28 Απρ 2017

Μαχητική παρέμβαση Λαφαζάνη στο Ειρηνοδικείο κατά των πλειστηριασμών!

Μαχητική παρέμβαση πραγματοποίησε χθες ο Παναγιώτης Λαφαζάνης μαζί με την Λαϊκή Ενότητα στο Ειρηνοδικείο της Αθήνας αποτρέποντας πλειστηριασμούς λαϊκών κατοικιών. Ο κύριος Λαφαζάνης μαζί με τους υπόλοιπους διαδηλωτές πήραν στην κυριολεξία στο κυνήγι κοράκια συμβολαιογράφους που θέλησαν να αρπάξουν την λαϊκή κατοικία. Ευτυχώς στα Ειρηνοδικεία κάθε Τετάρτη τρέχουν πραγματικοί αγωνιστές σαν τον Παναγιώτη Λαφαζάνη και δεν επιτρέπουν να γίνονται πλειστηριασμοί.
Τα τηλεοπτικά κανάλια της διαπλοκής δεν μπόρεσαν χθες να αποσιωπήσουν την δράση του Παναγιώτη Λαφαζάνη και αναγκάστηκαν όλα να μεταδώσουν εικόνες από την αγωνιστική του στάση που μαζί με την αγωνιστική στάση των υπόλοιπων μελών της Λαϊκής Ενότητας, έσωσαν και χθες τη λαϊκή κατοικία.
Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης δεν είναι όμως κάποιος που εμφανίστηκε χθες. Είναι ένας άνθρωπος με μακρά αγωνιστική ιστορία και αξίζει κάποιος να τον εμπιστευτεί για να δώσει τέλος στους πλειστηριασμούς και να βγάλει την χώρα από το τέλμα. Δεν θα κάνουμε αναφορά στο μακρινό αγωνιστικό παρελθόν του Παναγιώτη Λαφαζάνη, αλλά στο πρόσφατο.
Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης με τους συναγωνιστές του στις 20 Φλεβάρη του 2015, ένα μόλις μήνα μετά την εκλογή τους στην διακυβέρνηση, υπέγραψαν με την τρόικα την επέκταση του 2ου μνημονίου με ότι αυτό συνεπαγόταν, αντί να σκίσουν τα μνημόνια όπως είχαν τάξει! Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης και οι συναγωνιστές του εκτός του ότι υπέγραψαν την επέκταση του 2ου μνημονίου επέμεναν να μας δουλεύουν μαζί με τον Τσίπρα κατάμουτρα και να μας λένε ότι δεν υπέγραψαν κάτι τέτοιο! Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης και οι συναγωνιστές του κατήγγελλαν όποιον τολμούσε να καταγγείλει την κυβέρνηση Τσίπρα για την επέκταση του 2ου μνημονίου, ως προβοκάτορα!
Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης και οι συναγωνιστές του, στη συζήτηση στο Κοινοβούλιο για την ερώτηση που θα τεθεί στο δημοψήφισμα δημιούργησαν ένα δημοψήφισμα με εκείνα τα περίφημα ερωτήματα που πάνω – κάτω έλεγαν «ΟΧΙ στα μνημόνια των Ευρωπαίων» και «ΝΑΙ στα μνημόνια των Συριζαίων». Στην παρέμβαση του ΚΚΕ που ζήτησε να τεθεί ξεκάθαρα το ζήτημα στο δημοψήφισμα έτσι ώστε ο λαός να μπορεί να αρνηθεί και τα μνημόνια των Ευρωπαίων και τα μνημόνια των Συριζαίων, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης και οι συναγωνιστές του κατήγγειλαν τότε μέσω του πρωθυπουργού τους Αλέξη Τσίπρα το ΚΚΕ για μικροπολιτικά παιχνίδια και επέμειναν σ’ ένα δημοψήφισμα της πλάκας που έλεγε «ΟΧΙ στα μνημόνια των Ευρωπαίων» και «ΝΑΙ στα μνημόνια των Συριζαίων»!
Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης και οι συναγωνιστές του μαζί με τον πρωθυπουργό τους οδήγησαν τον Ελληνικό λαό σ’ ένα δημοψήφισμα στο οποίο τον ρωτούσαν αν θέλει μνημόνια, λίγους μήνες μετά την εκλογή τους από τον Ελληνικό λαό με σαφή εντολή να σκίσουν τα μνημόνια! Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης μαζί με τους συναγωνιστές του κατήγγελλε τότε το ΚΚΕ και όποιον κατηγορούσε το δημοψήφισμα ως στημένο κι από πριν ξεπουλημένο αφού όποιο και να ήταν το αποτέλεσμα ο ΣΥΡΙΖΑ θα υπέγραφε μνημόνια! Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης και οι συναγωνιστές του μαζί με τον πρωθυπουργό τους έσυραν τον λαό στο δημοψήφισμα με κλειστές τράπεζες και με χίλιους δυο εκβιασμούς να κρέμονται πάνω από το κεφάλι του!
Ο Ελληνικός λαός ψήφισε τελικά «ΟΧΙ» παρά τους εκβιασμούς! Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης και οι συναγωνιστές του δεν έριξαν την κυβέρνηση που από το ίδιο βράδυ άρχισε διαπραγματεύσεις για να υπογράψει το 3ομνημόνιο! Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης δεν έριξε τον πρωθυπουργό του που λίγο αργότερα μετέτρεψε το «ΟΧΙ» σε «ΝΑΙ»!
Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης και οι συναγωνιστές του συναίνεσαν να ανοίξει η Βουλή παραμονές Δεκαπενταύγουστου του 2015 για να ψηφιστεί το 3ομνημόνιο! Αφού ο Παναγιώτης Λαφαζάνης άνοιξε και την Βουλή μαζί με τον Αλέξη Τσίπρα, κατόπιν μαζί με τους συνοδοιπόρους του έκανε τον τζάμπα μάγκα, αφού το μνημόνιο θα ψήφιζε και η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ και το ΠΟΤΑΜΙ κι έτσι δεν χρειαζόταν η δική του συνδρομή. Έτσι ο Παναγιώτης Λαφαζάνης άρχισε να παριστάνει τον αντιφρονούντα!
Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης και οι συναγωνιστές του δεν αποχώρησαν από την κυβέρνηση της Αριστεράς ούτε μετά την ψήφιση του 3ου μνημονίου, αλλά αποχώρησαν όταν ο αρχηγός τους προκήρυξε τις εκλογές του Σεπτέμβρη του 2015, γιατί πήραν πρέφα ότι δεν πρόκειται να τους έχει στις βουλευτικές λίστες! Τους την έφερε μάλλον γιατί αυτό ζήτησαν οι θεσμοί, ενώ ο Παναγιώτης Λαφαζάνης αποδείχτηκε συνεπής στην υπηρέτηση των μνημονίων.
Ίσως πάλι ο Παναγιώτης Λαφαζάνης και οι συναγωνιστές του να μην μπήκαν στις βουλευτικές λίστες του ΣΥΡΙΖΑ του Σεπτέμβρη του 2015 γιατί το σύστημα έβλεπε μακριά! Εάν ο Παναγιώτης και τα υπόλοιπα παλικάρια της Λαϊκής Ενότητας έμπαιναν στις λίστες του ΣΥΡΙΖΑ τώρα ποιον θα προέβαλαν τα κανάλια ως επαναστάτη κατά των πλειστηριασμών;! Ποιος θα αγωνιζόταν στα δικαστήρια κατά των πλειστηριασμών και μάλιστα χωρίς κανένας να τον κυνηγάει με τις λεμονόκουπες, γιατί αγωνίζεται εναντίον μιας κατάστασης που δημιούργησε και ο ίδιος;!
Εμείς συμβουλεύουμε ανεπιφύλακτα να ρίξετε στις επερχόμενες εκλογές (μυρίζουν αφού ο Παναγιώτης βγήκε παγανιά) Παναγιώτη δαγκωτό! Είναι σαν να βλέπουμε μπροστά μας το μέλλον! Τον Παναγιώτη πρωθυπουργό να μας λέει ότι «χωρίς μνημόνια γρανάζι δεν γυρνά» και να ζητάει νέες ανθρωποθυσίες καθώς ένας καινούργιος Λαφαζάνης που θα φύγει από τον Λαφαζάνη θα αγωνίζεται στα ειρηνοδικεία κατά των κατασχέσεων που θα κάνει ο Λαφαζάνης! Ο Τσίπρας, ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας τότε, θα δηλώνει ακόμα πως δεν συμφωνεί με το μνημόνια και θα βγάζει έρπη στο άκουσμά τους!
Καλή λευτεριά!

Νέα σελίδα... ίδιο έργο

Νέα σελίδα... ίδιο έργο


Για σελίδα που «αλλάζει» μιλάνε τα κυβερνητικά στελέχη όλο και πιο συχνά, όσο έρχεται και πιο κοντά το κλείσιμο της δεύτερης «αξιολόγησης» του τρίτου μνημονίου, που, σύμφωνα με την κυβερνητική επιχειρηματολογία, μπορεί να στείλει στους επιχειρηματικούς ομίλους τα «κατάλληλα μηνύματα», που δεν είναι άλλα απ' το ότι οι καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις και το τσάκισμα της εργατικής τάξης προχωράνε και θα προχωράνε για πολλά ακόμα χρόνια, μαζί με μια σειρά από «διευκολύνσεις» και ζεστό χρήμα, που είναι εδώ και τους περιμένουν «με ανοιχτές αγκάλες», ιδιαίτερα αν «ξεκλειδώσει» η συμμετοχή στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ.
Από την άποψη αυτή, η «νέα σελίδα», για την οποία μιλάει η κυβέρνηση, δεν αποτελεί τίποτα παραπάνω από την επόμενη σελίδα στο έργο «ανάκαμψη της καπιταλιστικής κερδοφορίας με τσάκισμα του λαού». Οι ρόλοι του έργου αυτού είναι γνωστοί και οι ίδιοι, ανεξάρτητα από τη φάση που βρίσκεται η καπιταλιστική οικονομία: Ο λαός πρέπει να «ματώνει» και η εκμετάλλευση της εργατικής τάξης να «αγριεύει», ως προϋπόθεση για να ξαναπάρουν την ανηφόρα τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων.
Οι προχτεσινές εκτιμήσεις - προαναγγελίες του ΙΟΒΕ ότι τις επενδύσεις και τη δημιουργία θέσεων εργασίας «θα ευνοήσουν οι επερχόμενες αλλαγές στο ρυθμιστικό πλαίσιο της αγοράς εργασίας», η δρομολόγηση δηλαδή της πλήρους απελευθέρωσης των ομαδικών απολύσεων, οι νέες ανατροπές στον συνδικαλιστικό νόμο, τα νέα χτυπήματα στην κυριακάτικη αργία, αποτυπώνουν γλαφυρά αυτήν την πραγματικότητα. Το ίδιο και οι εκτιμήσεις - που προστίθενται και σε αντίστοιχες του ΣΕΒ, του ΔΝΤ κ.ο.κ - ότι η καπιταλιστική ανάκαμψη αναμένεται να μειώσει οριακά την ανεργία, βασικά μέσω των γνωστών προγραμμάτων «απασχόλησης», χωρίς δικαιώματα και με ημερομηνία λήξης.
Οι αιχμές των νέων μέτρων και των «επικαιροποιημένων μνημονίων» που υπογράφονται αυτές τις μέρες δεν αφήνουν, εξάλλου, περιθώρια αυταπατών. Η παραπέρα μείωση του αφορολόγητου, η ένταση της φοροληστείας μέσα και από το «σαφάρι» των κατασχέσεων, το νέο χτύπημα στις συντάξεις με το κόψιμο της προσωπικής διαφοράς, η νέα περικοπή δαπανών, οι «αυτόματοι κόφτες» εργατικών - λαϊκών δικαιωμάτων, αποτελούν πλάι σε όλα τα προηγούμενα αντιλαϊκά μέτρα την «εγγυητική επιστολή» της κυβέρνησης ότι τα πλεονάσματα και η αποπληρωμή των κρατικών χρεών είναι δεδομένα για τα πολλά επόμενα χρόνια.
Ταυτόχρονα, η νέα αυτή «πίστα», για την οποία μιλάνε οι υπουργοί, στην οποία περνάει με «αστερίσκους» η καπιταλιστική οικονομία, απαιτεί, όπως είπε και ο πρωθυπουργός στην πρόσφατη συνέντευξή του, αντιμετώπιση των κρίσιμων ζητημάτων για το κεφάλαιο «με άλλους όρους». Απαιτεί ζεστό χρήμα και στήριξη στους κλάδους που ιεραρχούνται, για τα οποία μίλησε στους τραπεζίτες προ ημερών ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, άνοιγμα νέων πεδίων κερδοφορίας για το κεφάλαιο και ένταση των ιδιωτικοποιήσεων (βλ. π.χ. ΟΛΘ, αεροδρόμια, ΔΕΗ), ακόμα μεγαλύτερη εμπλοκή στους επικίνδυνους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς ΕΕ - ΗΠΑ - ΝΑΤΟ στην περιοχή, για τον στόχο της μετατροπής της Ελλάδας σε «ενεργειακό και διαμετακομιστικό κόμβο».
Η «σελίδα που γυρίζει» στην καπιταλιστική οικονομία αξιοποιείται από την κυβέρνηση και ως «χαρτί» για να ανακατέψει τη σούπα του αστικού πολιτικού συστήματος, καλώντας όλα τα αστικά κόμματα να τοποθετηθούν και να συστρατευτούν με βάση τα «νέα δεδομένα», πατώντας άλλωστε πάνω στην κοινή στρατηγική τους σύμπλευση.
Η «νέα σελίδα» του κεφαλαίου γράφει το ίδιο σενάριο για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, αυτόν του θύματος. Η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, με την πάλη και τη συμμαχία τους, μπορούν να γίνουν πρωταγωνιστές των εξελίξεων, στέλνοντας στα σκουπίδια τα σενάρια του κεφαλαίου. Οι Πρωτομαγιάτικες συγκεντρώσεις, η προετοιμασία και η μαχητική οργάνωση της πανεργατικής γενικής απεργίας μπορούν να γίνουν βήμα κλιμάκωσης στην κατεύθυνση αυτή.

Αντιλαϊκά διλήμματα «αλά γαλλικά»

Αντιλαϊκά διλήμματα «αλά γαλλικά»
Στις 7 Μάη πραγματοποιείται στη Γαλλία ο β' γύρος των προεδρικών εκλογών, με αντίπαλους τον φιλελεύθερο Εμανουέλ Μακρόν και την εθνικίστρια Μαρίν Λεπέν. Παρά το γεγονός ότι και οι δύο μιλάνε εξ ονόματος των λαϊκών συμφερόντων, το πραγματικό διακύβευμα της μεταξύ τους αντιπαράθεσης είναι το ποιος, ποιο σχέδιο και με ποιες συμμαχίες μπορεί καλύτερα να υπηρετήσει τα γενικά συμφέροντα του γαλλικού κεφαλαίου, στη φάση που βρίσκεται σήμερα η καπιταλιστική οικονομία στη Γαλλία, στην ΕΕ και παγκόσμια. Αυτό φάνηκε ανάγλυφα από την επίσκεψη των δύο την περασμένη Τετάρτη στο εργοστάσιο της αμερικανικής πολυεθνικής ηλεκτρικών ειδών «Whirlpool», το οποίο αναμένεται να μεταφερθεί στην Πολωνία προς αναζήτηση φτηνότερων εργατικών χεριών, με τους 300 εργαζόμενους να βρίσκονται σε απεργιακή κινητοποίηση. Η Λεπέν φωτογραφήθηκε με τους απεργούς και υποσχέθηκε «σωτηρία με κρατική παρέμβαση», ενώ απείλησε με δασμούς έως και 35% σε προϊόντα που εισάγονται στη γαλλική αγορά από εργοστάσια που έχουν μεταφερθεί στο εξωτερικό. Υποσχέθηκε δηλαδή να αυξήσει τα μέτρα προστατευτισμού της γαλλικής οικονομίας έναντι των ανταγωνιστών της, πρόταση που συνάδει με το γενικότερο πρόγραμμα του Εθνικού Μετώπου για έξοδο από το ευρώ.
***
Ο Μακρόν, από την άλλη, έπαιξε το «χαρτί» του «ρεαλισμού» και των «λύσεων» που θα έρθουν τάχα για τους εργάτες από την «ανάκαμψη της Γαλλίας» και την αναβάθμιση του ρόλου της ως κράτους - μέλους μιας περισσότερο «ομοσπονδιοποιημένης» ΕΕ. Η συζήτηση που έχει ανοίξει σχετικά με το πώς θα βοηθήσει στη δυναμική ανάκαμψη των καπιταλιστικών οικονομιών ο «προστατευτισμός της εθνικής παραγωγής ή εμβάθυνση της διεθνοποίησης» εντείνεται σε όλες τις χώρες της ΕΕ (π.χ. Βρετανία με Βrexit) και εκφράζεται με άνοδο του αστικού ρεύματος του ευρωσκεπτικισμού, με «δεξιό» ή «αριστερό» πρόσημο (άλλωστε και ο «αριστερός» Μελανσόν κινήθηκε στην ίδια γραμμή). Ομως έχει συσσωρευτεί σημαντική πείρα, που αποδεικνύει ότι όποια απάντηση και αν δοθεί σε αυτό το δίλημμα είναι δεδομένη η επίθεση στους εργαζόμενους. Πολύ περισσότερο στη σημερινή περίοδο των δυσκολιών στην καπιταλιστική ανάπτυξη και της όξυνσης του ανταγωνισμού ανάμεσα στα μονοπώλια που επιδιώκουν το μέγιστο κέδρος, όπως δείχνει και η περίπτωση του εργοστασίου όπου βρέθηκαν Λεπέν και Μακρόν.
***
Η περίπτωση της Γαλλίας αναδεικνύει επίσης πλευρές της ανασύνθεσης του πολιτικού σκηνικού, με στόχο να προκύψουν εναλλακτικές λύσεις στην αστική διαχείριση. Στη θέση του παλιού δικομματικού συστήματος Γκολικών - Σοσιαλιστών που υποχωρούν, αναδύονται και δυναμώνουν «νέα» σχήματα, όπως αυτό του «κεντρώου» Μακρόν ή της ακροδεξιάς Λεπέν, αξιοποιώντας την εργατική - λαϊκή δυσαρέσκεια, χύνοντας στις λαϊκές συνειδήσεις το δηλητήριο του εθνικισμού και του ρατσισμού. Πρόκειται δηλαδή για νέα «δόκανα» που στήνονται για να ανανεωθεί η λαϊκή στήριξη στη δοσμένη αντιλαϊκή πολιτική, η στράτευση του λαού στους στόχους και στα συμφέροντα του κεφαλαίου. Είναι βέβαιο επίσης ότι η ανασύνθεση του πολιτικού σκηνικού μ' αυτά τα χαρακτηριστικά γίνεται ευκολότερη για το κεφάλαιο από το γεγονός ότι στην Γαλλία, εδώ και πολλά χρόνια, λείπει ένα Κομμουνιστικό Κόμμα με επαναστατική στρατηγική, επαληθεύοντας τη σημασία που έχει για τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα να παρακολουθούν και να ερμηνεύουν με ταξικό κριτήριο τις διεργασίες και τις αντιθέσεις στο εσωτερικό της αστικής τάξης, να διαχωρίζονται από τους σχεδιασμούς, τα συμφέροντα και τις διάφορες εκδοχές της αστικής πολιτικής, οργανωμένα να παλεύουν για την ενίσχυση της ταξικής πάλης, στην κατεύθυνση της ανατροπής της εξουσίας του κεφαλαίου.

27 Απρ 2017

Στη ντισκοτέκ την παλιά

 Στη ντισκοτέκ την παλιά

Διακόπτουμε την κανονική ροή των αναρτήσεων για κάτι τελείως διαφορετικό, όσο και κλασικό.

Οι εχθροί μας λένε πως ο μαρξισμός ανήκει στον 19ο αιώνα κι οι επαναστάσεις στο (σύντομο) εικοστό αιώνα. Έξω από αυτά τα χρονικά πλαίσια, είναι σαν το ψάρι έξω από το νερό και τη ντίσκο έξω από τη δεκαετία με τις βάτες. Κάτι που μας θυμίζει το ντίσκο-τσουτσούνι του Πανούση και το στίχο "στη στεριά δε ζει το ψάρι" (ούτε ο Κνίτης με φρικιά).

Κι όλοι αυτοί που γεμίζουν τους δρόμους στις πορείες ή τις ντισκοτέκ τα βράδια, σαν την Boom-Boom στις Τζιτζιφιές, που έχει μείνει αναλλοίωτη από τότε;
Ω μα αυτοί δεν είναι παρά απολιθώματα άλλων, σκοτεινών εποχών, που αποπνέουν κάτι το αφόρητα ρετρό και παλαιακό.

Κι όμως, το κόμμα είναι κλασικό, σαν την ομοούσια κι αδιαίρετη τριάδα των κλασικών, όχι ρετρό. Όπως και η ντίσκο, άλλωστε. Και δεν είναι τυχαίο το κύμα της Ostalgie στη ΓΛΔ και τις χώρες του πάλαι ποτέ υπαρκτού. Ούτε η μαζική νοσταλγία του κόσμου για τη μουσική που άκουγε και τον τρόπο που διασκέδαζε τότε.

-Στη ντισκοτέκ την παλιά βάλαν νέα φώτα...
Και το κόμμα έχει καινούριο πρόγραμμα, σύγχρονες επεξεργασίες, αναλύσεις. Άλλο αν κάποιοι σφοι έχουν μείνει κολλημένοι χρόνια στις ίδιες κασέτες, ρεφρέν, τσιτάτα και στραβώνουν γιατί...
Ήμουν απ' αυτούς που στόχους δεν μπορούν να μάθουν
Τώρα οι επεξεργασίες που αγαπούσα δεν υπάρχουν

Κι ήταν όλοι τους εκεί, Μήτσος, Λίλα και Αλέκα
Ο Πρωτούλης, η Μπαλλού και του Γόντικα η γυναίκα
-Όμως δεν ήσουν εσύ... το συνέδριό μου (15ο)

Όπα, όπα, σύντροφοι, ένσταση, επί της διαδικασίας.
Καταρχάς δεν ήταν όλοι αυτοί. Και δεν ήταν καν το κόμμα, αλλά το κλαδικό (ένα γράμμα το χωρίζει από το "κλασικό") σωματείο του χρηματοπιστωτικού, που καλούσε για πάρτι στην Boom-Boom, το περασμένο Σαββατόβραδο, όσους μοιράζονται τον πυρετό του.
Αν και τα μπαλόνια στα τραπέζια, όπου είχε κάνει κράτηση το σωματείο, έγραφαν: the party is here! Δεν εξηγούσαν ποιο party ακριβώς, αλλά τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται: ένα είναι το κόμμα - party.

99 red ballons
Κατά δεύτερον, δεν ήταν όλοι τους εκεί (η Σοφία κι ο Σταμάτης, Πάνος, Στάθης και Καιτούλα κι ο χαλίφης της Βαγδάτης).
Ο Στάθης είχε φύγει μια μέρα πριν κι ήταν τέτοια η συγκυρία που η βραδιά έμοιαζε σα φόρος τιμής στη μνήμη του. Και περίμενες πως θα κρατηθεί ένα λεπτός σιγής στην αρχή, ότι θα του αφιερώσουν το staying alive ή κάτι παρόμοιο.
Ο Ψάλτης φεύγει μωρέ, η σπορά μένει.

Δεν είναι τίποτα καρεκλάδες ούτε καρεκλοκένταυροι οι σφοι στο κόμμα -δηλ στο σωματείο ήθελα να πω- αλλά πέρασαν καλά κι η βραδιά... "είχε φάση", κι ας φαίνεται από χέρι καμένη σε κάποιους. Εξάλλου, αν δεν καώ εγώ, αν δεν καείς εσύ πώς θα γενούν τα σκοτάδια φως, και πολύχρωμες ντισκομπάλες και μαύρο φως, που μέχρι να το καταλάβεις, νομίζεις πως απέκτησες ξάφνου πιτυρίδα.

Στην αρχή έπαιζε χαμηλά italo (χωρίς ευρωκομμουνιστική σκουριά) σε ιδανικά ντεσιμπέλ, όσο χρειάζεται για να μιλήσεις, να κάνεις μια άτυπη κόβα ή συνέλευση σωματείου τέλος πάντων. Ύστερα τα ντεσιμπέλ ανέβηκαν, μαζί κι ο κόσμος στην πίστα, με τους συναδέλφους να πρωτοπορούν και να χαράζουν το δρόμο στους υπόλοιπους.
Κι ευτυχώς που ήταν το χρηματοπιστωτικό -είπε ένας σφος- κι όχι οι οικοδόμοι πχ, γιατί η φάση μπορεί να θύμιζε Blue Oyster Cult από τη "μεγάλη των μπάτσων σχολή".



Κι άρχισαν οι επιτυχίες κι οι πολιτικοί συνειρμοί.
I was made for loving you baby, you were made for loving me, που δείχνει τους ακατάλυτους δεσμούς του κόμματος και του σωματείου με την εργατική τάξη. Η οποία χωρίς αυτά θα έχανε τον μπούσουλα, την ταξική της συνείδηση και θα ένιωθε Lost in the night. Το οποίο μοιάζει πολύ με το "Μπιτζαπά-αα...", "Μπι-τζαπά-ααα...".
-Με ποιο μοιάζει λέει;
-Μα αφού έτσι το έλεγε ο ντι-τζέι το Big In Japan.
-Ναι αλλά εδώ υπάρχει ΠΑΜΕ, δεν είναι Ιαπωνία..

Δεν ξέρω αν έπαιξε πιο μετά, στο ελληνικό πρόγραμμα, και Γαρδέλη: εγώ δε θέλω μεροκάματο (θέλω σοσιαλισμό και εργασία για τη χαρά της δημιουργίας) ή το ερωτικό "με λένε Αλέξη, σε λένε Σοφία", που αν το καλοσκεφτείς, δεν πάνε μαζί πολιτικά (το δις εξαμαρτείν με τον Αλέξη ουκ ανδρός σοφού) και στις επόμενες εκλογές μπορεί να γίνει: "άντε σπάσε ρε μ-λ..." αλλά όχι για να έρθει ο Κυριάκος (που ως γνωστόν, εδώ και χρόνια, είναι πολύ κουλόπαιδο).

Αλλά αν χρειάζεσαι κάτι που να θυμίζει τον ορισμό της επαναστατικής κατάστασης, όπου κάθε μέρα είναι γεμάτη, μετράει σα μήνας και μας γεμίζει κι αυτή με τη σειρά της με αγωνιστικό ενθουσιασμό: I' m so excited, I just can't hide it.
Κι όταν παίζει το Brother Louie από Modern Talking δε γίνεται να μη σκεφτείς συνειρμικά τα λόγια της διασκευής του Τραγουδόσαυρου: ποια θυσία (3) έχει κάνει για σένα ποτέ η εξουσία;

Ύστερα άρχισε ο dj Σούλης -sic- τις αφιερώσεις στο κοινό: χρόνια πολλά στους Γιώργηδες, στον άλλο που έχει γενέθλια, στην τρίτη που παντρεύεται...
Λες να πει και στο Λένιν που είχε γενέθλια το Σάββατο ή για τα 100 χρόνια της Οχτωβριανής;
Όχι. Ανέφερε όμως "το κλαδικό σωματείο". Έτσι σκέτο. Δε χρειάζονται περσότερα. Ένα είναι το κλαδικό σωματείο. Ένα είναι το κόμμα -αν και δεν πρέπει να τα μπερδεύουμε, έτσι;

Δε μείναμε ως το τέλος να δούμε το κλείσιμο, κι έτσι έμεινα με την απορία αν θα έκαναν το ίδιο με την Πανσπουδαστική, που σε ένα παλιό αποκριάτικο πάρτι στη Λέσχη του ΑΠΘ έριξε τίτλους τέλους με τον ύμνο της ΕΣΣΔ, για να πείσει και τον τελευταίο αμετανόητο πως σχόλασε το γλέντι.

Ποιο είναι το ηθικό δίδαγμα; Μπορεί το κόμμα -όπως κι η ντίσκο- να είχε τις μεγάλες επιτυχίες του πριν την αντεπανάσταση του 90' και να έχουν περάσει πολλά χρόνια έκτοτε, αλλά δεν έχει παλιώσει, ούτε αφήνει ασυγκίνητο τον κόσμο. Προπαντός παραμένει αυθεντικό, ψάχνοντας όμως τρόπους να πιάσει το πνεύμα των καιρών και να επικαιροποιήσει τις θέσεις του ή βασικά (καλησπέρα σας) τον τρόπο που τις μεταδίδει.

Από την άλλη, ο κόσμος ψάχνει απεγνωσμένα διεξόδους, τρόπους να ξεφύγει απ' την πραγματικότητα και να ξεχάσει. Και μπορεί να χορέψει τα πάντα για να ξεδώσει και να ικανοποιήσει την ανάγκη του, πόσο μάλλον όταν πρόκειται για ευχάριστα ακούσματα, συνδεμένα με ευχάριστες αναμνήσεις, που δε χρειάζεται να έχεις κατεβάσει ένα μπουκάλι αλκοόλ για να τα χορέψεις.

Το ερώτημα είναι γιατί να μην προσπαθεί αντίστοιχα να καλύψει και τις άλλες ανάγκες του, γιατί διστάζει να ανέβει στην πίστα των ταξικών αγώνων κι αφήνει να τον χορεύουν στο ταψί...

Μαζικές απολύσεις και τρομοκρατία στη Vodafone



Την Τρίτη 4/4 προκηρύχτηκε 24ωρη απεργία στον Όμιλο Vodafone και στην Victus Networks A.E., με κύρια αιτήματα να σταματήσουν οι εκβιαστικές απολύσεις, η ανακύκλωση προσωπικού, οι μειώσεις μισθών και η ενοικίαση εργασίας. Δύο μέρες μετά την πετυχημένη απεργιακή κινητοποίηση, η εργοδοσία προχώρησε στην απόλυση δύο εργαζομένων, σε συνέχεια των περισσότερων από 30 απολύσεων -έμμεσων ή άμεσων- που έχει πραγματοποιήσει το τελευταίο διάστημα.

Άμεση ήταν η απάντηση των εργαζομένων οι οποίοι προχώρησαν την επόμενη κιόλας μέρα σε μαζική συνέλευση μέσα στο χώρο εργασίας που εργάζονταν οι δύο απολυμένες. Η συνέλευση αποφάσισε αποχή από την εργασία μέχρι και τη λήξη της βάρδιας, απαιτώντας  να σταματήσουν οι απολύσεις και να επιστρέψουν στις θέσεις εργασίας τους οι απολυμένες. Παράλληλα, οι δύο εργαζόμενες αρνήθηκαν την απόλυση, την κατήγγειλαν στην Επιθεώρηση Εργασίας, αντιστέκονται και διεκδικούν την επαναπρόσληψή τους.

Η  διοίκηση της επιχείρησης, στην προσπάθειά της να εκφοβίσει και να κάμψει την όλο και αυξανόμενη αντίσταση των εργαζομένων, κάλεσε σε Υπηρεσιακό Συμβούλιο (πειθαρχικό) τους συνδικαλιστές και εργαζόμενους που από την Πέμπτη 6/4 (μέρα που ξεκίνησαν οι τελευταίες απολύσεις) πρωτοστάτησαν στην οργάνωση της αντίστασης. Πρόκειται ξεκάθαρα για συνδικαλιστικές διώξεις, με στόχο το χτύπημα του δικαιώματος των εργαζομένων στη συλλογική οργάνωση και δράση, και την επιβολή ενός κλίματος τρομοκρατίας που θα επιτρέπει στην εργοδοσία να αυθαιρετεί μόνιμα σε βάρος όλων των εργαζομένων στον όμιλο.

Αυτό είναι το πραγματικό πρόσωπο της Vodafone που κρύβεται πίσω από τις υποκριτικές διαφημίσεις και τις ακριβές δημόσιες σχέσεις: ένα απαράδεκτο εργασιακό περιβάλλον, καθημερινές σχεδόν απολύσεις, μισθοί πείνας, μηνιαία ανακύκλωση προσωπικού, μια κατάσταση που  συνεχίζεται και με διώξεις σε όσους αγωνίζονται και διεκδικούν.

Αυτές οι κινήσεις εκμεταλλεύονται την ένταση της αντεργατικής πολιτικής που συνεχίζει να προωθείται και από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Εκμεταλλεύονται τους δεκάδες αντεργατικούς νόμους, το κλίμα εργασιακής ζούγκλας που επιβάλλουν οι λεγόμενοι «δανειστές», δηλαδή τα κέντρα του κεφάλαιου και του ιμπεριαλισμού. Εκμεταλλεύονται την προθυμία της σημερινής και των προηγούμενων κυβερνήσεων και το «ρεαλισμό της υποταγής» που θέλουν να επιβάλουν, το «ρεαλισμό» που φέρνει νέα αντεργατικά μέτρα στις πλάτες μας.

Αυτές οι κινήσεις βάζουν στο στόχαστρο κάθε το δικαίωμα στον ελεύθερο, ανεξάρτητο από κράτος και εργοδοσία, συνδικαλισμό, στο δικαίωμα στην απεργία και συνολικά τα δημοκρατικά δικαιώματα του λαού.
Γνωρίζουν καλά ότι οι συλλογικοί αγώνες των εργαζομένων μπορούν να βάλουν φραγμό στις επιδιώξεις τους για απόλυτη εξαθλίωση, και ειδικά σε μεγάλους χώρους δουλειάς, όπου έχει κατοχυρωθεί η ύπαρξη και λειτουργία σωματείων.

Γνωρίζουν ότι ο μόνος που μπορεί να τους σταματήσει είναι ο μαζικός αγώνας του λαού και των εργαζομένων. Αγώνας για το δικαίωμα στην πλήρη και σταθερή δουλειά για όλους, με δικαιώματα και ανθρώπινες συνθήκες.


  • Κάτω τα χέρια από τις συνδικαλιστικές ελευθερίες!


  • Κάτω τα χέρια από τη συλλογική οργάνωση των εργαζομένων!


  • Όχι στις απολύσεις και την τρομοκρατία!


  • Μόνιμη, πλήρης και σταθερή εργασία για όλους!


  • Αγώνας για την ανατροπή της αντεργατικής πολιτικής!

ΣΟΥΗΔΙΑ-ανατριχιαστική αποκάλυψη



Το 1997 η σουηδική εφημερίδα «Dagens Nyheter» έκανε μια ανατριχιαστική αποκάλυψη που συγκλόνισε την παγκόσμια κοινή γνώμη. Από το 1935 έως το 1976, οι Σουηδοί εφάρμοσαν ένα πρόγραμμα με σκοπό να διατηρήσουν την «καθαρότητα της φυλής». Στο πλαίσιο του προγράμματος περισσότεροι από 60.000 άνθρωποι, στην πλειονότητά τους γυναίκες, στειρώθηκαν, καθώς θεωρούνταν «κατώτεροι» είτε διότι ήταν μιγάδες, είτε επειδή είχαν νοητική υστέρηση, ψυχολογικά προβλήματα ή «παρεκκλίνουσα» συμπεριφορά, όπως έντονη σεξουαλική δραστηριότητα. Σε γενικές γραμμές το πρόγραμμα εφαρμόστηκε σε όσους τα χαρακτηριστικά τους θεωρήθηκε ότι δεν άρμοζαν στο πρότυπο της άριας φυλής. Το πρόγραμμα στειρώσεων άρχισε να εφαρμόζεται μετά τη ψήφιση σχετικού νόμου το 1934. Οι σουηδικές αρχές διεξήγαγαν το πρόγραμμα με άκρα μυστικότητα. Την έρευνα έκανε ο δημοσιογράφος Ματσιέχ Ζαρέμπα και στο ρεπορτάζ του φιλοξένησε τη μαρτυρία μιας γυναίκας. Η Μαρία Νόρντιν, κατήγγειλε ότι όταν ήταν μαθήτρια δεν έβλεπε καλά τον πίνακα καθώς είχε μυωπία, αλλά δεν φορούσε γυαλιά. Οι σχολικές αρχές την κατέταξαν στα «καθυστερημένα παιδιά», την έβαλαν σε ειδικό σχολείο και σε ηλικία 17 ετών, κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, την κάλεσαν να υπογράψει «κάτι χαρτιά». Η μαρτυρία της 72χρονης τότε γυναίκας είναι συγκλονιστική. Υπέγραψα γιατί ήξερα ότι πρέπει να το κάνω για να βγω από εκεί. Με οδήγησαν σε νοσοκομείο όπου μου έκαναν ολική αφαίρεση γεννητικών οργάνων. Ένας γιατρός μου είπε: δεν είσαι και πολύ έξυπνη, δεν πρέπει να κάνεις παιδιά. Σύμφωνα με την έρευνα της εφημερίδας οι στειρώσεις, επισήμως, ήταν οικειοθελείς. Πολλά θύματα όμως κατήγγειλαν, ότι αναγκάστηκαν να υπογράψουν, με την απειλή ότι αν δεν το έκαναν, θα έχαναν τα παιδιά τους, αν αποκτούσαν, καθώς και όλες τις κοινωνικές παροχές. Η αποκάλυψη δημιούργησε σάλο στη σουηδική κοινή γνώμη και προκάλεσε την παρέμβαση της τότε υπουργού Κοινωνικών Υποθέσεων Μαργκότ Βάλστρομ. Αποκάλεσε το μέτρο “πράξη βαρβάρων” και διέταξε έρευνα για τη διαλεύκανση του ζητήματος. Η σουηδική κυβέρνηση διόρισε τον καθηγητή Καρλ Γκούσταφ Άντρεν επικεφαλής μια επιτροπής για να φωτίσει το ρόλο που διαδραμάτισαν γιατροί και πολιτικοί στην υπόθεση και να συλλέξει όσο το δυνατόν περισσότερα στοιχεία. Έπειτα από περίπου τρία χρόνια ο καθηγητής παρέδωσε στην σουηδική κυβέρνηση την έκθεση με όλα τα στοιχεία που συγκέντρωσε, τα οποία είναι ανατριχιαστικά. 230.000 άτομα υπέστησαν στείρωση στη Σουηδία από το 1935 έως το 1996. Μάλιστα οι 63.000 στειρώσεις έγιναν από το 1935 έως το 1976 στο πλαίσιο των νόμων που είχε εγκρίνει ομόφωνα η σουηδική Βουλή. Το 1976 ψηφίστηκε νέος νόμος που όριζε ως αναγκαία την προηγούμενη συγκατάθεση των ενδιαφερομένων. Στα χρόνια που ακολούθησαν έως το 1996, υπέστησαν στείρωση περίπου άλλοι 166.000 άνθρωποι. Τη δεκαετία του ’50, παρατηρήθηκε μία μεταστροφή, με αποτέλεσμα, ενώ αρχικά οι περισσότερες στειρώσεις γίνονταν υπό πίεση, τελικά οι περισσότερες κατέληξαν να γίνονται με τη συγκατάθεση του ενδιαφερομένου. Η δημοσιογραφική έρευνα που δημοσιεύθηκε στη «Dagens Nyheter» επί τέσσερις ημέρες, υποστήριζε ότι το πρόγραμμα δεν εφαρμοζόταν μόνο στη Σουηδία. Η Δανία και η Νορβηγία είχαν θέσει σε εφαρμογή αντίστοιχα προγράμματα «φυλετικών εκκαθαρίσεων» μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο…. Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/stirosan-230-chiliades-anthropous-sti-souidia-giati-nothevan-tin-katharotita-tis-filis-i-anatrichiastiki-apokalipsi-gia-to-programma-pou-efarmoze-epi-40-chronia-i-chora/

Διαβάστε περισσότερα: https://www.kar.org.gr/2017/04/25/stirosan-230-chiliades-anthropous-sti-souidia-giati-nothevan-tin-katharotita-tis-fylis-i-anatrichiastiki-apokalypsi-gia-to-programma-pou-efarmoze-epi-40-chronia-i-chora/


Για την «αποκαθήλωση» της διαφημιστικής καμπάνιας του «ΑΒ Βασιλόπουλου»



Ως εργαζόμενοι και εργαζόμενες στο χώρο του εμπορίου, ξέρουμε πολύ καλά τι σημαίνει διαφήμιση. Και το ξέρουμε αυτό «από τα μέσα». Ταυτόχρονα, ως απλοί πολίτες αυτού του κόσμου, μπορούμε με σχετική σιγουριά να επιβεβαιώσουμε ότι η τέχνη της διαφήμισης βασίζει την ύπαρξή της στις παλιές και δοκιμασμένες τεχνικές της προπαγάνδας. Και γιατί όλα αυτά;




Μόλις πρόσφατα, υπέπεσε στην αντίληψή μας άλλο ένα διαφημιστικό μαργαριτάρι της εταιρείας «ΑΒ Βασιλόπουλος» η οποία συμπληρώνει την τελευταία σειρά διαφημιστικών σποτ που γιορτάζουν τα «78 χρόνια της εταιρείας». Σε όλα τα προηγούμενα σποτ της καμπάνιας, διάφοροι προμηθευτές και συνεργάτες της εταιρείας επικαλούμενοι την αγνότητα των προϊόντων τους, τις προσωπικές τους ευαισθησίες, την ποιότητα των υπηρεσιών της εταιρείας ή ακόμα και την προσωπική τους γνωριμία με τον Γεράσιμο Βασιλόπουλο (!!!), προσπαθούν να μας πείσουν να ψωνίζουμε από τον ΑΒ Βασιλόπουλο. Ως εδώ, καλά. Τα γνωρίζουμε, τα έχουμε ξανακούσει, τίποτα το πρωτότυπο.

Όμως στο τελευταίο σποτ της εταιρείας, επιχειρείται κάτι διαφορετικό. Πλέον τον λόγο παίρνει μια διευθύντρια καταστήματος της εταιρείας η οποία μιλά για την «προσωπική της εμπειρία». Στην ερώτηση προς το καταναλωτικό κοινό «Γιατί εδώ;», το σποτ απαντά «Για τους 14.216 εργαζόμενούς της». Ουσιαστικά, μέσω της διευθύντριας, ο λόγος περνά «στους εργαζόμενους της εταιρείας» και το κεντρικό επιχείρημα του σποτ είναι «ο εργασιακός παράδεισος» που προσφέρει η εταιρεία τους.

Και κάπου εδώ είναι που μαγκωθήκαμε και κάτι τσίγκλησε μέσα μας. Αυτό που μας εντυπωσίασε είναι το μέγεθος του ψεύδους και της θρασύτητας της εργοδοσίας και των διαφημιστών της ώστε να επικαλείται τον «εργασιακό παράδεισο» για χιλιάδες συναδέλφους και συναδέλφισσές μας στα καταστήματα της εταιρείας για να εξυπηρετήσει την διαφημιστική-εμπορική της στρατηγική. Και για να μην αφήνουμε πράγματα να αιωρούνται, θα επιχειρήσουμε να «αποκαθηλώσουμε» το εν λόγω σποτ με τις αλήθειες που γνωρίζουμε εμείς «από τα μέσα», από την καθημερινή εργασιακή μας εμπειρία στους χώρους δουλειάς. Ας ξεκινήσουμε.

Κεντρικό πρόσωπο του σποτ είναι η διευθύντρια του καταστήματος του ΑΒ mega στην Θεσσαλονίκη, Κυριακή Κεραμιδάρη. Πάμε στα λόγια της «πρωταγωνίστριας».

«Η ΑΒ είναι κομμάτι του εαυτού μου. 18 ολόκληρα χρόνια μου δίνει χαρά».

Αυτό που γνωρίζουμε και βιώνουμε καθημερινά είναι ότι οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες σε ένα κατάστημα, σε μια εταιρεία, είμαστε τα κομμάτια που συνθέτουν ένα σύνολο. Δηλαδή, εμείς είμαστε τα κομμάτια του καταστήματος ή της εταιρείας, και όχι το αντίστροφο. Μάλιστα, ξέρουμε πολύ καλά ότι χωρίς εμάς, χωρίς τους εργαζόμενους, το «σύνολο» δεν μπορεί να λειτουργήσει γιατί εμείς είμαστε αυτοί που το βάζουμε σε κίνηση.

Πάντα υπάρχουν κάποιοι και κάποιες από εμάς που ίσως να θεωρούν τον εργοδότη μας καλό, τυπικό ή απλά «εντάξει». Όσοι και όσες δηλώνουν ότι η εταιρεία είναι «κομμάτι του εαυτού τους», τους ρωτάμε αν είναι καλά και αν χρειάζονται κάποια βοήθεια. Αν επιπλέον μας πουν ότι δουλεύουν 18 συναπτά έτη χαρούμενοι, τότε ή τους λέμε να κάνουν ένα μικρό διάλειμμα ή τους έχουμε κατά νου το επόμενο διάστημα μήπως τους έχει συμβεί κάτι σοβαρό.

Πέραν του αστείου, αυτή η πλήρης αντιστροφή που εκφράζεται μέσα από τα χείλη της διευθύντριας Κεραμιδάρη αποτελεί την κλασσική αγωνία κάθε γραφείου προσωπικού, κάθε διευθυντή. Δηλαδή, η αναζήτηση της εταιρείας «μέσα μας», δηλαδή της διάθεσής του κάθε εργαζόμενου να ταυτιστεί με τα συμφέροντα της εργοδοσίας και, επιπλέον, να παραχωρήσει και ένα κομμάτι του εαυτού του σ’ αυτήν, πέραν του εργασιακού του χρόνου που, ούτως ή άλλως, είναι αυτό για το οποίο πληρωνόμαστε (συνήθως…). Αυτή η 18χρονη χαρά της διευθύντριας Κεραμιδάρη σημαίνει 2 ζητήματα: ή ελλιπή μνήμη για τα χρόνια που δεν ήταν διευθύντρια ή συνειδητό ψέμα. Το χειρότερα, βέβαια, είναι το 3ο ενδεχόμενο: να χαίρεται πραγματικά επί 18 συναπτά έτη απλά δουλεύοντας στον ΑΒ.

«Όταν έγινα διευθύντρια, το 1ο πράγμα που σκέφτηκα για τους ανθρώπους μου, ήταν να τους κάνω να έρχονται στη δουλειά με χαμόγελο».

Εδώ της ξεφεύγει μια μικρή αλήθεια. Η λυτρωτική παρουσία της καινούργιας διευθύντριας που θα χαρίσει χαμόγελα αποκαλύπτει ότι πριν από αυτήν οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες ΔΕΝ χαμογελούσαν όταν πήγαιναν στη δουλειά!!! Το γεγονός κιόλας ότι χρησιμοποιεί για τους συναδέλφους την κτητική αντωνυμία ΜΟΥ αποκαλύπτει και την συνολικότερη πρόθεσή της: να τους κάνει ότι θέλει αφού πλέον της ανήκουν. Κλασσικό δείγμα ψυχολογίας ενός διευθυντά: από το ύψος της ιεραρχικής θέσης που κατέχει νομίζει ότι μπορεί να εισβάλλει στην ψυχολογία των «από κάτω» μοιράζοντας χαμόγελα, ροδοπέταλα και παντεσπάνι…

Δυστυχώς, κάτι τέτοιο δεν περνάει από το χέρι της. Εκτός αν στο κατάστημά της, έχει επιβάλλει κατακόρυφες αυξήσεις μισθών, συλλογικές συμβάσεις της προκοπής, αν όλοι και όλες κάνουν διαλείμματα, παίρνουν άδειες και υπερωρίες, αν τηρούνται τα ωράρια και οι αρμοδιότητες, αν δεν υπάρχουν 4ωρα και 6ωρα της πείνας και άλλα πολλά. Και κάτι τέτοιο, δεν συμβαίνει. Άρα μπορεί να αρκεστεί με τα χαμόγελα της αμηχανίας προς το παρόν…

«Αυτό που εισπράττεις από τα μάτια του ανθρώπου που του λες «Καλωσήρθες, εμείς θα συνεργαστούμε», είναι μοναδική η στιγμή».

Αν η διευθύντρια Κεραμιδάρη εννοεί την στιγμή που ανακοινώνει σε πρώην ανέργους/άνεργες την πρόσληψή τους έναντι 210 ευρώ για 4 ώρες δουλειάς ή 360 ευρώ ο 6ωρος, τότε γι’ αυτήν η στιγμή είναι πράγματι ευχάριστη και «μοναδική».

Τον λόγο για λίγο τον παίρνει μια εργαζόμενη λέγοντας.

«Αν πριν 8 μήνες ερχόταν κάποιος και μου έλεγε ότι θα βρω μια δουλειά στην οποία είχα και πολύ γρήγορη εξέλιξη θα έλεγα ότι είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας».




Καταρχήν, να επισημάνουμε ότι η «απλή» συναδέλφισσα δεν έχει όνομα. Για την ακρίβεια, στο διαφημιστικό σποτ δεν αναγράφεται το όνομα της εργαζόμενης, όπως στην αρχή αναγραφόταν το όνομα της διευθύντριας Κυριακής Κεραμιδάρη. Γιατί άραγε; Δεν μπορούμε να πιστέψουμε ότι η εν λόγω δεσποινίς δεν είναι συναδέλφισσα και είναι ηθοποιός σε ένα σποτ. Αυτό που με σιγουριά μπορούμε να πούμε όμως είναι ότι η απουσία ονόματος αντικατοπτρίζει κάτι σημαντικότερο: δεν έχει σημασία το όνομα και το πρόσωπο των «απλών» εργαζομένων στον ΑΒ. Ούτως ή άλλως, είναι κομπάρσοι και αναλώσιμοι! Όποτε θέλουμε τους φέρνουμε, όποτε θέλουμε τους διώχνουμε. Τι σημασία έχουν τα ονόματα των 14.216 εργαζομένων της εταιρείας; Σημασία έχει η επίκληση του αριθμού τους ώστε να πάρει τα εύσημα ο ευεργέτης-εργοδότης, όχι η πραγματικότητα που βιώνουν οι 14.216 συνάδελφοι-ισσες με ονοματεπώνυμο.

Επίσης, αν η συναδέλφισσα είναι πραγματική και είχε ονοματεπώνυμο, θα έπρεπε να αναμετρηθεί με την πραγματικότητα των λεγόμενών της. Δηλαδή ότι κανείς εργαζόμενος στον ΑΒ που εργάζεται 8 μήνες δεν πρόκειται να είχε «γρήγορη εξέλιξη»!!! Οι λόγοι είναι εξής. Ο ΑΒ Βασιλόπουλος εδώ και πολλά χρόνια κάνει προσλήψεις αποκλειστικά 4ωρων ή 6ωρων συναδέλφων, και μάλιστα αρκετοί-ες με συμβάσεις ορισμένου χρόνου, 3μηνες ή 6μηνες. Μεταξύ των ελάχιστων 8ωρων εργαζομένων που υπάρχουν στα καταστήματα του ΑΒ Βασιλόπουλος, θα βρείτε τον διευθυντή του καταστήματος και τους υπευθύνους των επιμέρους τμημάτων. Επιπλέον, ο ΑΒ ακολουθώντας τις «βέλτιστες πρακτικές» των εργοδοτών στο εμπόριο, αξιολογεί το προσωπικό του σε ετήσιο επίπεδο (12 μήνες) απ’ όπου και προκύπτουν οι οποιοσδήποτε «εξελίξεις» στην ιεραρχία ενός καταστήματος. Αν η πολυεθνική εταιρεία της Delhaize, μεγαλομέτοχος του ΑΒ, παραβίασε αυτόν τον κανονισμό ώστε να προλάβει να προάγει την εν λόγω 8μηνη εργαζόμενή του, τότε πράγματι ζούμε σε σενάριο επιστημονικής φαντασίας…ή φαρσοκωμωδίας.

Και ο λόγος πάλι στη διευθύντρια.

«Προσωπικά, έχω τη χαρά στο κατάστημά μου να έχω προσλάβει 35 συναδέλφους τον τελευταίο χρόνο».

Η πρόσληψη 35 εργαζομένων σε ένα κατάστημα αποδεικνύει 2 πράγματα: ή ότι το κατάστημα είχε ανάγκη αυτούς τους εργαζόμενους και το προηγούμενο διάστημα η δουλειά έβγαινε από λιγότερους με εξαιρετικά εντατικοποιημένους ρυθμούς ή (το πιο πιθανό) ότι απολύθηκε / «παραιτήθηκε» ο μισός ή παραπλήσιος αριθμός παλιότερων συναδέλφων-ισσων την προηγούμενη περίοδο και η εργοδοσία εφάρμοσε το γνωστό σύστημα ανακύκλωσης του προσωπικού. Το τι ισχύει ακριβώς μπορούν να το διηγηθούν μόνο οι υφιστάμενοι της διευθύντριας Κεραμιδάρη. Το μόνο σίγουρο είναι ότι η πρόσληψη εργαζομένου ΔΕΝ είναι χορηγία ενός εργοδότη παρά έμμισθη σχέση μεταξύ εργοδότη-εργαζόμενου. Και η έμμισθη αυτή σχέση ρυθμίζεται από το εργατικό δίκαιο και όχι από κάποιους άγραφους νόμους των αφεντικών που με βάση αυτούς θα πρέπει να τους ευχαριστούμε που μας δίνουν κακοπληρωμένες δουλειές. Πόσο μάλλον ότι μας τις δίνουν για να «γλιτώσουν» από παλιότερους συναδέλφους που’ χαν κατακτήσει κάποια ελάχιστα παραπάνω αυτονόητα δικαιώματα σε σχέση με τους νεοπροσληφθέντες.

«Η ΑΒ ακόμα και εν καιρώ κρίσης συνέχισε να αναπτύσσεται εδώ στη Θεσσαλονίκη μας αλλά ακόμα και σε εμάς, τους παλιούς, δεν μας επιβάλλανε καμία μείωση, δεν συζητήθηκε καν».

Το πόσες μειώσεις μισθών έχουν υποστεί οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες όλης της χώρας, σε όλους τους κλάδους ανεξαιρέτως από την αρχή της κρίσης, το ξέρουν πολύ καλά οι ίδιοι και οι ίδιες που καταφέρνουν ακόμα να ζουν μ’ αυτούς τους μισθούς. Το να διατείνεται η κ.Κεραμιδάρη, και ο ΑΒ μέσω αυτής, ότι τα καταστήματα της εταιρείας αποτελούν όαση εν τη ερήμω προκαλεί και την κοινή λογική. Επίσης, η βασική μείωση μισθών που προέκυψε το 2014 με την κατάργηση των κλαδικών/συλλογικών συμβάσεων και επέβαλλε και στο εμπόριο μειώσεις περίπου 20%, πράγματι δεν συζητήθηκαν καθόλου. Επιβλήθηκαν από τα αφεντικά και τις κυβερνήσεις τους! Και με την απουσία συλλογικών συμβάσεων, η μοίρα πολλών «παλιών» συναδέλφων ήταν οι απολύσεις ή οι οικειοθελείς αποχωρήσεις ώστε να αντικατασταθούν από νέους,φτηνότερους και πιο ελαστικούς εργαζόμενους. Και αυτό πλέον το γνωρίζουν όλοι όσοι θα δουν αυτό το σποτ. Βέβαια, βασική αρχή της προπαγάνδας είναι το «πες,πες, κάτι μένει»…Εξ ου και η απλή επίκληση ενός τόσο μεγάλου και εξόφθαλμου ψέματος. Η καθημερινή επανάληψή του μέσω των ΜΜΕ μπορεί να το κάνει να φαίνεται αληθινό. Και στον σύγχρονο κόσμο των ΜΜΕ και του θεάματος, αν κάτι φαίνεται αληθινό, ίσως και να είναι…Που άλλωστε θα ακουστεί το αντίστροφο;

«Σε κάθε νέο συνάδελφό μου του λέω την προσωπική μου εμπειρία. «Ξέρεις κάτι και εγώ ταμίας ξεκίνησα και έχω γίνει διευθύντρια. Μπορείς και εσύ».

Ωχ, πάλι αυτό το ξινισμένο παραμύθι της ανέλιξης. Δυστυχώς, στον χώρο του εμπορίου έχουμε βαρεθεί να το ακούμε με χίλιους τρόπους: με τις «προσωπικές εμπειρίες» των διευθυντάδων μας, με «σεμινάρια εξέλιξης», με συνεχείς αξιολογήσεις κ.α. Είναι ένα από τα μεγάλα όπλα της εργοδοσίας ώστε να βρει μέσα μας ένα κομμάτι από αυτήν, όπως είπαμε και παραπάνω. Και ειδικότερα στην Ελλάδα που έχει γαλουχηθεί από τη μια με τον Βασίλη Καϊλα και από την άλλη με τα κάθε λογής τηλεοπτικά είδωλα του 24ωρου, μια τέτοια ρητορική έχει ακόμα πέραση. Γι’ αυτό και συνεχίζει να λέγεται…



«Δεν θα μπορούσα να σταθώ επάξια στη θέση αυτή χωρίς όλους τους ανθρώπους μου».

Η γνωστή επωδός. Όλοι είμαστε μια οικογένεια. Σε ένα κατάστημα με ιεραρχία, με διευθυντές και εργαζόμενους, με μισθούς και απολύσεις, όλοι παραμένουμε μια οικογένεια. Ίδιον της ελληνικής αγοράς; Όχι, ισχύει ακόμα και στους τεράστιους πολυεθνικούς ομίλους: η εταιρεία είναι μια τεράστια οικογένεια και όλοι εμείς αγαπημένοι συνεργάτες. Κρίμα. Κρίμα για την υποτίμηση της νοημοσύνης μας. Κρίμα για τα πρότυπα της «σύγχρονης οικογένειας» που προωθούν οι εργοδότες μας… Η κ.Κεραμιδάρη κλείνει λέγοντας το αυτονόητο με λάθος λόγια: η ίδια, τα στελέχη της εταιρείας, η εταιρεία, τα κέρδη των μετόχων της Delhaize δεν θα ήταν τίποτα χωρίς την σκληρή δουλειά, χωρίς τον εργασιακό μεσαίωνα που βιώνει η συντριπτική πλειονότητα των εργαζομένων στα καταστήματα του ΑΒ Βασιλόπουλου.

ΥΓ. Όσοι και όσες θέλουν να μάθουν λίγο καλύτερα τι συμβαίνει στα καταστήματα του «ΑΒ Βασιλόπουλου» τους παραπέμπουμε σε 2 προηγούμενες ανακοινώσεις της εργατικής μας συνάντησης: η πρώτη με αφορμή την επαναπρόσληψη της απολυμένης συναδέλφισσας Ελένης Σ. από τον «ΑΒ» στο Χολαργό και η δεύτερη που καταγγέλλει τον γκρίζο-εργοδοτικό σωματείο που’ χει στήσει η εργοδοσία και οι διευθυντάδες της εταιρείας.

Εργαζόμενοι-ες στον κλάδο του εμπορίου



Μαχητική παρέμβαση Λαφαζάνη στο Ειρηνοδικείο κατά των πλειστηριασμών!

Μαχητική παρέμβαση πραγματοποίησε χθες ο Παναγιώτης Λαφαζάνης μαζί με την Λαϊκή Ενότητα στο Ειρηνοδικείο της Αθήνας αποτρέποντας ...

TOP READ