) και Σλοβενία (78-72), βάρυναν ακόμα περισσότερο το κλίμα, αυξάνοντας την κριτική, παρά τα όποια σημάδια βελτίωσης. Εκεί που τα πράγματα ήρθαν οριακά ήταν με την ήττα από τους οικοδεσπότες Φινλανδούς (89-79), η οποία πλέον είχε και άμεσες συνέπειες. Από τη μία, τελείωσε τις όποιες ελπίδες για 3η θέση στον όμιλο, από την άλλη έκανε για την Εθνική τον τελευταίο αγώνα με την Πολωνία να μοιάζει με αγώνα νοκ - άουτ πριν από τα νοκ - άουτ για την πρόκριση, με τον νικητή να παίρνει το εισιτήριο για την Κωνσταντινούπολη. Στο συγκεκριμένο σημείο η Εθνική φρόντισε να δείξει το διαφορετικό πρόσωπο. Με αλλαγμένα αγωνιστικά πλάνα, κυρίως σε ό,τι είχε να κάνει με το κλείσιμο του «rotation» και τη χρησιμοποίηση πλέον συγκεκριμένων παικτών για μεγαλύτερο διάστημα αλλά και αλλαγμένη κατά πολύ ψυχολογία, με περισσότερο πάθος στο παιχνίδι, η Εθνική έφτασε στη νίκη με 95-77. Η παρτίδα τουλάχιστον για το στόχο της πρόκρισης είχε σωθεί και πλέον στους «16» η Λιθουανία αποτελούσε τη νέα πρόκληση για τους παίκτες και την τεχνική ηγεσία της ομάδας. Και για μια ακόμη φορά στα κρίσιμα η ομάδα έβγαλε μια άψογη εικόνα κυριαρχώντας αγωνιστικά επί των Λιθουανών και φθάνοντας στη νίκη με 77-64, που την έστειλε στα προημιτελικά. Με ανεβασμένο ηθικό από την εικόνα που έδειξε στα δύο κρίσιμα ματς ενόψει της αναμέτρησης με τη Ρωσία, οι ελπίδες για το βήμα παραπάνω ήταν διάχυτες σε παίκτες, τεχνική ηγεσία και φιλάθλους. Μάλιστα, για περίπου 25 λεπτά στον συγκεκριμένο αγώνα η Εθνική έδειξε να τις κρατάει γερά στα χέρια της (προηγήθηκε δύο φορές με 11 π. και 13 π.), ωστόσο η έλλειψη δυνάμεων και τα αγωνιστικά προβλήματα (αστοχία στις βολές, αμυντική χαλάρωση, χαμηλό ποσοστό στα μακρινά σουτ) έφεραν την ήττα με 74-69 και το τέλος των όποιων ελπίδων.
Τα ανοιχτά ζητήματα ενόψει της επόμενης μέρας

Αρκετά αλλαγμένη στα πρόσωπα που θα την στελεχώσουν αναμένεται να είναι η Εθνική, που σε λιγότερο από 70 μέρες θα μπει στη διαδικασία των προκριματικών για το Μουντομπάσκετ 2019
Eurokinissi
Αρκετά αλλαγμένη στα πρόσωπα που θα την στελεχώσουν αναμένεται να είναι η Εθνική, που σε λιγότερο από 70 μέρες θα μπει στη διαδικασία των προκριματικών για το Μουντομπάσκετ 2019
Πλέον, από το βράδυ της περασμένης Τετάρτης και τη λήξη του αγώνα με τη Ρωσία η Εθνική έχει μπει στην επόμενη μέρα. Μια επόμενη μέρα εντελώς διαφορετική απ' ό,τι γνωρίζαμε τα τελευταία χρόνια, με αιτία τα λεγόμενα παράθυρα της FIBA. Αυτά αφορούν την επαναφορά μετά από αρκετά χρόνια του θεσμού των προκριματικών των Εθνικών ομάδων για πρόκριση στις διεθνείς διοργανώσεις, αρχής γενομένης από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2019. Είναι χαρακτηριστικό ότι από την Τετάρτη το βράδυ και τον αγώνα με τη Ρωσία η Εθνική θα πρέπει σε 70 μέρες περίπου (τέλη Νοέμβρη) να ξαναβρεθεί στα γήπεδα για να συμμετάσχει στην πρώτη φάση των αγώνων του ομίλου της (αρχίζει με διπλή υποχρέωση κόντρα σε Μ. Βρετανία και Ισραήλ). Εικόνα πρωτόγνωρη για αρκετούς παίκτες. Οσο πρωτόγνωρη θα είναι και αυτή που αφορά τη συγκρότηση της ομάδας αφού με τα μέχρι τώρα δεδομένα είναι γνωστό ότι παίκτες από το ΝΒΑ και τις ομάδες της Ευρωλίγκας δεν θα μπορούν να μετάσχουν. Μάλιστα, η συγκεκριμένη διαδικασία οδηγεί πλέον σε μια νέα πραγματικότητα, που θέλει άλλη Εθνική να παίρνει την πρόκριση στις διεθνείς διοργανώσεις και άλλη (τουλάχιστον σε μεγάλο μέρος της) να εμφανίζεται στην τελική φάση.
Ετσι, δεν είναι λίγα τα ανοιχτά ζητήματα που υπάρχουν προς επίλυση από τους αρμοδίους (Ομοσπονδία) για την επόμενη μέρα της Εθνικής. Αυτά ξεκινούν από την εύρεση νέου τεχνικού αφού οι πληροφορίες (τουλάχιστον κατά την άφιξη της ομάδας) ήθελαν τον Κώστα Μίσσα να αποχωρεί, με τον τεχνικό του ΠΑΟΚ, Ηλία Παπαθεοδώρου, και τον βοηθό του στην Εθνική, Θανάση Σκουρτόπουλο, να συγκαταλέγονται στους πρώτους που ακούστηκαν για αντικαταστάτες. Παράλληλα, θα πρέπει να αναζητηθεί η νέα δεξαμενή που θα δώσει τους παίκτες οι οποίοι θα στελεχώσουν την καινούρια ομάδα, με την πρωταθλήτρια Ευρώπης Εθνική νέων να φαντάζει ως πρώτη επιλογή. Στην αναζήτηση παικτών για στελέχωση της ομάδας προστίθενται πλέον και οι υπόλοιπες ομάδες πλην Ολυμπιακού - Παναθηναϊκού της Basket League αφού, για παράδειγμα, ΑΕΚ, Αρης, ΠΑΟΚ συμμετέχοντας στη διοργάνωση της FIBA (Champions League) τις μέρες των προκριματικών δεν θα έχουν αγώνες.

22 Σεπ 2017

Ή θα κατασχεθεί η λαϊκή κατοικία ή θα «κουρευτούν» οι καταθέσεις!

        

Το τι θα ζήσουμε και το τι θα ακούσουμε ακόμα από αυτούς τους παλιοαπατεώνες που εκλέχτηκαν ως οι Ρομπέν των φτωχών και αποδείχτηκαν Ρομπέν των πλουσίων και των τραπεζών δεν λέγεται! Οι τύποι που καλύπτουν τις βρομοδουλειές των βιομηχανιών, οι τύποι που καλούν τον λαό να κάνει μπάνιο στις γεμάτες από μαζούτ θάλασσες για να καλύψουν τις βρομοδουλειές των εφοπλιστών, οι τύποι που ετοιμάζονται να φέρουν πυρηνικά στην Ελλάδα για να συνδράμουν στις βρομοδουλειές των ιμπεριαλιστών, αυτοί οι βρωμεροί και τρισάθλιοι τύποι αρπάζουν την λαϊκή κατοικία για χάρη των τραπεζιτών και διασπείρουν πως αν η λαϊκή κατοικία δεν αρπαγεί τότε θα πρέπει να «κουρευτούν» οι τραπεζικές καταθέσεις !
Οι λωποδύτες που παράστησαν τους αριστερούς για να κοροϊδέψουν τον λαό ώστε να τους δώσει δύναμη και κράτος, προσπαθούν να δημιουργήσουν κοινωνικό αυτοματισμό για να αρπάξουν την λαϊκή κατοικία! Δεν θα είναι η ωραιότερη εικόνα για τους κρατούντες να βλέπεις εισαγγελείς, ΜΑΤ και δικαστικούς κλητήρες να αρπάζουν από τα μαλλιά τους φτωχούς μαζί με τα παιδιά τους και να τους σέρνουν έξω από τα σπίτια τους! Εάν όμως αυτήν την βρομοδουλειά σε βάρος των ανήμπορων την αναλάβουν ενάρετοι πολίτες οι οποίοι δεν θέλουν να «κουρευτούν» οι καταθέσεις τους θα είναι αλλιώς! Εάν μάλιστα οι ενάρετοι εισβάλλοντας και κατάσχοντας τα σπίτια των φτωχών για λογαριασμό των τραπεζών, κρατούν στα δικά τους χέρια τα δικά τους παιδιά και φωνάζουν ότι δεν θέλουν να πεινάσουν κι αυτά, τότε η Αριστερά θα έχει δημιουργήσει μία σουρεαλιστική εικόνα αντάξια της αλητείας και της απάτης της!
Οι ψευταράδες που ήρθαν υποσχόμενοι να σώσουν τον λαό, τώρα προσπαθούν να δημιουργήσουν συνθήκες ζούγκλας καλλιεργώντας το «ο θάνατός σου, η ζωή μου»! Τα χαμένα κορμιά που δήθεν κονταροχτυπιούνται με τον Κυριάκο, ο οποίος διατράνωσε την άποψή του πως δεν υπάρχει δημοκρατία εάν άνθρωπος δεν πίνει το αίμα ανθρώπου και άνθρωπος δεν τρώει την σάρκα ανθρώπου, όχι μόνο είναι ίδια ακριβώς με τον Κυριάκο αλλά εφαρμόζουν τον νόμο της ζούγκλας για τον οποίον μίλησε ο Κυριάκος όπως κανένας Κυριάκος δεν θα μπορούσε να τον εφαρμόσει!
Ο Άνθρωπος απέναντι σ’ αυτήν την προσπάθεια επιβολής του νόμου της ζούγκλας, απέναντι σ’ αυτήν την προσπάθεια δημιουργίας κοινωνικού αυτοματισμού, πρέπει να αντιτάξει την αγάπη, την φιλία, την αλλυλεγγύη, πρέπει να κάνει σύνθημά του το «ένας για όλους και όλοι για έναν» και να κόψει από τον ώμο το χέρι που θα απλωθεί να αρπάξει την λαϊκή κατοικία!
Αλλά επειδή η αριστερή αλητεία θα επιμείνει ότι πρέπει να αρπαχτούν οπωσδήποτε οι λαϊκές κατοικίες, ο λαός πρέπει να κάνει ένα βήμα παραπέρα και να αρπάξει τις λαϊκές κατοικίες αλλά όχι για να τις δώσει στην τράπεζα αλλά για να τις κάνει λαϊκή περιουσία! Ο λαός πρέπει να μετατρέψει το σύνθημα «κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη» στο σύνθημα «όλη η εξουσία στην εργατική τάξη και στον λαό»! Και τότε θα μετρήσουμε όλοι το μπόι μας και θα δούμε ποια τρύπα θα βρουν να κρυφτούν τα σκουλήκια που άρπαξαν την ψήφο αυτών που κινδυνεύει το σπίτι τους από τις τράπεζες τάζοντας ότι θα το σώσουν και τώρα απλώνουν την λερή χερούκλα τους για να τ’ αρπάξουν!

Ραφαήλ Βασιλειάδης

21 Σεπ 2017

Η Αλέκα, ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος και το Φεστιβάλ


Στο Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης, η Αλέκα είχε τον περισσότερο κόσμο μετά την Μποφίλιου, αλλά ήταν λίγο ντεφορμέ εισηγητικά και σε μένα τουλάχιστον, δημιούργησε μάλλον περισσότερες απορίες από αυτές που έλυσε. Κάτι που έχει να κάνει σε μεγάλο βαθμό και με τη φύση του προφορικού λόγου ή των σημειώσεων που διαβάζονται σε μια ομιλία, και θα αναπτύσσονταν πολύ καλύτερα γραπτά, σε ένα άρθρο.

Μια φράση για τον "αποχαρακτηρισμό" του Β' Παγκοσμίου Πολέμου -που οι σοβιετικοί και το ΚΚ τον θεωρούσαν αντιφασιστικό και έπαψαν να τον αναφέρουν ως ιμπεριαλιστικό- μου φάνηκε κάπως αδόκιμη, αλλά είχε ενδιαφέρον και την συγκράτησα, για μερικές προεκτάσεις.

Αν καταλαβαίνω καλά -που δεν είναι και σίγουρο- το πρόβλημα δεν είναι ο διπλός χαρακτηρισμός, αλλά η προβληματική γενίκευση του ενός όρου, σε βάρος του άλλου, που έπαψε να αναφέρεται και σταδιακά εξαλείφθηκε. Με άλλα λόγια, ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν ιμπεριαλιστικός και άδικος από την πλευρά των καπιταλιστικών χωρών, αλλά αντι-ιμπεριαλιστικός κι αντιφασιστικός για τη Σοβιετική Ένωση και τους λαούς. Το προβληματικό στοιχείο δεν είναι να υπενθυμίζουμε το δεύτερο, αλλά να το απολυτοποιούμε, συγκαλύπτοντας και υποτιμώντας τον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα του πολέμου για τους "συμμάχους" που βρέθηκαν συγκυριακά στον αντιναζιστικό συνασπισμό.

Αυτό σημαίνει, κατά τη γνώμη μου, πως είναι εξίσου λάθος να στραβώνουμε το κλαδί από την ανάποδη, θεωρώντας πως ο Β' Π.Π. ήταν αποκλειστικά και μόνο ιμπεριαλιστικός. Γιατί τι άλλο παρά αντι-ιμπεριαλιστικός ήταν ο πόλεμος για τη Σοβιετική Ένωση και τους λαούς; Ιδίως όταν σημειώνει εύστοχα η Αλέκα πως ο εθνικο-απελευθερωτικός πόλεμος έχει άλλη έννοια και περιεχόμενο για εμάς κι άλλη για την άρχουσα τάξη -που δεν έχει εθνικο-απελευθερωτικούς σκοπούς.

Μπορούμε άραγε να παραλείψουμε αυτή την πτυχή, όταν στο δυτικό μέτωπο έλαβε χώρα ένας "παράξενος -ή αστείος- πόλεμος", που δεν ήταν παρά ένα δευτερεύον επεισόδιο, συγκριτικά με τις πολεμικές επιχειρήσεις στην Ανατολή, τη λυσσαλέα επίθεση των ναζί και τη σφοδρή αντίσταση των Σοβιετικών; Η ενδοϊμπεριαλιστική διαμάχη έμεινε κυρίως σε κατάσταση αναμονής των εξελίξεων, ταξίδεψε στη Βόρειο Αφρική για τα πετρέλεαιά της κι απέκτησε πραγματικά πολεμικές διαστάσεις, μόνο όταν οι Σοβιετικοί έδειχναν ικανοί να κερδίσουν μόνοι τους τον πόλεμο.

Α ναι, υπάρχει κι η Δουνκέρκη, όπου οι ναζί επέτρεψαν στους Άγγλους να ανασυνταχθούν και να γλιτώσουν μια ολοκληρωτική καταστροφή των δυνάμεών τους. Αυτές τις μέρες παίζεται η ομώνυμη ταινία στον κινηματογράφο (ίσως γράψει προσεχώς κάτι σχετικά το Λαϊκό Στρώμα στην Κατιούσα), που στη χολιγουντιανή του εκδοχή, έχει συμβάλει στην ιστορική παραχάραξη και την εντυπωσιακή μεταστροφή της κοινής γνώμης, που διαμορφώνεται κατεξοχήν με τέτοια έργα και θεωρεί πως αυτό που άλλαξε τα δεδομένα του πολέμου κι έγειρε αποφασιστικά την πλάστιγγα κατά των ναζί ήταν η είσοδος των ΗΠΑ στον πόλεμο, κι όχι τα 20 εκατομμύρια νεκρών που έδωσε η ΕΣΣΔ.


Αν αποδεικνύουν κάτι τα παραπάνω, είναι πως ο Β' Π.Π. έγινε κυρίως κατά της Σοβιετικής Ένωσης κι αυτό βάζει τη σφραγίδα του στο χαρακτήρα του πολέμου, αλλά όχι φυσικά για να βγάλει λάδι τους εταίρους της αντιφασιστικής συμμαχίας και τις ιμπεριαλιστικές βλέψεις τους, που εκδηλώθηκαν την επαύριο κιόλας του πολέμου.

Κατά τη γνώμη μου, η αντιφασιστική συμμαχία ήταν ένα είδος Λαϊκού Μετώπου. Που σημαίνει με τη σειρά του, ευμενής ουδετερότητα ενός μέρους των αντιπάλων, χωρίς καμία αυταπάτη πως δε θα κληθεί η δική μας πλευρά -οι κομμουνιστές- να τραβήξει κουπί και πως δε θα τους βρούμε απέναντί μας, αντίπαλους, στο μέλλον.

Με  αυτό το (δικό μου) σκεπτικό, τα Λαϊκά Μέτωπα ήταν μια αντιφατική επιλογή, που πέτυχε γενικά τον τακτικό της στόχο, να σπάσει δηλαδή τη διεθνή απομόνωση της Σοβιετικής Ένωσης και να της διασφαλίσει καλύτερες θέσεις εν όψει του πολέμου που διέβλεπε πως ερχόταν. Αν κρίνουμε όμως τα Λαϊκά Μέτωπα ως στρατηγική επιλογή για την επανάσταση και το σοσιαλισμό, το αποτέλεσμα ήταν μια οικτρή αποτυχία.

Και πάλι, το πρόβλημα κατά τη γνώμη μου είναι η απολυτοποίηση της μιας ή της άλλης πλευράς. Τα Λαϊκά Μέτωπα ήταν μια πρωτότυπη επεξεργασία, που πατούσε στη συγκυρία και την ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης, πετυχαίνοντας ορισμένα αποτελέσματα. Δεν αποτελούσαν στρατηγική για την επαναστατική κατάκτηση της εξουσίας και κακώς θεωρήθηκαν μεταπολεμικά, ως τέτοια. Το πρόβλημα δεν ήταν ακριβώς τα ΛΜ αυτά καθαυτά ως συγκεκριμένη επιλογή στην εποχή τους, αλλά η προβληματική γενίκευση που έκανε μεταπολεμικά το διεθνές ΚΚ, έξω από το ιστορικό πλαίσιο που τα υπαγόρευσε.

Είναι χαρακτηριστικός ο εορτασμός στη Σοβιετική Ένωση του Μπρέζνιεφ των 30 χρόνων από το 7ο Συνέδριο της Κομιντέρν, με την εισήγηση του Ντιμιτρόφ για το φασισμό και τα ΛΜ. Αν δεν κάνω λάθος, σε αυτό πλαίσιο εντασσόταν η μελέτη-διατριβή του Σάρλη, μετέπειτα ιδεολογικού υπεύθυνου της κετουκε, που οδήγησε στο βιβλίο του για την "πολιτική του ΚΚΕ κατά του μοναρχοφασισμού", και κινούνταν στο αντισταλινικό, αντιζαχαριαδικό πνεύμα της εποχής, αντιπαρέθετοντας τη σωτήρια ενωτική πολιτική της Κομιντέρν, στο ζαχαριαδικό σεχταρισμό, που αναγκάστηκε να υποχωρήσει υπό την πίεση του ενιαίου διεθνούς κέντρου.

Αργότερα, ο Σάρλης έγραψε τα "προβλήματα τακτικής και στρατηγικής", που εγείρουν πολλά κι ενδιαφέροντα ζητήματα. Τον τίτλο αυτό αντέγραψε -συνειδητά και με αμετροέπεια κατά τη γνώμη μου- ο Βασίλης Λιόσης, στο βιβλίο του που κυκλοφορεί οσονούπω από τις εκδόσεις ΚΨΜ, θέλοντας προφανώς να δείξει πως υπερασπίζεται εκείνο το (παλιό, αυθεντικό) ΚΚΕ. Κλείνει η παρένθεση.

-Σε κάποια φάση, η Αλέκα αναφέρθηκε στα μεταβατικά αιτήματα των μπολσεβίκων, προκαλώντας εύλογα τη μία και μοναδική (λόγω χρονικής πίεσης) ερώτηση ενός συντρόφου από το κοινό. Για να το πω κάπως απλοϊκά και χοντροκομμένα, υπάρχουν δύο βασικές αντιλήψεις για τους μπολσεβίκους και τα μεταβατικά αιτήματα που πρόβαλλαν. Μία που λέει πως αυτά έρχονταν όταν δεν ήταν ώριμες οι (υποκειμενικές) συνθήκες για επαναστατικούς στόχους, οπότε έμπαιναν για να γεφυρώσουν αυτό το χάσμα μεταξύ της συγκυρίας και των απαιτήσεων του καιρού μας, ανάμεσα στο μέσο επίπεδο της λαϊκής συνειδητοποίησης και το αντικειμενικά ώριμο ζήτημα της σοσιαλιστικής επανάστασης. Και η δεύτερη που λέει πως τα μεταβατικά αιτήματα των μπολσεβίκων έρχονται ακριβώς όταν εμφανίζεται επαναστατική κατάσταση, σε άμεση σύνδεση και όχι πριν από αυτήν, που θα ήταν ενσωματώσιμα -πχ όπως ο εργατικός έλεγχος, που δεν μπορεί να μπει ανεξάρτητα από το ζήτημα της εξουσίας και της τάξης που θα την κατέχει.

Έχω λοιπόν την εντύπωση πως εμείς λέμε γενικά το δεύτερο, αλλά η Αλέκα απάντησε στη λογική του πρώτου. Αλλά στον προφορικό λόγο, πολλά πράγματα χάνονται, παρανοούνται ή κατανοούνται λειψά και διαστρεβλώνονται. Για αυτό είναι καλύτερο να τα δούμε γραπτά, για να κριθούν επαρκώς.

Ξεκινώντας πάντως με το Sniper από το σωστό συμπέρασμα πως με την εξέγερση δεν παίζει κανείς και πως όταν αρχίζει, πρέπει να είμαστε έτοιμοι να την οδηγήσουμε μέχρι τέλους, το μεταφράσαμε εκλαϊκευτικά ως εξής: όταν είναι να πλακωθούμε, τότε πλακωνόμαστε, αλλιώς δεν...
Μπαίνει όμως το ζήτημα αν χρειάζονται μεταβατικές καρπαζιές, καβγαδάκια για την εγρήγορση του κινήματος, trash-talking και προκλήσεις Μεϊγουέδερ-Μακ Γκρέγκορ, λαϊκά αντίφα γυμναστήρια για μάι-τάι και πολεμικές τέχνες, που αρνούνται όμως να παλέψουν με φασίστες, γιατί πρέπει να σέβεσαι τον αντίπαλο κι αυτοί δεν έχουν ούτε ίχνος σεβασμού για χρυσαυγίτες (είδες το Αλ-Τζαζίρα;).
Πρέπει να προκαλούμε τον αντίπαλο ή να αποφεύγουμε να σπαταλάμε ενέργεια και να κρατάμε δυνάμεις για το καίριο, αποφασιστικό χτύπημα (του γερανού) όπως ο Ντάνιελ-σαν στο Καράτε Κιντ; Και μέχρι τότε, wax-in, wax-out, wax-in...

Τρίτο, σημαντικό πλην σύντομο σημείο είναι η ενθάρρυνση της Αλέκας προς το κοινό να μη διστάζει να ρωτήσει, γιατί όποιος δεν το κάνει ή νομίζει πως τα ξέρει όλα ή δεν ξέρει απολύτως τίποτα. Και ήταν πολύ διδακτικό να βλέπεις την ίδια, τρεις μέρες μετά, στην εκδήλωση των καλλιτεχνών, που δεν ένιωθε ότι κατέχει καλά τα πιο ειδικά θέματα και ζητούσε συνεχώς να την συμπληρώνουν και να την διορθώνουν, για να μην πει κάτι ζαβό...
Αλλά αυτό είναι το θέμα μιας επόμενης ανάρτησης...

Υστερόγραφο

Η κε του μπλοκ σιχαίνεται από θέση αρχής τα αυτοαναφορικά σημειώματα, οπότε τα χώνω απλώς σε ένα υστερόγραφο.
Αν ήταν να κλείσει το μπλοκ, θα υπήρχε ενημέρωση, συνεπώς δε χρειάζονται επιμνημόσυνες δεήσεις για το συχωρεμένο. Έχω πει εγκαίρως πως μετά το Μάιο κάποια δεδομένα θα άλλαζαν, τα πράγματα θα γίνονταν στριμόκωλα και θα αραίωνε η καθημερινή ροή των αναρτήσεων. Και ναι, παίζει κάποιο ρόλο σε αυτό η Κατιούσα, αλλά όχι καθοριστικό. Θα προσπαθήσω να ανανεώνω πιο συχνά το μπλοκ και με κείμενα που έχουν ανέβει πρώτα στην Κατιούσα -η οποία πάντως δίνει επιλογή για σχολιασμό για όποιον θέλει να πει κάτι- αλλά μέχρι τα Χριστούγεννα, δε βλέπω να αλλάζει κάτι δραματικά.

Κατά τα άλλα να διαβάσετε το τρίτο μέρος του Αριστερισμού, που δέησε επιτέλους να γράψει το ΛΣ, που περνά δημιουργικά το χρόνο του στο Φεστιβάλ, φτιάχνοντας λογοπαίγνια για τον Πετρολούκατς Χαλκιά. Το ζητήσατε, το περιμένατε, τον απειλήσατε για να το γράψει, οπότε είναι κρίνα να αφήσετε τώρα την προσμονή τόσων χρόνων να το κάνει να περάσει απαρατήρητο σε σχέση με τις προσδοκίες που είχαν γιγαντωθεί. Κι αν φτωχικό το βρήκες το τρίτο μέρος, δε σε γέλασε. Άσε που θα υπάρξει κι άλλο, σαν επίλογος στην τριλογία και Νταρτανιάν στους τρεις σωματοφύλακες.

Ο Άπτον Σίνκλερ στη ζούγκλα του καπιταλισμού

Στις 20 του Σεπτέμβρη 1878, γεννήθηκε ο Άπτον Σίνκλερ, ένας από τους πολυγραφότερους και πιο πολυδιαβασμένους στο εξωτερικό Αμερικανούς συγγραφείς. Γόνος οικογένειας πτωχευμένων αριστοκρατών του Νότου, από νωρίς προσχώρησε στο σοσιαλιστικό κίνημα της χώρας του. Σε όλο το έργο του στηλιτεύει κάθε μορφή κοινωνικής αδικίας, περιγράφει την αδυσώπητη πάλη ανάμεσα στον κεφαλαιοκράτη και τον εργαζόμενο.
«Η Ζούγκλα» (1906)  το δημοφιλέστερο μυθιστόρημά του, με τεράστια κοινωνική απήχηση,  στηλίτευε την καπιταλιστική εκμετάλλευση στα σφαγεία του Σικάγου. Γράφτηκε, όπως λέει ο ίδιος ο Σίνκλερ, «μέσα σ’ ένα σανιδένιο καλύβι, δυόμισι επί τρία, στην πλαγιά ενός λόφου στα βόρεια του Πρίνστον». Για τη συγγραφή της «Ζούγκλας» ο Σίνκλερ χρειάστηκε  να ζήσει για εφτά βδομάδες μαζί με τους απόκληρους και αξιολύπητους ξένους στα σφαγεία του Σικάγου. Το μυθιστόρημα εξιστορεί τη ζωή ενός Λιθουανού χωρικού, μετανάστη στις ΗΠΑ στις αρχές του 20ου αιώνα, που προσπαθεί να επιζήσει σαν εργάτης στα σφαγεία και σαν ξένος γνωρίζει τη διπλή εκμετάλλευση.
Η συμμετοχή του Σίνκλερ στο σοσιαλιστικό κίνημα, από το 1903, εντείνει την κοινωνική του κριτική στα μυθιστορήματα του. «…Σοσιαλιστής, αισθηματίας χωρίς θεωρητική κατάρτιση», έγραφε για αυτόν ο Λένιν. Ο Άπτον Σίνκλερ υπερασπίστηκε την Οχτωβριανή Επανάσταση και στα τελευταία χρόνια της ζωής του πάλεψε κατά του πυρηνικού πολέμου και εκδήλωσε τη συμπάθειά του προς τη Σοβιετική Ένωση. Έφυγε από τη ζωή στις 25 του Νοέμβρη 1968.
Ακολουθεί απόσπασμα από τη «Ζούγκλα»:
Ο Άπτον Σίνκλερ στη ζούγκλα του καπιταλισμού
Άπτον Σίνκλερ (1878-1968)
Ο Οστρίνσκι ήταν Πολωνός, γύρω στα πενήντα. Είχε ζήσει στη Σιλεσία, μέλος μιας καταφρονεμένης και διωκόμενης φυλής, κι είχε πάρει μέρος στο προλεταριακό κίνημα στις αρχές της δεκαετίας του εβδομήντα, τότε που ο Βίσμαρκ, αφού κατάκτησε τη Γαλλία, έστρεψε την πολιτική του του αίματος και του σιδήρου ενάντια στη «Διεθνή». Ο ίδιος ο Οστρίνσκι είχε πάει φυλακή δυο φορές, αλλά τότε ήταν νέος και δεν τον ένοιαζε. Πάντως, εξακολούθησε ν’ αγωνίζεται, γιατί τότε ακριβώς που ο σοσιαλισμός είχε σπάσει όλους τους φραγμούς κι είχε γίνει η μεγάλη πολιτική δύναμη της αυτοκρατορίας, εκείνος είχε έρθει στην Αμερική κι είχε αρχίσει πάλι από την αρχή. Στην Αμερική, όλοι γελούσαν τότε με την ιδέα και μόνο του σοσιαλισμού, γιατί, στην Αμερική, όλοι ήταν ελεύθεροι. Λες κι η πολιτική ελευθερία μπορούσε να κάνει τη σκλαβιά του μεροκάματου πιο ανεκτή, είπε ο Οστρίνσκι.
Ο μικροκαμωμένος ράφτης καθόταν γέρνοντας πίσω στη σκληρή καρέκλα της κουζίνας του, με τα πόδια τεντωμένα πάνω στη σβηστή σόμπα και μιλούσε ψιθυριστά για να μην ξυπνήσει αυτούς που κοιμόντουσαν στο διπλανό δωμάτιο. Στον Γιούργκις φαινόταν το ίδιο θαυμάσιος άνθρωπος όσο κι ο ομιλητής στη συγκέντρωση. Ήταν φτωχός, ο τελευταίος των τελευταίων, πεινασμένος κι εξαθλιωμένος, κι όμως, πόσα ήξερε, πόσα είχε τολμήσει και πραγματοποιήσει, τι ήρωας που είχε σταθεί! Κι ήταν κι άλλοι σαν κι αυτόν, χιλιάδες σαν κι αυτόν κι όλοι τους εργαζόμενοι! Κι όλος αυτός ο θαυμαστός μηχανισμός της προόδου είχε δημιουργηθεί από τους συντρόφους του!… Ο Γιούργκις δεν μπορούσε να το πιστέψει· του φαινόταν πολύ ωραίο για να είναι αληθινό.
Έτσι γινόταν πάντα, είπε ο Οστρίνσκι. Όταν κάποιος προσηλυτιζόταν στο σοσιαλισμό, έκανε σαν τρελός. Δεν μπορούσε να καταλάβει πώς ήταν δυνατό άλλοι να μην το βλέπουν και περίμενε πως θα προσηλύτιζε όλο τον κόσμο την πρώτη βδομάδα. Ύστερα από λίγο, θα καταλάβαινε πόσο δύσκολη δουλειά ήταν. Κι ύστερα θα ήταν τυχερός αν συνέχιζαν να προσέρχονται καινούριοι, ώστε να μην κατακαθίσει στη ρουτίνα. Αυτό τον καιρό, ο Γιούργκις θα είχε άφθονες ευκαιρίες να ξοδέψει την έξαψή του, γιατί ήταν παραμονές προεδρικών εκλογών κι όλοι μιλούσαν πολιτικά. Ο Οστρίνσκι θα τον έπαιρνε στην επόμενη συγκέντρωση της τοπικής οργάνωσης και θα τον σύστηνε και θα μπορούσε να γραφτεί στο κόμμα. Η συνδρομή ήταν πέντε σέντσια τη βδομάδα, αλλά όποιος δεν μπορούσε να πληρώνει απαλλασσόταν από την υποχρέωση. Το σοσιαλιστικό κόμμα ήταν αληθινά δημοκρατική πολιτική οργάνωση, ελεγχόταν απόλυτα από τα μέλη του και δεν είχε κομματάρχες. Όλα αυτά τα πράγματα τα εξήγησε ο Οστρίνσκι, καθώς και τις αρχές του κόμματος.
Θα μπορούσε να πει κανείς πως δεν υπήρχε στην πραγματικότητα παρά μόνο μια σοσιαλιστική αρχή, η αρχή του «μη συμβιβασμού», που ήταν η ουσία του προλεταριακού κινήματος σ’ όλο τον κόσμο. Όταν ένας σοσιαλιστής εκλεγόταν σ’ ένα αξίωμα, ψήφιζε μαζί με τους παλαιοκομματικούς οποιοδήποτε μέτρο μπορούσε να ωφελήσει την εργατική τάξη, αλλά δεν ξεχνούσε ποτέ πως αυτές οι παραχωρήσεις, όποιες κι αν ήταν, ήταν ασήμαντες σε σύγκριση με το μεγάλο σκοπό: την οργάνωση της εργατικής τάξης για την επανάσταση. Ως τότε, στην Αμερική, ένας σοσιαλιστής έκανε, κατά κανόνα, έναν άλλο σοσιαλιστή μια φορά κάθε δυο χρόνια. Αν κρατούσαν αυτό το ρυθμό, θα έπαιρναν την εξουσία το 1912, αν και δεν περίμεναν όλοι ότι θα πετύχαιναν τόσο γρήγορα.
Οι σοσιαλιστές ήταν οργανωμένοι σε κάθε πολιτισμένο έθνος. Ήταν ένα διεθνές πολιτικό κόμμα, είπε ο Οστρίνσκι, το μεγαλύτερο που γνώρισε ποτέ ο κόσμος. Αριθμούσε τριάντα εκατομμύρια οπαδούς κι έριχνε οχτώ εκατομμύρια ψήφους. Είχε βγάλει την πρώτη του εφημερίδα στην Ιαπωνία κι είχε εκλέξει τον πρώτο του βουλευτή στην Αργεντινή. Στη Γαλλία διόριζε μέλη υπουργικών συμβουλίων και στην Ιταλία και την Αυστραλία έπαιζε ρυθμιστικό ρόλο κι ανέτρεπε κυβερνήσεις. Στη Γερμανία, όπου οι ψήφοι του ξεπερνούσαν το ένα τρίτο των συνολικών ψήφων της αυτοκρατορίας, όλα τα άλλα κόμματα και δυνάμεις είχαν συνενωθεί για να το πολεμήσουν. Δε θα ωφελούσε, εξήγησε ο Οστρίνσκι, να νικήσει το προλεταριάτο ενός έθνους, γιατί το έθνος αυτό θα συντριβόταν από τη στρατιωτική ισχύ των άλλων. Κι έτσι, το σοσιαλιστικό κίνημα ήταν παγκόσμιο κίνημα, μια οργάνωση όλης της ανθρωπότητας για την εγκαθίδρυση της ελευθερίας και της αδελφοσύνης. Ήταν η νέα θρησκεία της ανθρωπότητας ή, θα μπορούσε να πει κανείς, η εκπλήρωση της παλιάς θρησκείας, αφού δε συνεπαγόταν παρά την εφαρμογή κατά γράμμα της διδασκαλίας του Χριστού.
Μέχρι αργά μετά τα μεσάνυχτα, ο Γιούργκις καθόταν, χαμένος στην κουβέντα με τη νέα του γνωριμία. Ήταν γι’ αυτόν μια εξαίσια εμπειρία, μια σχεδόν υπερφυσική εμπειρία. Ήταν σαν να είχε συναντήσει έναν κάτοικο της τέταρτης διάστασης του χώρου, ένα ελεύθερο απ’ όλες τις συμβατικότητες. Τέσσερα χρόνια τώρα, ο Γιούργκις τριγύριζε στα τυφλά στα βάθη μιας ερημιάς. Κι εδώ, ξαφνικά, ένα χέρι είχε απλωθεί, τον είχε αδράξει, τον είχε σηκώσει έξω απ’ αυτήν και τον είχε καθίσει πάνω σε μια βουνοκορφή, απ’ όπου μπορούσε να τη βλέπει όλη. Μπορούσε να δει τα μονοπάτια όπου είχε περιπλανηθεί, τους βάλτους όπου είχε πέσει σκοντάφτοντας, τους κρυψώνες των αρπαχτικών θεριών που είχαν ριχτεί καταπάνω του. Υπήρχαν, για παράδειγμα, οι εμπειρίες του από την Κονσερβούπολη.
Τι υπήρχε σχετικά με την Κονσερβούπολη που ο Οστρίνσκι δεν θα μπορούσε να το εξηγήσει; Για τον Γιούργκις, οι κονσερβάδες ήταν το ισοδύναμο της μοίρας. Ο Οστρίνσκι του έδειξε πως αποτελούσαν το Τραστ του Βοδινού. Ήταν μια γιγαντιαία συνένωση κεφαλαίων που είχε συντρίψει κάθε αντίσταση, είχε ανατρέψει τους νόμους της χώρας κι έγδερνε τον κόσμο. Ο Γιούργκις θυμόταν πως, όταν είχε πρωτόρθει στην Κονσερβούπολη, είχε σταθεί και παρακολουθήσει το σφάξιμο των γουρουνιών και σκεφτόταν πόσο σκληρό κι άγριο ήταν, και βγήκε μακαρίζοντας τον εαυτό του που δεν ήταν γουρούνι. Τώρα, η νέα του γνωριμία του έδειξε πως τότε δεν ήταν παρά ένα γουρούνι ένα από τα γουρούνια των κονσερβάδων. Αυτό που ήθελαν από ένα γουρούνι ήταν ό,τι κέρδος μπορούσαν να βγάλουν απ’ αυτό. Κι αυτό ήταν που ήθελαν κι από τον εργάτη κι ακόμα αυτό ήταν που ήθελαν από το κοινό. Το τι σκεφτόταν για όλα αυτά το γουρούνι, το τι υπέφερε, δε λογαριαζόταν. Το ίδιο δε λογαριαζόταν κι ο εργάτης, το ίδιο κι ο αγοραστής κρέατος. Αυτό ίσχυε παντού στον κόσμο, αλλά ίσχυε ειδικότερα στην Κονσερβούπολη.
Φαίνεται πως υπήρχε κάτι στη δουλειά του σφαξίματος που έτεινε στην ασπλαχνία και την αγριότητα: ήταν κυριολεκτικά γεγονός ότι στις δουλειές των κονσερβάδων, εκατό ανθρώπινες ζωές δεν εξισώνονταν με μιας πεντάρας κέρδος. Όταν ο Γιουργκις θα εξοικειωνόταν με τη σοσιαλιστική φιλολογία, πράγμα που θα γινόταν πολύ γρήγορα, θα έβλεπε το Τραστ του Βοδινού από κάθε λογής άποψη και θα το έβρισκε από παντού το ίδιο. Ήταν η ενσάρκωση της τυφλής κι αχαλίνωτης απληστίας. Ήταν ένα τέρας που καταβρόχθιζε με χίλια στόματα, που ποδοπατούσε με χίλιες οπλές. Ήταν ο Μέγας Χασάπης, ήταν το ενσαρκωμένο πνεύμα του καπιταλισμού.
Πάνω στον ωκεανό του εμπορίου, έπλεε σαν κουρσάρικο καράβι. Είχε υψώσει τη μαύρη σημαία κι είχε κηρύξει πόλεμο κατά του πολιτισμού. Η δωροδοκία κι η διαφθορά ήταν οι καθημερινές του μέθοδοι. Στο Σικάγο, η τοπική αυτοδιοίκηση ήταν απλά ένα από τα υποκαταστήματά του. Έκλεβε απροκάλυπτα δισεκατομμύρια γαλόνια νερό, υπαγόρευε στα δικαστήρια τις ποινές για τους άταχτους εργάτες, απαγόρευε στο δήμαρχο να εφαρμόσει τον οικοδομικό κανονισμό σε βάρος του. Στην εθνική πρωτεύουσα, είχε τη δύναμη ν’ αποτρέπει έλεγχο των προϊόντων του και να παραποιεί κρατικές εκθέσεις. Παραβίαζε τους νόμους για την επιστροφή κρατικών επιβαρύνσεων κι όταν μια φορά απειλήθηκε έρευνα, έκαψε τα βιβλία του κι έστειλε τους εγκληματίες πράκτορές του έξω από τη χώρα. Στον εμπορικό κόσμο, ήταν οδοστρωτήρας. Εξολόθρευε χιλιάδες επιχειρήσεις κάθε χρόνο, έσπρωχνε άντρες στην τρέλα και την αυτοκτονία. Είχε κατεβάσει τις τιμές των βοδιών τόσο χαμηλά που κατάστρεψε την κτηνοτροφία από την οποία ζούσαν ολόκληρες πολιτείες. Είχε ρημάξει χιλιάδες κρεοπώλες που αρνήθηκαν να πουλούν τα προϊόντα του. Χώρισε τη χώρα σε περιοχές και όριζε την τιμή του κρέατος σε όλες. Κι είχε δικά του όλα τα βαγόνια-ψυγεία κι επέβαλε φοβερό χαράτσι σ’ όλα τα πουλερικά και τ’ αβγά και τα φρούτα και τα λαχανικά. Με τα εκατομμύρια δολάρια που μάζευε κάθε βδομάδα, επιχειρούσε ν’ αποχτήσει τον έλεγχο άλλων κλάδων: των σιδηροδρόμων και των τραμ, του φωταερίου και του ηλεκτρικού. Είχε ήδη δική του τη βυρσοδεψία και τα σιτηρά της χώρας. Ο κόσμος είχε ξεσηκωθεί ενάντια σ’ αυτές τις καταπατήσεις, αλλά κανείς δεν είχε γιατριά να προτείνει. Ήταν δουλειά των σοσιαλιστών να τους διδάξουν και να τους οργανώσουν και να τους ετοιμάσουν για τον καιρό που θα έπαιρναν στα χέρια τους το γιγάντιο μηχανισμό που λεγόταν Τραστ του Βοδινού και θα τον χρησιμοποιούσαν για να παράγουν τροφές για ανθρώπινα όντα κι όχι για να συσσωρεύουν περιουσίες μια χούφτα πειρατές.
Αργά μετά τα μεσάνυχτα, ο Γιούργκις ξάπλωσε στο πάτωμα της κουζίνας του Οστρίνσκι. Όμως, πέρασε μια ώρα πριν μπορέσει να κοιμηθεί, θαμπωμένος από το χαρούμενο όραμα του κόσμου της Κονσερβούπολης να μπαίνει στα σφαγεία και να τα παίρνει στην κατοχή του!
Άπτον Σίνκλερ, Η ζούγκλα (εκδ. Σύγχρονη Εποχή)

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΥΞΗΣΗ ΤΩΝ ΤΕΛΩΝ ΚΑΘΑΡΙΟΤΗΤΑΣ ΚΑΤΑ 150%!!!

             Προκλητική και απαράδεκτη είναι η απόφαση που πάρθηκε από το Σύνδεσμο Καθαριότητας την περασμένη Δευτέρα για αύξηση μαμ...

TOP READ